ตอนที่ 560 เรื่องเลือนรางในอดีต

ฮั่วเทียนหลันดูหวาดกลัว เขาจะมีความสุขไหม?

เขารู้ได้อย่างไร ว่าเหตุการณ์ในปีนั้น มีส่วนเกี่ยวข้องมากขนาดนั้น

ถ้าเขารู้สึกเหมือนเมฆและแสงจันทร์จริง ๆ เขาไม่จำเป็นต้องปิดตัวเองตลอดเวลานี้

แต่ทว่า ความจริงก็คือความจริง

ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ผู้ร้าย คือตระกูลหยาง ใช่มั้ยครับ?"

หลี่หรูหย่าไม่ได้พูด แต่เธอหลับตาและสงบลง ราวกับว่าเธอเห็นด้วยกับทั้งหมดนี้

ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้น และเดินออกไปจากบ้านตระกูลฮั่วโดยตรง

จากนั้น หลิงหยูถูกจัดให้จัดเครื่องบินไปยังประเทศ M ทันที

แม้ว่าหลิงหยูจะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของประธาน แต่เมื่อมองไปที่สายตาที่มืดมนของฮั่วเทียนหลัน เขาก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ และรีบจองเครื่องบินพิเศษ

คืนนั้น ก็มาถึงประเทศ M

ฮั่วเทียนหลันขับรถไปที่บ้านพักริมชายหาดในลอสแองเจลิส ตามสถานที่แห่งความทรงจำ

วิลล่าหันหน้าไปทางทะเล และด้านหลังติดกับภูเขาสีเขียว เมื่อฮั่วเทียนหลันลงจากรถ ลมทะเลที่สดชื่นและเค็มก็พัดเข้ามา ทำให้สมองที่สับสนวุ่นวายของเขาเงียบลงในทันใด

นี่คือที่อยู่อาศัยของมู่หนิงเหมิง หลังจากที่ฮัวเฮารันยึดอำนาจ แล้วเธอก็อาศัยอยู่อย่างสันโดษที่นี่

ทันทีที่ฮัวเทียนหลันมาถึงประตูเ ขาก็ถูกผู้คุ้มกันหยุดไว้

"ที่พักส่วนตัว ถูกปฏิเสธกันเข้าเยี่ยม"

แม้ว่าผู้คุ้มกันจะคิดว่า ฮั่วเทียนหลันเปนคนคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่กฎก็ยิ่งใหญ่กว่าท้องฟ้า

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้โกรธ แต่พูดกับผู้คุ้มกัน "ได้โปรดบอกป้าหน่อย ว่าหลานชายมาเยี่ยมเธอ!"

เมื่อฟังตัวตนนี้ ผู้คุ้มกันไม่กล้าที่จะละเลย และรีบเดินเข้าไปในวิลล่า

หลังจากนั้นไม่นาน คนวัยกลางคนที่มีลักษณะเหมือนแม่บ้านก็ออกมา นี่คือแม่บ้านเก่าของตระกูลมู่ เมื่อมู่หนิงเมิ่งแต่งงานเขาก็มาอยู่ที่ตระกูลฮัวพร้อมกับเขา

"นายน้อยรอง โปรดตามฉันมาค่ะ!"

"อากาศไม่ดีในช่วง 2 วันที่ผ่านมา มาดามมีอาการไมเกรนอีกแล้ว เธอกินยากล่อมประสาทที่บ้าน เธอจึงไม่สามารถออกมารับคุณได้!"

“อืม รบกวนป้าด้วยนะ”

ฮั่วเทียนหลันเดินตามแม่บ้าน และเข้าไปในวิลล่า

เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็มีกลิ่นหอมของออสแมนทัสหอม ๆ

กลิ่นหอมบริสุทธิ์เป็นผลมาจากแถวของดอกออสมันทัสที่ปลูกไว้หน้าหน้าต่าง

"คุณป้าครับ" ฮั่วเทียนหลันกล่าวด้วยความเคารพ

มู่หนิงเหมิงยิ้ม และกุมหน้าผากของเธอเป็นเวลานาน เมื่อไมเกรนค่อย ๆ คลายตัวลงเธอจึงกล่าวว่า "เทียนหลัน มานั่งสิ!"

“นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ มาที่นี่อยากจะคุยกับป้าเรื่องอะไรล่ะ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮั่วเทียนหลันมาที่นี่ตอนโต เมื่อเขาเป็นเพื่อนที่ดีกับฮัวเฮารัน และเคยมาที่นี่

มู่หนิงเมิ่งเพิ่งคิดเรื่องนี้ด้วยปลายเท้าของเขา โดยรู้ว่าฮั่วเทียนหลันต้องมีบางอย่างที่สำคัญจึงมาหาเธอ

ฮั่วเทียนหลันนั่งลงบนโซฟา และยกปากขึ้นพร้อมกับเยาะเย้ยกับตัวเอง "ผมต้องการทำความเข้าใจกับคุณป้าสักหน่อยครับ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น"

“ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไร?”

มู่หนิงเมิ่งได้ออกเดินทางจากทะเลที่มีพายุในใจของเธอแล้ว แต่ในเวลานี้เธอต้องแสดงความสงบให้เพียงพอ

“คุณป้าไม่รู้เหรอครับ? ถ้ารู้แล้วยังต้องถามผมอีกเหรอ?”

คำพูดที่ก้าวร้าวของฮั่วเทียนหลัน ทำให้มู่หนิงเหมิงชะงัก

เกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น...

มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น!

"ฉันไม่รู้"

น้ำเสียงของมู่หนิงเมิ่ง ก็สูญเสียความอบอุ่นของเขาเช่นกัน

"ถ้าอย่างนั้นให้ผมสื่อสารกับป้าสักหน่อยนะคับ ผมกับป้าเราคุยกันได้อิสระใช่มั้ยครับ?"

ฮั่วเทียนหลันพูดอย่างเงียบ ๆ แต่น้ำเสียงของเขาเย็นชา

มู่หนิงเมิ่งเงยหน้าขึ้น และดวงตาอันชาญฉลาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็กวาดไปทั่วฮั่วเทียนหลัน “ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันรู้”

"คุณป้า ตอนนั้นป้าแต่งงานกับตระกูลหยางแล้ว!"

"ใช่ แต่มันเป็นเพียงเพราะความรักของฉันกับลุงของคุณเท่านั้น"

นามสกุลของมู่หนิงเมิ่ง คือมู่โดยธรรมชาติ ไม่ได้มาจากตระกูลหยาง

เกิดอุบัติเหตุกับครอบครัวมู่ในปีนั้น และพ่อแม่ของมู่หนิงเมิ่งเสียชีวิตทั้งคู่

แต่คุณชายหยางที่อยู่ที่นั่น เป็นพี่ชายของพ่อของมู่หนิงเหมิง

ดังนั้น ทุกอย่างในตระกูลมู่ จึงได้รับการดูแลจากคุณชายหยาง

มู่หนิงเมิ่งเติบโตในครอบครัวของหยาง ตั้งแต่เขาอายุแปดขวบ จนกระทั่งเธอเติบโตและแต่งงานกับครอบครัวคนจีน

สำหรับทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลมู่ รวมถึงรายได้ในปีนั้น คุณชายหยางได้นำออกไปทั้งหมด