ตอนที่ 577
ตอนที่ 579 ผิดปกติ
October 22, 2026
แม้ว่าตระกูล Auch จะห่างไกลจากตระกูลหยางในด้านความเข้มแข็ง
แต่ถ้าเมื่อหมารีบร้อนมากก็ยังกระโดดข้ามกำแพงได้ ถ้าไม่จำเป็นหยางหลิงรุ่ยก็ไม่อยากมีเรื่องขัดแย้งกับตระกูล Auch
"สวัสดีค่ะ คุณ Auch ฉันขอถามได้ไหมว่าเรียกฉันมามีธุระอะไรหรือเปล่า?"
หยางหลิงรุ่ยพูดอย่างสุภาพ อย่างไรเธอก็มาถึงนี่แล้ว เธอจึงยังอยากดูว่า Auch จะเล่นอะไร
สายตาของ Auch กวาดไปทั่วหยางหลิงรุ่ย ประเมินเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“สองปีผ่านไปแล้ว คุณหยางยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด!”
หยางหลิงรุ่ยไม่มีอารมณ์คุยกับเธอเรื่องครอบครัวทั่วไปเหล่านี้ ในเมื่อ Auch ต้องการพบเธอมันจึงต้องมีเรื่องราววกวนอยู่ภายในไม่น้อย
หากเธออยากเล่า เธอก็สามารถฟังได้ ปล่อยให้เธอได้พูดอย่างอิสระเพื่อป้องกันข่าวลือไม่ดีโดยเจตนาในอนาคต
ถ้าเธอไม่ต้องการพูดอะไร หยางหลิงรุ่ยก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไป
เธอไม่ยุ่ง แต่เธอต้องทำสิ่งที่มีความหมายในเวลาของเธอ
"ฉันคิดว่าคุณ Auch เรียกฉันมา คงไม่ใช่แค่เพียงพูดคุยกันในเรื่องทั่วไป!"
"ใช่ แต่ก็ไม่ใช่ ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับฮั่วเทียนหลัน?"
Auch เลิกคิ้ว ในน้ำเสียงแฝงแววดูถูกเล็กน้อย
อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้สังเกตเห็นความอิจฉาอย่างมากในคำพูดของตัวเธอเอง
“คุณ Auch ไม่ได้รับการ์ดเชิญเหรอ? ฟังน้ำเสียงของคุณ คุณน่าจะคุ้นเคยกับสามีของฉันอยู่”
คำเชิญ คุ้นเคย ... สองคำนี้ราวกับว่าเธอได้ตบหน้า Auch ไปสองฉาด
เธอไม่สามารถรักษาท่าทางที่สง่างามได้อีกต่อไปและพูดด้วยน้ำเสียงถากถาง "คุณหยางต้องการแต่งงานกับศัตรูจริงๆหรือ?"
ศัตรู?
สิ่งที่พูดนี้หยางหลิงรุ่ยอยากจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย
Auch ใช้คำถามมากมายเพื่อชักจูงให้เธอมาก็เพื่อที่จะยุแยงตะแคงรั่วแบบนี้?
อย่างนั้นวันนี้เธอมาที่นี่มันเสียเวลาหรือเปล่า?
หยางหลิงรุ่ยยกริมฝีปากขึ้นและไม่ระงับอารมณ์ของเธออีกต่อไป "คุณ Auch พูดเล่นไปได้ ฉันกับเทียนหลันรักกันจริงๆและเราแต่งงานกันเพราะความรัก ในเมื่อคุณไม่มีอะไรจะพูด ฉันขอตัวก่อน"
หยางหลิงรุ่ยเปิดประตูและจู่ๆเธอก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้จึงหันไป "มื้อนี้ถือว่าฉันเลี้ยงคุณ Auch แล้วกันนะคะ"
พูดจบเธอก็กำลังจะปิดประตูและออกไป
แต่ก่อนที่หยางหลิงรุ่ยจะขยับตัว Auch ก็ตะโกนมาจากข้างหลังเธอ "หยางหลิงรุ่ย คุณจะต้องเสียใจอย่างแน่นอนถ้าคุณจากไป"
หยางหลิงรุ่ยไม่หยุดฝีเท้าและกำลังจะผลักประตู
แต่คราวนี้ประโยคที่สองของ Auch ทำให้เธอตะลึง
“หยางหลิงรุ่ย คุณไม่อยากรู้สาเหตุที่แท้จริงของการตายของพ่อแม่คุณหรือ?”
หยางหลิงรุ่ยคว้าลูกบิดประตูแล้วบีบแน่น
กับดักนี้ หากเธอกล้าหาญอีกสักหน่อยวินาทีต่อมาเธอก็จะหลุดออกมาจากมัน
แต่ถ้าเธอไม่กล้าพอและยังอยากเข้าใจอดีตและเข้าใจเรื่องที่คนอื่นไม่ยอมบอก เธอควรทำอย่างไร?
หยางหลิงรุ่ยอดทนมาเป็นเวลานาน แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่สามารถผ่านอุปสรรคทางจิตวิทยาน้าได้ เธอเปิดประตูและนั่งลงข้างๆ Auch
"ฉันหวังว่าคุณจะไม่พูดเรื่องไร้สาระ"
คนที่ซื่อสัตย์ก็โกรธเป็นเช่นกันและหยางหลิงรุ่ยในคราวนี้ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
มันไม่มีประโยชน์ที่จะเสแสร้งระหว่างผู้หญิงและผู้หญิงโดยตรง
"พ่อแม่ของคุณถูกฆ่าโดยครอบครัวของฮั่วเทียนหลัน"
"แม่ของคุณเคยรักพ่อของเขา แต่ตระกูลฮั่วและตระกูลหยางต่อสู้กันเองมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ต่อมาพ่อของคุณใช้กลอุบายเล็กๆบางอย่างมาทำร้ายแม่ของคุณ ... "
Auch กำลังพูดอย่างไม่รู้จบ ในขณะที่เธอกำลังพูดก็สังเกตสีหน้าของหยางหลิงรุ่ยไปด้วย
หยางหลิงรุ่ยยังคงเงียบ แต่ร่างกายที่แข็งเล็กน้อยของเธอได้บอกความคิดในหัวใจของเธอแล้ว
เธอเข้าใจแล้วว่าเวลานี้เธอควรจะไปได้แล้ว
"พูดเสร็จแล้วหรือยัง?"
หยางหลิงรุ่ยใช้โอกาสพูดในขณะที่ Auch พักเหนื่อยเพื่อหายใจ
Auch ตกตะลึงไป เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหยางหลิงรุ่ยถูกกระตุ้นได้แล้ว
แต่ทำไมดูเธอตอนนี้ช่างสงบจัง
"หยางหลิงรุ่ย หรือว่าที่ฉันพูด... "
หยางหลิงรุ่ยรู้ว่า Auch กำลังจะพูดอะไร เธอจึงพูดขัดจังหวะขึ้น
"ฉันรู้ แต่มันเป็นเรื่องจริงหรือเท็จและมีความหมายอะไร? ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าฮั่วเทียนหลันรักฉันและฉันก็รักฮั่วเทียนหลันมันก็เพียงพอแล้ว"
"คุณ Auch คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้คุณดูเป็นยังไง? คุณราวกับเป็นผู้หญิงน่าเกลียดที่ตาบอดเพราะความหึงหวงและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะยั่วยุให้คนอื่นแยกจากกัน "
"ถ้าคุณไม่สามารถอวยพรให้เราได้ก็ไม่เป็นไร คุณสามารถอยู่เงียบๆก็ได้ "
"ถ้าคุณยังชอบเทียนหลัน ฉันก็จำเป็นต้องบอกคุณว่าเทียนหลันคือคนที่กำลังจะแต่งงาน สำหรับคุณและชื่อเสียงของเขาได้โปรดเคารพตัวเองด้วย"
คำพูดของหยางหลิงรุ่ยทำให้ Auch รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
ผ่านไปสักพัก เธอก็พยายามดิ้นรนและพูดว่า "ฉัน ฉันแค่ไม่อยากให้คุณทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!"
แต่คำพูดของเธอถูกหยางหลิงรุ่ยปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม
ทุกคนไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ดังนั้นเทคนิคเล็กๆน้อยๆเหล่านี้มันใช้ไม่ได้ผลแล้ว
“เอาที่คุณ Auch สบายใจแล้วกัน!”
คราวนี้หยางหลิงรุ่ยตั้งใจจะไปแล้วจริงๆ