ตอนที่ 517 เพื่อนเล่น

ครูสอนภาษาจีนวางหนังสือในมือลงแล้วเดินไปยังพระเอกอย่างรวดเร็ว

เธอยื่นมือออกไปแตะเขา

แต่พระเอกนอนหลับสบายมาก เขาพลิกตัวไปมาอยู่พักหนึ่ง เรียกชื่อเหลียวซิรงออกมาและบอกว่าอย่ากวน

การเปิดปากครั้งนี้ทำให้เพื่อนร่วมชั้นที่สงสัยในชั้นเรียนต่างส่งเสียงโห่ทันที

และเหลียวซิรงก็หน้าแดงไปจนถึงต้นคออย่างให้ความร่วมมือ

ครูสอนภาษาจีนที่กำลังจะโกรธตะโกนให้เงียบแล้วคว้าหนังสือบนโต๊ะของเขาและฟาดลงไปอย่างแรง

พระเอกสะดุ้งตื่นขึ้นและมองไปที่ครูสอนภาษาจีนด้วยสีหน้ามึนงง "เลิกเรียนแล้วเหรอครับครู? สวัสดี ... "

ตามปกติแล้วในฐานะเด็กเรียนเก่ง เขาก็ได้ออกไปยืนนอกห้องเรียน

เขาเป็นแชมป์โอลิมปิกวิทยาศาสตร์ ดังนั้นเขาจึงอยากจะหยิบหนังสือวิทยาศาสตร์บนโต๊ะออกไปด้วย

แต่จะหยิบหนังสือวิทยาศาสตร์ต่อหน้าครูวิชาภาษาจีนอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้

แต่คราวนี้เหลียวซิรงกลับมีความเข้าใจไปเอง

สองคาบติดกันเป็นวิชาภาษาทั้งหมด ในเวลาพักคาบเธอจึงแอบยัดหนังสือวิทยาศาสตร์ให้กับพระเอก

สายตาระหว่างคนทั้งสองสบกันราวกับมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้น

พล็อตเรื่องดำเนินต่อไปโดยทั้งสองเริ่มมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเล็กน้อย

ตอนที่ยังเป็นนักเรียนแม้ว่าจะชอบใครก็จะไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ ทุกคนต่างคาดเดาความรู้สึกของความรักของกันและกัน

นางเอกที่รับบทโดยเหลียวซิรงชอบถ่ายรูปและบันทึกช่วงเวลาดีๆ

เธอมักจะใช้ประโยชน์จากช่วงพักระหว่างคาบเพื่อเก็บภาพช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมทุกรูปแบบ

จนกระทั่งถึงคาบเรียนพลศึกษา พระเอกเล่นบาสเก็ตบอลอย่างเท่

เมื่อเห็นท่าทางเท่ๆของพระเอก เหลียวซิรงก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก เธอพูดกับเพื่อนสนิทของเธอว่าพระเอกนั้นเว่อร์เกิน ...

แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนในใจว่าทำไมพระเอกถึงได้เท่ขนาดนี้!

สุดท้ายเมื่อนักแสดงนำชายต้องการทำคะแนนอีกครั้ง

เหลียวซิรงเปิดกล้องและถ่ายภาพติดต่อกันอย่างรวดเร็ว

เธอถ่ายภาพสำเร็จ

แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะแสงแฟลชทำให้เขาทำคะแนนไม่ได้

เหลียวจื่อหรงที่ก่อปัญหารีบซ่อนตัว

แต่อย่างก็หนีไม่พ้นและในที่สุดก็ถูกพระเอกจับได้

ทั้งสองนั่งอยู่บนขั้นบันไดและภายใต้การข่มขู่ที่เป็นมิตรของพระเอก เหลียวซิรงจึงต้องนำภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อครู่ให้พระเอกดู

แต่เห็นได้ชัดว่าพระเอกไม่ได้ดูแค่ภาพสองสามภาพอย่างที่ควรแต่เขาเลื่อนดูภาพไปเรื่อยๆ

เมื่อเห็นภาพชีวิตประจำวันต่างๆที่เหลียวซิรงถ่าย ในฐานะเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาเขาไม่สามารถกล่าวชมเชยออกมาได้ เขาเพียงแต่รังเกียจว่าเหลียวซิรงถ่ายภาพได้แย่แค่ไหน

เพียงแค่ประโยคสองประโยค เหลียวซิรงก็อดทนได้

แต่ห้าประโยคสิบประโยคผ่านไป คำพูดของพระเอกก็ทำให้เหลียวซิรงโกรธได้สำเร็จ

เหลียวซิรงเอื้อมมือไปคว้ากล้องกลับมา แต่พระเอกไม่ยอม

เขาถือโอกาสนี้แอบถ่ายรูปทีเผลอของเธอ

ครั้งแรกที่ทั้งสองคนถ่ายรูปด้วยกัน เขาอยากจะดูตอนถ่ายเสร็จแต่เธอกลับแย่งกล้องกลับไปได้

เธอยังบอกกับพระเอกอีกว่าภาพนั้นน่าเกลียดเกินไปและเธอจะลบทิ้งทั้งหมด

เมื่อเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ต่อไประหว่างทั้งสองคนเริ่มคลุมเครือมากขึ้นเรื่อยๆ

เหลียวซิรงมีเพื่อนสาวที่สนิทมากอยู่สองคน คนหนึ่งมีบุคลิกเสียงดังไร้กังวลและอีกคนเป็นคนอ่อนโยน

ทั้งสองคนเสนอไอเดียให้เหลียวซิรงให้ทดสอบว่าพระเอกชอบเธอจริงๆหรือไม่

ในฐานะนางเอกที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องแบบนี้

ผลก็คือเพื่อนที่กล้าแสดงออกของเธอเอากุญแจจักรยานของเหลียวซิรงไปทิ้ง

สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเหลียวซิรงกลายเป็นตื่นเต้น

ในครั้งนี้พระเอกจูงจักรยานออกมาและเรียกเหลียวซิรงให้ไปกับเขา

หลังจากเห็นดังนั้นแล้วเหลียวซิรงก็กล่าวด้วยสีหน้าอัศจรรย์ใจ "เอ่อคือ กุญแจจักรยานของฉันหายไปแล้ว ... "

พระเอกผู้มีอีคิวสูงมาโดยตลอด สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่พาเธอไปส่งที่บ้าน แต่กลับช่วยเหลียวซิรงหากุญแจแทน ทำให้เหลียวซิรงทำอะไรไม่ถูก หลังจากค้นหาซ้ำหลายครั้งแต่ก็ไม่พบ พระเอกก็ได้สติและบอกว่าเขาจะไปส่งเธอกลับบ้าน

สิ่งนี้ทำให้เหลียวซิรงซึ่งรอคอยอยู่รู้สึกตื่นเต้น

แต่จินตนาการมักดีกว่าความเป็นจริงเสมอ

เหลียวซิรงอยู่ด้วยกันกับพระเอกแต่แทนที่จะให้เธอนั่งเบาะหลังซ้อนท้าย เขากลับไปส่งเธอที่ป้ายหยุดรถประจำทาง

เมื่อขึ้นรถพระเจ้าก็ยังรู้ว่าใบหน้าของเหลียวซิรงนั้นวิเศษเพียงใด

ในเวลานี้เธอจู่ๆก็เข้าใจแล้ว

"แน่นอนว่าเขาไม่ได้ชอบเธอ ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องที่คิดไปเอง"

รถบัสขับไปหลายร้อยเมตร เมื่อเหลียวซีหรงรู้สึกเศร้าทันใดนั้นก็มีเสียงกระดิ่งจักรยานดังขึ้น

เหลียวซิรงมองไปตามหน้าต่างรถและเห็นว่านั่นคือพระเอก เขาขี่จักรยานไปพลางที่ตบประตูรถบัสเรียกให้จอดรถ

เหลียวซิรงงงงวย แต่ก็ยังลุกขึ้นและช่วยบอกกับคนขับให้หยุดรถ

หลังจากที่โดนด่าว่าประสาม ในที่สุดเธอก็ได้ลงจากรถ

ภายใต้เงาเขียวชอุ่มของต้นไม้ เหลียวซิรงยืนอยู่ตรงหน้าพระเอกและเขากำลังขี่รถอยู่ เขาตบเบาะหลังด้วยมือข้างหนึ่ง “ขึ้นรถ!"

พูดที่กะทันหันนี้ทำให้เหลียวซิรงงงงวย

"ฉันเพิ่งขึ้นรถบัสมันจะกลับบ้านเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

"แต่ว่าฉันไปส่งเธอไม่ดีกว่าเหรอ?"

เผชิญหน้ากับคำชวนอย่างจริงใจของพระเอก เธอจึงขึ้นซ้อนท้ายเขาไปโดยง่าย

มีบางคำพูดที่เขายังไม่ได้บอกเหลียวซิรง

ตอนที่เขากลับไปเมื่อครู่ถึงได้คิดออกว่าจริงๆแล้วเขาควรจะไปส่งเหลียวซิรงกลับ

ดังนั้นเขาจึงรีบขี่จักรยานของเขาตามมา