ตอนที่ 525 เมาเหล้า

คำพูดของตงเหยียน ทำให้หยางหลิงรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่เธอก็รู้ ว่าที่ตงเหยียนพูดนั้น จริง ๆ แล้วยังคงกังวลว่าเธอจะอยู่ฉีหลาน และได้รับความเจ็บช้ำ

ตัวตนของฉีหลานนั้นพิเศษ และภูมิหลังของเธอก็ซับซ้อนมากเช่นกัน แม้ว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ได้ตั้งใจถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ในตอนนี้ แต่เธอก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

"เห้อ เธออ่ะ ไม่ฟังคนแก่เอาซะเลย..."

ตงเหยียนเตรียมจะสั่งสอนหยางหลิงรุ่ย แต่ก่อนที่เธอจะเตือนเสร็จ เธอก็ถูกขัดขวางโดยหยางหลิงรุ่ย

“ ไม่เดือนร้อนหรอก ซ้อ ซ้อไม่ต้องห่วง!”

และในขณะนี้เอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก และหยู่อิ๋งอิ๋งก็โผล่หัวและมองไปรอบ ๆ

เมื่อเห็นตงเหยียนและหยางหลิงรุ่ยยืนอยู่ข้างนอกและไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ เธอรีบตะโกน "เฮ้ เจ้เหยียน หลิงรุ่ย เข้ามาเล่นลูกเต๋ากัน! ใครแพ้ต้องดื่ม!"

บุคลิกที่บ้า ๆ บอ ๆ ของหยู่อิ๋งอิ๋ง โดยปกติเกมประเภทนี้ จะเล่นเมื่อเพื่อน ๆ มารวมตัวกัน

ปากของหยางหลิงรุ่ยกระตุก ดื่มเหล้า เธอไม่สามารถทำได้

คนปกติแค่ขวดเดียวก็ล้ม เธอดื่มแค่แก้วเดียว ก็เมาซะแล้ว

“ฉันเล่นลูกเต๋าไม่เป็น ซ้อ ไปเล่นกับอิ๋งอิ๋งพวกเขาเถอะ!”

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยพูดจบ โดยไม่คำนึงถึงความไม่เห็นด้วยของตงเหยียน เธอก็ยัดตงเหยียนเข้าไปข้างใน

หยู่อิ๋งอิ๋งร่วมมือ และดึงตงเหยียนเข้าด้วยกัน

ขณะที่ประตูกำลังจะปิด หยางหลิงรุ่ยได้ยินตงเหยียนตะโกน "ไม่! อิ๋งอิ๋งเล่นลูกเต๋าเก่งเกินไป ฉันจะต้องโดนมอมจนเมา! หลิงรุ่ย อย่าลืมอุ้มฉันกลับบ้านตอนกลางคืนด้วยนะ..."

เสียงโครมคราม ประตูห้องถูกผลักขึ้นโดยหยูอิ๋งอิ๋ง

ตราบใดที่เธอมีเพื่อนเล่น เธอจะไม่สนใจเรื่องน้ำท่วมไฟไหม้ข้างนอกแล้ว

หยู่อิ๋งอิ๋งและตงเหยียน คุ้นเคยกับเกมโยนลูกเต๋า แต่หลันซานรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เธอไม่เคย ยุ่งเกี่ยวกับการพนันแบบนี้

เมื่อเห็นลูกเต๋าบนโต๊ะโยนอย่างรวดเร็ว หลันซาก็ดื่มค็อกเทลสามแก้วอย่างรวดเร็วจนเต็มท้องไปหมดแล้ว

แม้ว่าเธอจะดื่มเก่ง แต่เธอก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย หลังจากดื่มสามแก้วในครั้งเดียว

ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าต่อหน้าเธอมีเงาของหยู่อิ๋งอิ๋งอยู่หลายคน

หยู่อิ๋งอิ๋งเขย่าถ้วยอย่างรวดเร็ว และหลังจากเปิดออก ตงเหยียนก็ถอนหายใจ

ตงเหยียนอยากรู้เกี่ยวกับ ทักษะลูกเต๋าของหยู่อิ๋งอิ๋ง มาโดยตลอดซึ่งเธอได้เรียนรู้

อาจกล่าวได้ว่า ตราบใดที่เธอออกไป ก็ไม่มีอะไรจะทำไม่ได้แล้ว

อีกไม่กี่รอบติดต่อกันถ้า ถ้าไม่ใช่เพราะอิ๋งอิ๋งที่ใจใหญ่ ป่านนี้เธอคงเมาเละไปนานแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ตงเหยียนก็ยังคงดื่มอยู่หนึ่งแก้ว

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะแพ้ในครั้งนี้ ตงเหยียนจึงกดปุ่มสั่งงานบนโต๊ะ และบริกรคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

"สวัสดี ไม่ทราบว่าต้องการอะไรคะ?"

"ขอโป๊กเกอร์ชุดหนึ่ง และชิปเพิ่มเติมให้ฉัน ขอบใจจ้ะ"

ตงเหยียนพูดอย่างสุภาพ หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟออกไป เธอก็พบกับสายตาที่จ้องมองของหยู่อิ๋งอิ๋ง และพูดโดยไร้รู้สึกว่า "เราเล่นลูกเต๋าหลายรอบแล้ว พวกเราสู้กับเจ้าของบ้านกันเถอะ การต่อสู้กับเจ้าของบ้านมันสนุกกว่านี้..."

เล่นไพ่?

คำสองคำนี้เข้ามาในความคิดของหยู่อิ๋งอิ๋ง และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกหัวโต

ทุกคนมีจุดแข็ง แต่ก็มีจุดอ่อนเหมือนกัน

ความสามารถของหยู่อิ๋งอิ๋ง อยู่ในมือ ดังนั้นเธอจึงสามารถควบคุมลูกเต๋าทุกลูก ตามเสียงได้อย่างแม่นยำ

แต่ถ้าเธอถูกขอให้เล่นไพ่ ให้ใช้ความคิดอย่างรอบคอบของเธอ

อย่างนั้นก็ขอโทษนะ หยู่อิ๋งอิ๋งติดกับดักและต้องการกระโดดลงไปในแม่น้ำ

"ไม่เล่นอันนี้ ได้มั้ยอ่ะ? เจ้เหยียน” หยู่อิ๋งอิ๋งมองไปที่ตงเหยียนอย่างน่าสงสาร

การแสร้งทำตัวเป็นน่าสงสารแบบนี้ ตงเหยียนเคยเห็นมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว

ดังนั้นตงเหยียนจึงโบกมือโดยไม่ลังเล "ไม่ แน่นอน!"

เมื่อเห็นว่าตงเหยียนไม่สามารถเจรจาได้ หยูอิ๋งอิ๋งก็มองไปที่หลันชาอีกครั้ง "เจ้ชา เจ้ไม่ชอบต่อสู้กับเจ้าของบ้านใช่มั้ย? มาโยนลูกเต๋ากันเถอะ"

หยู่อิ๋งอิ๋งส่งคำตอบทั้งหมดไปที่หูของหลันซา แต่น่าเสียดาย หลันซา ในตอนนี้ก็เมาแล้ว

เธอรู้สึกสับสนเมื่อฟังคำพูดของหยู่อิ๋งอิ๋ง ดูเหมือนเธอจะจำได้ว่าลูกเต๋าสองสามลูกที่โยนไปเมื่อกี้ หยู่อิ๋งอิ๋งเป็นผู้ชนะทั้งหมด

การดื่ม เธอไม่ได้ดื่มแม้แต่แก้วเดียว

เพื่อนตายยังไม่ตายเธอแทบจะตีความประโยคนี้ได้เต็มตา

ดังนั้นหลันซาจึงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว และเหตุผลเดียวที่เหลืออยู่เตือนสติเธอว่า เธอต้องจัดการกับหยู่อิ๋งอิ๋งดี ๆ คือให้เธอได้ดื่มมากที่สุด

"ไม่! ฉันฟังเจ้เหยียน!"

คำพูดของหลันซา ทำให้หยู่อิ๋งอิ๋งหน้าซีดทันที

ดวงตาของเธอกลอกไปมา ราวกับว่าเธอตัดสินใจแล้ว เอ่ย "ฉันไปสั่งเครื่องดื่มก่อน ทุกคนจะได้ดื่มได้"

แต่ทันทีที่เธอกำลังจะลุกขึ้น ตงเหยียนก็ดึงให้เธอนั่งลง

“มีค็อกเทลเยอะแยะ อยากได้เครื่องดื่มอะไรอีก!”

ในน้ำเสียงของตงเหยียน มีความขี้เล่นซ่อนอยู่

เธอถูกขัดขวางไม่ให้หนีไป หยูอิ๋งอิ๋งก็เล่นกลอุบายของเด็กทันที เธอทำหน้ามุ่ยและพูดว่า "ฉันไม่คิดว่าจะพอดื่มนะ เจ้เหยียน"

“ไม่เป็นไร ถ้ายังไม่พอก็มีไวน์แดง”

หลังจากพูดแล้ว ตงเหยียนก็แกว่งขวดไวน์แดงสองขวดต่อหน้าหยู่อิ๋งอิ๋ง

หยู่อิ๋งอิ๋งหมดหวังในตอนนี้

ดูเหมือนว่า เธอจะต้องหาใครสักคนที่จะแบกตัวเองกลับในคืนนี้แล้วล่ะ

หยางหลิงรุ่ยกำลังยืนอยู่ข้างนอก เธอได้ค้นหาทางเดินโดยรอบแล้ว และถามพนักงานเสิร์ฟ ว่ากันว่าพอจะเห็นฉีนหลานอยู่

แต่ในทิศทางที่ฉีหลานกำลังเดินไป หยางหลิงรุ่ยก็เดินไปตลอดทาง และไม่มีใครแม้กระทั้งที่ประตู

ความวิตกกังวลในใจของเธอมากขึ้น และหยางหลิงรุ่ยก็โทรหาฉีหลานไม่หยุด

ทุกสายไม่รับสาย

เมื่อหยางหลิงรุ่ยยอมแพ้กับการตามหาฉีหลาน และกำลังจะโทรแจ้งตำรวจ

โทรศัพท์ของเธอสั่นเล็กน้อย และหลังจากปลดล็อกและดู หยางหลิงรุ่ยพบว่าเป็นข้อความของฉีหลาน

เธอนิ่งไปชั่วขณะ ฉีหลานไม่รับสาย แต่ส่งข้อความกลับมา

นี่แสดงว่าอะไร? ฉีหลานถูกลักพาตัวไปจริง ๆ หรอ?

หยางหลิงรุ่ยรีบคลิกที่ข้อความ และคำในข้อความนั้นกลับพูดอย่างเรียบง่ายมาก

"ฉันเจอเพื่อนน่ะ ถึงเวลาเดี๋ยวฉันกลับเอง อย่าอ่าน"

เพื่อน?

ฉีหลานมีเพื่อนคนไหนบ้าง?

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกว่าคำพูดของฉีหลาน น้อยสิบเปอร์เซ็นต์ คือน้ำอยู่ในข้อความบ้าง

แต่เธอรู้ว่ามันเป็นน้ำทั้งหมด แต่เธอไม่รู้ว่าจะเปิดเผยฉีหลานได้อย่างไร

ท้ายที่สุดฉีหลานเป็นผู้ใหญ่ และไม่ว่าจะทำอะไร เธอมีความคิดของตัวเองเกี่ยวกับทุกสิ่ง

บางครั้งหยางหลิงรุ่ยพูดมากเกินไป และมันจะทำให้ฉีหลานเบื่อ

หลังจากครุ่นคิดสักพัก เธอจึงส่งข้อความกลับไปยังฉีหลาน