ตอนที่ 519 นั่งข้างๆไปชั่วชีวิต

ร่างกายของพระเอกแข็งทื่อไปชั่วขณะ

จากนั้นเขาก็ผลักเหลียวซิรงออกไปจากนั้นก็ลุกขึ้นยืน

ในตอนนี้สายตาของเขาเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่เมื่อดวงตาของเขาแข็งกระด้างขึ้นความนุ่มนวลนี้ก็หายไปอย่างสมบูรณ์

"พอแล้วม่อเฉี่ยน ทุกอย่างในตอนนั้นเป็นแค่เกม เลิกหลงมันต่อไปได้แล้ว!"

"แต่นายบอกว่านายจะดูแลฉัน! ดูแลฉันไปตลอดชีวิต!"

เหลียวซิรงเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่ดูสิ้นหวังในเวลาเดียวกันเธอก็มองไปที่เขาอย่างมีความหวัง

ความรักในดวงตาของเธอแทบจะเอ่อล้นออกมา

แต่ก็เช่นเดียวกัน ความกลัวในใจของเธอก็ทวีคูณขึ้นเช่นกัน

เมื่อเธอกลับมาครั้งนี้ตอนเธอกลับไปที่บ้านเธอเปิดดูรูปที่เธอถ่ายกับเขา

เมื่อมองภาพคนสองคนที่เคยมีไร้เดียงสาและความสุข ใจเธอก็ยิ่งรอคอยที่จะได้พบกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ

เธอยังคิดไปแม้กระทั่งว่าหลังจากทั้งสองคนพบกัน เขาจะต้องรู้สึกผิดต่อเธอมากและในเมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว พวกเขาสองคนก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

แต่ความเป็นจริงนั้นราวกับจะตบหน้าปลุกเธออย่างโหดเหี้ยม

เธอเชื่อว่ามันเป็นความจริงเหมือนคำสัญญาของชีวิต แต่ว่าเขากลับเป็นเพียงสายลมเบาบางที่จับต้องไม่ได้ เขาดูจะไม่อยากมองย้อนกลับไปถึงเรื่องในอดีต

เมื่อได้ยินคำพูดของเหลียวซิรง ร่างของเขาก็สั่นเทิ้ม

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงตอนที่เขาพูดแบบนี้เมื่อครั้งหนึ่งเขาเคยติวให้เธอ ทั้งคู่พยายามอย่างหนักเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาพูดอย่างนั้นออกไปจริงๆ

เหลียวซิรงโง่มาก เธอมักจะทำผิดพลาดเล็กๆน้อยๆโดยไม่ได้ตั้งใจ

สิ่งนี้ทำให้เธอร้องไห้โวยวายบ่อยครั้งและในขณะเดียวกันเธอก็โทษตัวเองอย่างมาก

ดังนั้นในวันนั้นเขาจึงลูบหัวเธอและพูดด้วยท่าทางของพี่ใหญ่ "อย่ากลัวไปเลย เธอเป็นคนที่ฉันดูแลอยู่ ฉันจะปกป้องเธอตลอดไป!"

คำพูดเหล่านี้ทำให้เธอหน้าแดงขึ้น

และตอนนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่เขาพูดดูเหมือนจะมีความหมายที่ทำให้คนเขินสอดแทรกอยู่

หรือก็คือตอนนั้นที่เขาพูดประโยคนี้ เดิมทีเขาก็มีใจเช่นกัน

ทั้งคู่มองหน้ากัน สิ่งที่เรียกว่าความรักกำลังแผ่ซ่านอยู่ในใจของพวกเขา

แต่ว่าตอนนี้ทั้งหมดนั้นจบลงแล้ว

พระเอกคิดว่าตัวเองในตอนนี้และมองไปที่สตูดิโอของเหลียวซิรงที่ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งกว่าพันตารางเมตร

โลกของทั้งสองคนเหมือนการพลิกกลับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

การคบกันมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

"ตอนนั้นฉันแค่ล้อเล่น ... "

เขาหายใจเข้าลึกระงับความเจ็บช้ำในใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

ร่างกายของเหลียวซิรงสั่นเทิ้ม เธอมองไปที่เขาด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับเธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดจาไร้ความรู้สึกเช่นนี้

"เหลวไหล นายโกหกฉัน! เหอซือหยวน! หลายปีมานี้ฉันหาคนสอบถามเรื่องนายมาตลอด ฉันรู้ว่านายสอบเอ็นทรานซ์ได้ไม่ค่อยดี นายสอบไม่ผ่าน จากนั้นนายก็ไปเรียนซ้ำอีกหนึ่งปีที่โรงเรียนอื่นและไปอเมริกา เรื่องพวกนี้ฉันไม่โทษนาย แต่ว่าเจ็ดปีมานี้ทำไมนายไม่เคยคิดติดต่อฉันเลย? นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันหานายไปทั่วโลกอย่างบ้าไปแล้ว?”

เสียงของเหลียวซิรงตะโกนขึ้นทำให้เขาก้มหน้าลงเรื่อยๆ

มือของเขาจับราวบันไดข้างหลังและออกแรงอย่างช้าๆ

ราวบันไดไม้นั้นแข็งแรงมาก แต่เขาบีบมันอย่างแรงจนมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด

"เจ็ดปีแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้เธอสบายดีมาก ยินดีด้วยนะ"

"วันนี้ฉันจะบอกเธออย่างเป็นทางการว่าระหว่างเราไม่เคยเริ่มต้นอะไรไว้เพราะงั้นมันจบแล้ว ม่อเฉี่ยน ฉันขอให้เธอมีความสุข!"

หลังจากที่พระเอกพูดจบแล้วเขาก็หมุนตัวออกไป

แต่ก่อนที่เขาจะเดินลงบันได เสียงตะโกนที่สิ้นหวังของเหลียวซิรงก็ดังขึ้นที่ด้านหลังของเขา

"เหอซือหยวน นายโกหกฉันอีกแล้ว! บอกมาสิว่าถ้านายลืมฉันไปแล้วจริงๆ ทำไมข้างๆนายไม่มีผู้หญิงคนอื่นเลยถึงเจ็ดปี?"

เหลียวซิรงประเมินแล้วว่าที่มือเขาไม่มีแหวนแต่งงาน

และเธอยังได้ยินจากเพื่อนร่วมชั้นของเธอว่าเขายังไม่ได้แต่งงาน

เมื่อฟังเสียงร้องไห้กระซิกๆของเธอ ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง

เขาจะมีผู้หญิงคนอื่นได้อย่างไร?

ในใจของเขา ตั้งแต่เริ่มชีวิตนักเรียนมัธยมปลายในปีนั้น เขาก็ไม่พื้นที่ให้กับผู้หญิงคนอื่นได้อีกต่อไป

แต่คำพูดเหล่านี้เพียงได้แค่ซ่อนอยู่ในใจของเขาไปชั่วชีวิตและเขาจะไม่มีวันพูดออกมา

"นั่นเพียงแค่ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะเลือกใคร!"

หลังจากที่เขาพูดคำพูดที่ไร้เยื่อใยนี้แล้วเขาก็ก้าวยาวๆลงไปชั้นล่าง

เขารู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป ถ้าเขายังอยู่ต่อเขาก็กังวลว่าจะต้องเสียอาการแน่

แต่ทันทีที่เขาลงบันได เหลียวซิรงก็วิ่งลงบันไดตามไป

"เหอซือหยวน หยุดนะ!"

เขาหยุดเดินแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองราวกับว่ากำลังรอคำพูดต่อไปของเธออยู่

ในความคิดของเธอมีช่วงเวลาแห่งความสุขทุกครั้งที่เธออยู่กับเขาปรากฏขึ้น

เธอหายใจเข้าลึกและนึกถึงสิ่งที่เขาพยายามอย่างหนักที่จะบอกเธอที่ตรอกนั้นในปีนั้น

"นายบอกฉันมาว่าก่อนวันสอบเอ็นทรานซ์นายอยากจะพูดอะไรกับฉันที่หน้าบ้านฉัน?"

"แค่นายพูดมันออกมา นายก็ว่างใจได้เลยว่าในชีวิตนี้ฉันจะไม่ไปรบกวนนายอีก!"

"แค่พูดว่านายไม่ได้ชอบฉัน ... "

ประโยคสุดท้าย เหลียวซิรงได้พูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาซึ่งเป็นเสียงที่เธอสามารถได้ยินเพียงคนเดียว