ตอนที่ 577 รสชาติของการโดนรุมซ้อม

ในช่วงไม่กี่วันนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอน้อยลงมาก

เพื่อที่จะทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกสบายใจ ฮั่วเทียนหลันได้เดินทางไปยังเมือง S และรับเด็กทั้งสองกลับมา

เขาคุยกับหยางหยวนเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว

หยางหยวนมีสุขภาพไม่ดีและไม่สามารถเดินทางมากับเขาได้ เขาจึงขอให้หยางหลินซึ่งดูแลหยางยานอยู่ที่โรงพยาบาลมาด้วย

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกประหลาดใจที่เห็นพี่รองของเธอมา ใบหน้าที่ไม่มีรอยยิ้มมานานก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส

ปล่อยให้พี่รองคุยกับฮั่วเทียนหลันที่ชั้นล่าง หยางหลิงรุ่ยก็พาเด็กทั้งสองขึ้นไปชั้นบน

นี่คือบ้านของลั่นลาน ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดมากว่าลั่นลานมีความสุขสุดๆ เธอตะโกนเรียกแม่และนอนกลิ้งบนเตียงใหญ่พิเศษของเธอ

แต่ชิงหรงเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

หยางหลิงรุ่ยหยอกล้อเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ยังคงเงียบ

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยบอกชิงหรงเกี่ยวกับห้องเล็กๆของเธอแล้ว เธอก็นั่งยองๆมองไปที่ชิงหรงแล้วพูดว่า "ที่รัก หนูไม่ดีใจเหรอคะ?"

ชิงหรงส่ายหัวอย่างเด็ดขาด เธอเป็นคนที่ไม่สามารถซ่อนอารมณ์ของเธอได้

และเธอเป็นที่รักของคนหลายพันคนในตระกูลหยางมาโดยตลอด เธอจึงไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนอารมณ์ของเธอ

"ทำไมถึงไม่ดีใจล่ะ? แม่และพ่ออยู่ที่นี่และหนูก็ยังมีน้องสาวอีกคนหนึ่ง"

หยางหลิงรุ่ยโน้มน้าวอย่างไม่หยุดหย่อน เธอรู้ว่าต้องให้ชิงหรงปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมนี้

มิฉะนั้นเธอมีแนวโน้มที่จะต่อต้านทางจิตวิทยา

ชิงหรงยังคงส่ายหัว "นั่นไม่ใช่พ่อ หนูไม่มีพ่อ"

"ที่นี่รู้สึกถูกบังคับ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของหนู"

"หม่าม้า ไม่งั้นให้หนูกลับไป! หนูไปอยู่กับลุงใหญ่ ลุงรอง ลุงเล็กและปู่กับย่าก็ได้ พวกเขาต้องการหนู ... "

ความเป็นผู้ใหญ่ของชิงหรงนั้นเกินความคาดหมายของหยางหลิงรุ่ย

แต่เธอก็คิดอยู่ในใจ ที่จริงเด็กคนนี้อยากกลับไปหรือเปล่า? เธออยู่ที่นี่ไม่มีความรู้สึกว่าเป็นที่ของเธอ

หลังจากพยายามทำความเข้าใจกับปัญหานี้ หยางหลิงรุ่ยก็พูดว่า "ลูกรัก ถ้าแม่บอกว่าพ่อแท้ๆของหนูอยู่ตรงหน้า หนูจะเชื่อมั้ยจ๊ะ?"

ชิงหรงไม่ได้โง่ ตรงกันข้ามเธอฉลาดมาก

ตั้งแต่เด็กก็ได้เข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกแล้ว

ในการประชุมผู้ปกครองทั้งสองครั้ง ครูประจำชั้นต่างยกนิ้วโป้งให้หยางหลิงรุ่ยที่อบรบได้ดี เด็กของเธอฉลาดมากและจะอนาคตที่ไร้ขีดจำกัด

ชิงหรงเข้าใจมันเกือบจะในทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างและเธอพูดด้วยใบหน้าประหลาดใจ "หม่าม้า ไม่จริงมั้ง?"

"ใช่แล้ว ลุงฮั่วของหนูเป็นคุณพ่อของหนูเอง"

"เป็นไปไม่ได้ คุณลุงใจร้ายนั่น จะเป็นเขาไปได้อย่างไร!"

ชิงหรงบอกว่าเธอไม่เชื่อ แต่ประกายในดวงตาของเธอกลับหักหลังเธอ

หลังจากคุยกับหยางหลิงรุ่ยไม่กี่คำ เธอก็อ้างว่าจะไปห้องน้ำและวิ่งออกไป

หยางหลิงรุ่ยเพียงต้องการอธิบายให้ชิงหรงเข้าใจ ดังนั้นเธอจึงไม่ทันได้สติว่าคำพูดของชิงหรงนั้นปลอมมาก

หลังจากที่เธอตบหัวเพื่อทำความเข้าใจ ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่า "เด็กคนนี้นี่ ห้องน้ำก็อยู่ในห้องนี่นา! ไปไหนแล้วล่ะ?"

ชั้นล่าง ชิงหรงยืนโมโหอยู่ที่เดิม ดวงตาของเธอจ้องมองราวกับว่าสามารถพูดได้จ้องไปที่ฮั่วเทียนหลันอย่างโกรธเคือง

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่ชิงหรงด้วยความสนใจ แต่ก็ไม่รีบพูด

เมื่อมองไปที่ดวงตาแดงก่ำของเธอ เขาก็รู้คร่าวๆว่าสาวน้อยคนนี้มาหาเขาเพื่อชำระบัญชีแค้น

บางทีเธออาจรู้สึกว่าโดนแย่งแม่ไป? ทำให้ชีวิตของเธอมีพันธนาการมากขึ้น?

หยางหลินก็อยู่ด้านข้างก็ประเมินด้วยความสนใจ

เขาได้ฟังเรื่องราวและข่าวลือที่น่าสนใจมากมายจากปากของพี่ชาย

ตอนนี้นางฟ้าตัวน้อยของตระกูลหยางกำลังเผชิญหน้ากับฮั่วเทียนหลันผู้เอาแต่ใจ สามารถจินตนาการได้ว่าจะมีเรื่องราวมากมายเพียงใด

“หรงหรง ไม่ชอบเขาเหรอ?” เดิมหยางหลินที่รอดูเรื่องน่าตื่นเต้นอยู่เริ่มเติมเชื้อไฟ

ชิงหรงส่ายหัวและมองไปที่ฮั่วเทียนหลันอยู่สักพัก

สุดท้ายความกล้าหาญที่ไม่มีเหตุผลก็เกิดขึ้น เธอก้าวไปเหยียบรองเท้าหนังของฮัวเทียนหลันและกระทืบมันสองสามครั้ง

แรงของเด็กจะแรงได้สักแค่ไหนเชียว?

แม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไมชิงหรงถึงโกรธมากขนาดทำพฤติกรรมเด็กน้อยแบบนี้

แต่ฮั่วเทียนหลันยังคงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขาขมวดคิ้วอย่างจงใจแสดงความเจ็บปวด

ในที่สุด ความขุ่นเคืองของชิงหรงก็สลายไปแล้ว เธอก็ปล่อยเท้าของเขาแล้ววิ่งไปหานั่งข้างๆหยางหลิน

เธอจับแขนของหยางหลินไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้างราวกับว่ากำลังมองหาที่ปลอดภัย และรองเท้าหนังสั่งทำสีดำแวววาวของฮั่วเทียนหลันก็มีรอยเท้าเล็กๆหลายรอยปรากฏขึ้น

ด้านบนของรองเท้าหนังวัวด้านบนมีหมึกอีกเล็กน้อย

หยางหลิงรุ่ยถูกข้อความวีแชทที่หยางหลินส่งมาเรียกลงมาที่ชั้นล่าง

หยางหลินไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ปล่อยให้เธอลงมาเพื่อปลอบโยนชิงหรง

เนื่องจากความคับแคนใจของชิงหรงช่วยอะไรไม่ได้มันจึงปรากฏขึ้นบนหน้า

เมื่อหยางหลิงรุ่ยเดินลงมาข้างล่าง เธอก็เห็นดวงตาแดงก่ำของชิงหรงและน้ำตาของเธอก็ไหลหยดลงมาราวกับแม่น้ำ

เมื่อเห็นภาพนี้หยางหลิงรุ่ยก็ตกใจ แต่หลังจากคิดอีกครั้งเธอก็รู้สึกเสียใจกับชิงหรงมาก

อย่างไรสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป็นความผิดของพ่อและแม่

ชิงหรงปรารถนาความรักจากพ่อของเธอเมื่อเธอยังเป็นเด็ก เธอนึกว่าหยางหยวนและตงเหยียนเป็นพ่อแม่ของเธอ

ดังนั้นเธอจึงติดคนสองคนนั้นมากและบางครั้งเธอก็ทำตัวขี้อ้อนเอาแต่ใจหรือไม่ก็ทำเป็นโกรธเพื่อเรียกร้องความสนใจ

ต่อมาเมื่อเธอโตขึ้น เธอจึงรู้ว่าเธอเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อแม่

ส่งผลให้นิสัยของเธอเริ่มเปลี่ยนไป

เธอเริ่มเย็นชาขึ้น เริ่มไม่แยแสใคร เธอเริ่มหยิ่งผยองและเธอก็เริ่มหันหน้าหนีจากคนอื่น

เธอไม่ค่อยหัวเราะและไม่ทำตัวน่ารักอีกต่อไป

แม้แต่ทั้งครอบครัวตั้งแต่นายท่านใหญ่หยางจนถึงหยางยานก็พยายามทำให้หัวใจของเธออบอุ่นด้วยความรักที่จริงใจที่สุด

แต่ชิงหรงก็ยังไม่แยแส