ตอนที่ 580 สัญญากับฉันอย่างหนึ่ง

ฮั่วเทียนหลันซึ่งได้รับรู้ความจริงแล้วในตอนบ่ายก็ขึ้นไปชั้นบนและเคาะประตูห้องนอน

"ใครคะ!" เสียงของหยางหลิงรุ่ยเต็มไปด้วยความรำคาญ อย่างไรก็ตามเธอกำลังใช้ความคิดอยู่ แต่จู่ๆก็มีคนมาขัดจังหวะ

"เป็นฉันเอง" ฮั่วเทียนหลันตอบ

หลังจากอยู่นาน เสียงของหยางหลิงรุ่ยก็ดังออกมาจากข้างใน

"ประตูไม่ได้ปิด เข้ามาเถอะ!"

ฮั่วเทียนหลันเดินเข้าไปในห้องและเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยกำลังห่อตัวด้วยผ้าห่มนอนหันหลังให้เขา

ฮั่วเทียนหลันนั่งบนขอบเตียง มุมนี้ทำให้เห็นใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยได้ชัดเจนโดยไม่ทำให้เธออึดอัด

"คุณอารมณ์ไม่ดีหรือ?" ฮั่วเทียนหลันพูดเบาๆ

"เปล่า" หยางหลิงรุ่ยปฏิเสธ

"ถ้าเปล่า คุณจะหน้าบูดขนาดนี้ได้ไง"

"ฉัน ฉันเป็นโรคกลัวการแต่งงานคลอดก่อนกำหนด" หยางหลิงรุ่ยยังคงเถียงอย่างมีเหตุผล

"อ้อ" เสียงที่มีความหมายของฮั่วเทียนหลันทำให้หยางหลิงรุ่ยมีความคิดที่ไม่ดี

"คุณกังวลเรื่องอะไร?" หลังจากเงียบไปสองสามวินาทีฮั่วเทียนหลันก็พูดขึ้น

หยางหลิงรุ่ยอึ้งไป เมื่อเธอกำลังจะโพล่งสิ่งที่อยากพูดออกไปเธอก็กลืนน้ำลายอีกครั้ง

จู่ๆเธอก็นึกถึงคำพูดของหญิงชราที่เพิ่งเจอได้

"คุณฮั่ว คุณจะรักฉันตลอดไปไหม?"

"ไม่ แต่ฉันจะรักคุณไปตลอดชีวิต" ฮั่วเทียนหลันอ้อมเป็นวงกลมเล็กๆเพื่อให้หยางหลิงรุ่ยได้ผ่อนคลาย

“จริงเหรอ? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคุณก็จะรักฉันใช่ไหม?" ในตอนนี้หยางหลิงรุ่ยเป็นเหมือนเด็กหญิงจรจัดตัวเล็กๆที่พยายามค้นหาที่ที่ปลอดภัย

"จริงๆ จริงแน่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด" ฮั่วเทียนหลันพูดต่อ

กระแสความอบอุ่นแผ่ออกมาจากหัวใจของหยางหลิงรุ่ย

ใช่ เธอฟังสิ่งที่ Auch พูดในวันนี้และเชื่อมัน

บางที นี่อาจเป็นความจริงทั้งหมด แต่แล้วอย่างไรล่ะ?

ผู้ชายคนนี้ ตราบใดที่เขาจะรักเธอไปตลอดชีวิตและจะไม่ทำร้ายเธอ แค่นั้นยังไม่พออีกหรือ

หยางหลิรุ่ยฝังความคิดทั้งหมดของเธอไว้ในใจ

หลังจากนั้นไม่นานก็พูดว่า "ฉันไม่เป็นไรแล้ว แค่อารมณ์อ่อนไหวเล็กน้อย ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนนะ"

ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้นและจูบเบาๆที่หน้าผากของหยางหลิงรุ่ย

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ตรงนี้"

"ราตรีสวัสดิ์"

"ราตรีสวัสดิ์"

ฮั่วเทียนหลันออกจากห้องนอน ตามธรรมเนียมของที่นี่ หนึ่งสัปดาห์ก่อนแต่งงานสามีและภรรยาต้องรักษาระยะห่างระหว่างกัน

ดังนั้นนอกจากมรสุมในตอนแรก ฮั่วเทียนหลันและหยางหลิงรุ่ยถูกแยกจากกันเป็นเวลา 6 วันแล้ว

เมื่อเขาลงไปชั้นล่าง หลี่รูยาก็ถามทันทีว่า "เทียนหลัน มีอะไรรึเปล่า?"

ฮั่วเทียนหลันไม่ต้องการให้แม่ของเธอกังวลจึงพูดด้วยรอยยิ้ม "เป็นแค่ความหวาดกลัวก่อนแต่งงานนิดหน่อย ไม่เป็นไรครับแม่"

“งั้นก็ดี” หลี่รูยากังวลเช่นกันว่าจะเกิดเหตุอะไรขึ้นในตอนนี้

เธอนั่งอยู่บนโซฟา จู่ๆเธอก็คิดอะไรบางอย่างออก "ระหว่างสามีและภรรยา อย่างไรก็ต้องคุยกันให้มากขึ้น"

"อืม" ฮั่วเทียนหลันก็จะทำเช่นนั้นเหมือนกัน

ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องผ่านม่านผ้าโปร่งบางสาดลงบนเตียงใหญ่ในห้อง

หยางหลิงรุ่ยผู้ซึ่งนอนหลับมาทั้งคืนลืมตาขึ้นอย่างว่างเปล่า

เช้าแล้วเหรอ?

ตอนเช้า?

เธอคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงและเหลือบดูเวลาจึงเห็นว่าเป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว

แน่นอนว่าคนเราไม่ควรอารมณ์ไม่ดี แม้เวลานอนของก็ยังเพิ่มขึ้นมากกว่าปกติ

หยางหลิงรุ่ยรีบลุกขึ้นจากเตียงรีบไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแปรงฟันและลงไปชั้นล่าง

ฮัวเทียนหลันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นในเวลานี้

ในตอนเช้าป้า Ding ไปส่งลั่นลานและชิงหรงไปโรงเรียน แต่พวกเขายังไม่กลับมา

เขาฟังเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากชั้นบนและเงยหน้ามองไปที่หยางหลิงรุ่ย

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้รีบลุกขึ้น ผมของเธอถูกหวีอย่างไม่เป็นทางการและยังยุ่งเหยิง

ฮั่วเทียนหลันกล่าวทัก "ตื่นแล้วเหรอ?"

"อืม" หยางหลิงรุ่ยตอบเสียงเบา

อย่างไรการนอนตื่นสายก็ไม่ใช่เรื่องดี

“ไปนั่งที่โต๊ะเถอะ แล้วฉันจะเตรียมอาหารเช้าให้คุณ”

ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้นไปที่ห้องครัว

น้ำเสียงเป็นธรรมชาติและการกระทำต่อเนื่องนี้

ทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกค่อนข้างสงบในใจอย่างอธิบายไม่ได้

ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป เขาดูเหมือนเป็นพ่อบ้านแล้ว!

อาหารเช้าของฮั่วเทียนหลันนั้นรวดเร็วและเรียบง่าย

โจ๊กเม็ดบัวหนึ่งชาม ไข่ดาวและผักใบเขียวต้มเล็กน้อย

หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันเสิร์ฟให้หยางหลิงรุ่ย เขาก็นั่งดูอยู่ข้างๆ

หยางหลิงรุ่ยหยิบช้อนขึ้นมาและลังเลสักพักก่อนจะพูดว่า "คุณฮั่ว อาหารเช้าของคุณล่ะ?"

"ฉันไม่ใช่แมวขี้เกียจไม่นอนอืดอยู่บนเตียง ดังนั้นฉันจึงกินมันไปแล้ว"

คำพูดล้อเล่นของฮั่วเทียนหลันทำให้หยางหลิงรุ่ยหน้าแดง

แน่นอนว่าเธอไม่ควรพูดเรื่องไร้สาระ

หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว ฮั่วเทียนหลันก็พาหยางหลิงรุ่ยออกไปเดินเล่น

แสงแดดยามเช้าแบบขี้เกียจๆแลดูอบอุ่นมาก

ฮั่วเทียนหลันจับมือของหยางหลิงรุ่ยอย่างอ่อนโยน แม้ว่าจะเป็นบันได้เขาก็จะบอกอย่างรอบคอบหลายครั้ง

ฉากที่อบอุ่นนี้ดูเหมือนจะเป็นภาพวาดที่สวยที่สุดในบริเวณนี้

หลังจากเดินเล่นประมาณหนึ่งชั่วโมง หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยประท้วงว่าเหนื่อยแล้ว ฮั่วเทียนหลันก็ให้เธอขี่หลังกลับบ้าน

ป้า Ding กำลังเตรียมอาหารกลางวันที่บ้าน ฮั่วเทียนหลันกำลังนั่งอยู่ข้างๆหยางหลิงรุ่ยซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาโดยมีเมล็ดแตงโมอยู่ในมือมีและจานเล็กๆบนตักของเธอ เธอหยิบเมล็ดแตงโมกินและสายตาของเธอก็ถูกดึงดูดโดยพล็อตที่เข้มข้นในทีวี

ในเวลานี้ สิ่งที่ Auch ยุยงให้แยกจากกัน ความคับแค้นใจของตระกูลหยางและตระกูลฮั่ว หยางหลิงรุ่ยทิ้งมันไว้เบื้องหลังทั้งหมด

วันที่อบอุ่นเช่นนี้เพียงพอแล้วที่จะทำลายข่าวลือทั้งหมด