ตอนที่ 505 ให้แต่งงาน

ฉีตานเหวิน ไม่ได้พูดอะไรกับฉีหลาน หลังจากนั้นเขาบอกทุกคนในตระกูลฉี ว่าวิกฤตการเงินของตระกูลฉี ได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว

ตระกูลหยูได้นำเงินจำนวนมากให้กับกลุ่มเหลียนเฉิงของตระกูลฉี โดยเป็นเงินกู้ปลอดดอกเบี้ย โดยตระกูลฉีสามารถชำระคืนได้ภายในสามปี

แม้ว่าฉีตานเหวินจะไม่ได้บอกว่าตระกูลหยูได้ให้เงินมาจำนวนเท่าไหร่ แต่ตระกูลฉีในตอนนี้ รวมถึงฉีหลาน ต่างก็รู้ดี แม้ว่าฉีตานเหวินไม่ได้พูดอะไร แต่ทุกคนก็เดาได้

หลังจากที่ฉีตานเหวินพูดจบเขาก็ขอให้คนในตระกูลฉีมาเริ่มธุรกิจใหม่

ฉีหลานซึ่งไม่มีตำแหน่งงานในตระกูลฉี ได้เริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง แต่ถูกฉีตานเหวินสั่งให้อยู่ก่อน

ฉีตานเหวิน เรียกฉีหลานไปที่ห้องสมุด และรินชาให้ฉีหลานด้วยตัวเอง

ท่าทางจริงจังนั้น หรืออาจจะบอกว่าเป็นท่าทางที่มีมารยาทก็ได้

นั่นทำให้ฉีหลานที่จิตใจมีความกังวลอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะนั่งอยู่นิ่งๆ เธอจึงเริ่มพูดออกมา "พ่อให้หนูอยู่ต่อ มีเรื่องอะไรจะพูดกับหนูหรือเปล่าคะ"

ตระกูลฉีมีผู้ชายสองผู้หญิงหนึ่ง ฉีหลานเป็นลูกสาวคนโตและมีน้องชายอีกสองคน

เป็นเหตุผลว่านี่คือสังคมที่ชัดเจนว่าเป็นสังคมที่ผู้ชายคุมอำนาจดังเรื่องเก่าแก่เมื่อหลายร้อยปีก่อน

แต่ในตระกูลฉีมันเกิดขึ้นจริงๆ ในฐานะลูกสาวคนเดียวของตระกูลฉี ฉีหลานไม่เป็นที่ชื่นชอบตั้งแต่เธอยังเด็ก

เมื่อเธอโตขึ้นฉีตานเหวินก็ส่งเธอไปต่างประเทศ

แม้ว่าฉีตานเหวินจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ฉีหลานก็เข้าใจว่า เธออายุมากกว่าน้องชายสองคนของเธอหลายปี ฉีตานเหวินส่งเธอไปต่างประเทศตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อกันไม่ให้ Liancheng Groupได้รับผลกระทบ และให้น้องชายทั้งสองของเธอก้าวเข้ามามีอำนาจ

ไม่ว่าจะเป็นฉีหลานในเวลานั้น หรือฉีหลานในตอนนี้ เมื่อคิดถึงการวางแผนของฉีตานเหวิน เธอก็รู้สึกไร้สาระ

ตอนนั้นเธอเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบแปดปีที่ เพิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ และยังคงฝันเรื่องความรัก เรื่องความโรแมนติก เธอจะไปมีความคิดที่ลึกซึ้งแบบนั้นได้อย่างไร?

แต่ฉีตานเหวินคิดว่านั่นคือวิธีการป้องกัน เขาส่งฉีหลานไปยังสภาพแวดล้อมที่มีแต่ชาวต่างชาติ

คนที่ดูแลฉีหลาน เป็นเพียงพี่เลี้ยงของแม่ฉีหลาน ในตระกูลฉีรวมถึงแม่ของเธอแล้วนั้น นี่เป็นอีกคนที่ไม่ดูถูกฉีหลาน และก็ดูแลเธอมาตลอด

สำหรับแม่ของฉีหลาน แม้ว่าจะดูมีอำนาจ แต่ภายใต้อิทธิพลของสามีเธอก็ยังต้องเลือกที่จะเพิกเฉยต่อฉีหลาน

แต่ก็เพียงภาพเบื้องหน้าเท่านั้น ฉีหลานเข้าใจความยากลำบากของแม่ดี

ใอันที่จริง หลายปีที่อยู่ต่างประเทศ ฉีหลานก็เริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง หลังจากกลับมาที่ประเทศจีนและเธอก็รู้สึกขอบคุณสำหรับการตัดสินใจของฉีตานเหวินในตอนนั้น

ถ้าหากไม่ใช่สำหรับเขา ผู้ซึ่งโยนฉีหลานออกจากบ้านที่แสนอบอุ่นในตอนนั้น ฉีหลานอาจจะกลายเป็นเหมือนน้องชายทั้งสองคน

ฉีหลานไม่เริ่มที่พูดอะไรต่อ เธอเดาได้คร่าวๆว่าฉีตานเหวินใจดีกับเธอแบบนี้ เขาน่าจะต้องขออะไรจากเธอ

เธอนั่งเงียบๆ ชาที่ฉีตานเหวินริน เธอก็ไม่ได้แตะมันสักนิด

เธอกังวลว่าหลังจากที่เธอสัมผัสมัน จะเป็นการยอมรับว่าเธอรับนำ้ใจจากฉีตานเหวิน

ฉีตานเหวินตอนแรกต้องการให้ฉีหลานเป็นคนเริ่มถามก่อน การที่เขาเรียกเธอมา จะต้องมีเรื่องที่ต้องพูดคุยแน่นอน

เพียงแต่ว่าเรื่องนั้น ในฐานะหัวหน้าครอบครัว หรือพ่อ การที่คิดว่าผู้ชายมีอำนาจกว่าผู้หญิง ทำให้เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาก่อน

หลังจากรอมานานฉีตานเหวิน ก็ไม่รอคำพูดของฉีหลาน

เมื่อเห็นว่าชาเริ่มเย็นแล้ว ฉีตานเหวินจึงกระแอมในลำคอแล้วพูดว่า: "หลานหลาน เรื่องของตระกูลเราช่วงนี้ อาจทำให้หนูรำคาญใจ"

การตรงประเด็นไปที่เรื่องนี้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ฉีหลานจำเป็นต้องทำ ยังไงฉีตานเหวินก็คงต้องพูดมันออกมาตรงๆ

แต่เขาก็อ้อมและเปลี่ยนหัวข้อ เพื่อลากหัวข้อให้ใกล้ชิดระหว่างความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกสาว

ท่าทีของฉีตานเหวิน ทำให้ฉีหลานรู้สึกตกใจและประหลาดใจ

หลังจากที่เธอกลับมาที่ประเทศจีน ฉีตานเหวินไม่ได้มอบหมายตำแหน่งใดๆให้เธอในLiancheng Group

เขาการวางแผนอนาคตให้กับฉีหลาน นั่นมันชัดเจนมากว่า ฉีหลานอยากไปไหนก็ไป

แต่สำหรับทุนเริ่มต้น? ต้องขอโทษด้วย เขาไม่มีให้ เพราะในช่วงที่ฉีหลานเติบโตและศึกษาต่อในต่างประเทศ เขาใช้เงินไปมากแล้ว

เมื่อฉีหลานกลับมา ก็เหมือนกับว่าเขาได้ตอบแทนเธอไปแล้ว ไม่ต้องมาพูดถึงการลงทุนอะไรใดๆ

เธอพูดว่า "พ่อคะ ถ้ามีอะไร ก็พูดมาเถอะค่ะ!"

แม้ว่าฉีหลานจะชอบกับความอ่อนโยนระหว่างพ่อแม่ของเธอในขณะนี้ อย่างไรก็ตามเธอควบคุมตนเองได้ดี และไม่ต้องการโกหกตัวเอง ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างสุภาพ

เมื่อฉีหลานเริ่มถาม ฉีตานเหวินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เพราะอย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เป็นคนเริ่มที่จะพูดถึงเรื่องนี้

แม้ว่าความคิดนี้จะเป็นเพียงสิ่งที่เขาหลอกตัวเอง

"หลานหลาน หลายปีที่ผ่านมา พ่อละเลยที่จะดูแลหนู หนูเพิ่งจะเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ส่งหนูไปต่างประเทศแล้ว ..."

มองไปที่ฉีตานเหวินที่ดูเหมือนจะรู้สึกดีใจ ที่ได้เริ่มพูดถึงเรื่องราวในอดีตของฉีหลาน

หลังจากได้ฟัง ฉีหลานก็อดไม่ได้ที่จะขัดคำพูดของฉีตานเหวิน: "พ่อ พ่อเลี้ยงดูหนูมาและทำให้หนูประสบความสำเร็จในการเรียน พ่อได้ทำตามความรับผิดชอบของการเป็นพ่อคนแล้ว หนทางต่อจากนั้น หนูจะก้าวเดินด้วยเท้าของหนูเอง”

การศึกษาในต่างประเทศให้ความสำคัญกับความเป็นอิสระกับวัยรุ่นมา โดยจะต้องทำงานหนักด้วยตนเอง

ดังนั้นคำพูดของฉีหลาน อาจจะฟังดูแปลกๆ

การขัดจังหวะการพูดของฉีตานเหวินทำให้สีหน้าเสียเล็กน้อย แต่เขาอดกลั้นและไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ

ท้ายที่สุดคำพูดของฉีหลาน ก็ทำให้เขาจำได้ว่า เขาเคยทำอะไรมาก่อน ดังนั้นฉีตานเหวินจึงจำสิ่งที่เธอขาดหายไปได้อย่างดี

"อืม ถ้าหนูคิดได้แบบนี้ พ่อก็ดีใจ" ฉีตานเหวินพยักหน้าด้วยความโล่งอก

เมื่อหันหน้าไปมองท่าทีที่สุดโต่งของฉีหลาน ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“ จริงๆแล้ว ที่ให้หนูอยู่ต่อ ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรไม่ดี หรือบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องดีของหนูก็ได้”

ฉีตานเหวินยังคงพูดอ้อมค้อม

ฉีหลานตะลึง เรื่องอะไรกัน ทำไมฉีตานเหวิน จึงพูดอะไรเช่นนี้ได้?

เรื่องไม่ดี หรือเรื่องดี

ฉีหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่งและไม่ตอบอะไรกลับไปทันที

ฉีตานเหวินเห็นว่าฉีหลานไม่ตอบ เขาจึงพูดต่อ

เขาพูดต่อไปว่า "หลานหลาน หนูมีแฟนหรือยัง?”

จู่ๆเมื่อพูดหัวข้อนี้ขึ้นมา ก็ทำให้หัวใจของฉีหลานกระจัดกระจายทันที

อยู่ดีๆ ฉีตานเหวินมาสนใจเรื่องการแต่งงานของเธอทำไม?

ในโลกใบนี้ไม่มีความเกลียดชังโดยไม่มีเหตุผล

การพูดถึงเรื่องนี้โดยไม่มีเหตุผลผนวกกับวิกฤตที่เผชิญอยู่ในปัจจุบัน รวมถึงการที่จะระงับวิกฤตครั้งนี้

หัวใจของฉีหลานสั่นสะเทือน เธอก็มีลางสังหรณ์แปลกๆ

เป็นไปเหรอ ที่ตระกูลหยูกำลังช่วยเหลือตระกูลฉี หรือเป็นการช่วยเหลือ เพื่อหวังอะไร?

ฉีหลานเงยหน้าขึ้น และมองไปที่ฉีตานเหวิน

ความตกใจของเธอทำให้เขาก็ตกใจเล็กน้อย และก็รู้สึกผิด

“ พ่อถามแบบนี้ทำไม”

แม้ว่าฉีหลานจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับความโกรธที่เพิ่มขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น ทำให้หัวใจของฉีหลานสับสน

เมื่อกี้ที่แสร้งทำเป็นไม่โกรธ แต่เธอก็หมดแรง

เพื่อปกปิดความรู้สึกผิดของเขา ฉีตานเหวินตบโต๊ะทันทีหลังจากที่ฉีหลานถาม

"ฉีหลาน นี่เป็นวิธีการพูดกับพ่อหรือ ฉันให้กำเนิดแก เลี้ยงดูแกมาตลอดหลายปี เป็นห่วงเรื่องการแต่งงานของแก แต่แกกลับโกรธ"

การที่ฉีตานเหวินโกรธ ฉีหลานก็ยิ่งแน่ใจในว่าฉีตานเหวินต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อแลกกัน

เธอหัวเราะเบา ๆ สองครั้งแม้ว่าเธอจะโกรธอยู่

“ โอเคค่ะพ่อ หนูผิดไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นวันนี้อยากจะบอกอะไร ก็บอกมาเลยค่ะ”

หลังจากผ่านไปนานๆ ฉีหลานก็หมดความอดทน ไม่ว่าเขาจะฝึกฝนมาดีแค่ไหน

เมื่อฉีตานเหวินหันหน้ามา เธอก็ใช้โอกาสนี้เพื่อยุติคำพูดที่หลอกลวงเหล่านี้

ฉีหลานเป็นคนเปิดเผยและตรงไปตรงมา ฉีตานเหวินที่จริงต้องการจะพูดอะไรอย่างอื่นอีก

แต่สิ่งที่จะพูด ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพูด

“ ฉันจัดการแต่งงานให้แก ... ”

“ กับครอบครัวของหยูหรือคะ?”

ฉีหลานพูดขัดจังหวะฉีตานเหวิน

ใบหน้าของฉีตานเหวินเปลี่ยนสีอย่างชัดเจน เขาจำเป็นต้องแสดงอาการโกรธออกมา เพื่อปกปิดความลำบากใจในครั้งนี้

แต่สิ่งที่ฉีหลานพูดมันคือคำตอบที่ถูกต้อง

ฉีตานเหวินลังเลและในที่สุดก็พยักหน้า

แม้ว่าเธอจะเข้าใจอยู่แล้ว แต่เมื่อฉีตานเหวินพยักหน้า ฉีหลานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจของเธอ

แน่นอนว่าคนเราไม่ควรที่จะเพ้อฝัน

แต่ความเพ้อฝัน ถ้ามันถูกทำลาย มันก็เป็นเรื่องที่เจ็บปวด

“ หนูจะไม่แต่งงาน!”

ตั้งแต่วัยเด็ก การที่ต้องพึ่งพาตนเอง และแนวคิดเรื่องเสรีภาพในการแต่งงานของต่างประเทศ ทำให้ฉีหลานปฏิเสธโดยไม่ลังเล

ฉีตานเหวินมองไปที่ฉีหลานด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าฉีหลานจะปฏิเสธ ท้ายที่สุดนี่เป็นเหตุการณ์สำคัญที่เกี่ยวข้องกับอนาคตของตระกูลฉี ซึ่งเป็นเรื่องเดียวที่จะช่วยชีวิตไว้ได้

ฉีหลานจะไม่ควรเสียสละตัวเอง เพื่อช่วยตระกูลฉี?

พูดได้ว่าถ้าฉีหลานได้แต่งงานกับหยูซิงเหวิน เธอก็คงสุขสบายไปทั้งชาติ

"ไม่แต่งไม่ได้ ฉันเป็นพ่อแก คำพูดของฉันถือว่าเด็ดขาด"

ฉีตานเหวิน ใช้สิทธิตามอำเภอใจในฐานะหัวหน้าครอบครัว และปฏิเสธการทักท้วงของฉีหลาน

แต่ทันทีที่เสียงลดลงเขากังวลว่าท่าทีของเขาที่แรงเกินไป และเขากลัวว่าฉีหลานจะมีความคิดอื่น

"จริงๆแล้วตระกูลหยูเป็นตัวเลือกที่ดีมาก เมื่อแกไปอยู่ในตระกูลหยู แกจะไม่มีความกังวลเรื่องอาหารการกิน แกจะมีเงินใช้ไปตลอด แม่กับฉันก็จะโล่งใจเช่นกัน!"