ตอนที่ 590 หนูไม่กลัวอ้วน

หยางหลิงรุ่ยอยู่ในสุสานจนถึงหกโมงเย็น โทรศัพท์มือถือเตือนว่าฝนจะตกในอีกหนึ่งชั่วโมง

เธอลุกขึ้น มองโลกภายนอกที่ชัดเจน แล้วก็รู้สึกเหมือนอยู่ห่างออกไปในทันที

เมื่อเธอออกจากสุสาน ฮั่วเทียนหลันก็พาลั่นลานและชิงหรงขึ้นรถ

นี่คือสุสานที่สงบและเยือกเย็น ทำให้ชิงหรงไม่กล้าเดินต่อ

เธอต้องการจะบอก แต่ฮั่วเทียนหลันนั้นก็พาลั่นลานและชิงหรงกลับไปที่รถ

"กลับบ้านกัน!" หยางหลิงรุ่ยเปิดประตูรถเข้าไปข้างคนขับและพูดเบา ๆ

“ โอเค!” ฮั่วเทียนหลันยื่นแก้วน้ำให้ หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยรับ เขาก็เหยียบคันเร่ง รถก็เร่งความเร็ว และพุ่งไปตามถนนที่คดเคี้ยว

ลงไปครึ่งทางของภูเขา ก็มีรถAudiคันหนึ่งสวนมา

หยางหลิงรุ่ยชำเลืองมองคนในรถAudi ดูเหมือนพี่สาม?

"คุณฮั่ว จอดก่อนค่ะ" หยางหลิงรุ่ยรีบตะโกน

ปกติแล้วไม่มีใครใช้ถนนสายนี้ ชายคนนี้มีโอกาส80%ที่จะเป็นพี่ชายคนที่สาม

"หือ?" แม้ว่าฮั่วเทียนหลันจะงงเล็กน้อย แต่เขาก็จอดรถไว้ข้างทาง

“ คนที่ขับผ่านมาเมื่อกี้เป็นพี่ชายคนที่สามของฉันหรือเปล่า?” หยางหลิงรุ่ยถาม

ฮั่วเทียนหลันงงเล็กน้อย "ผมไม่ได้สังเกต"

เนื่องจากข้อมูลที่เขารู้ก่อนหน้านี้ มันอาจคาดเดาได้

แต่หยางหลิงรุ่ยไม่ได้ถามเขา เขาก็จะไม่พูดการคาดเดานั้น

“ถนนสายนี้นอกจากสุสานบนยอดเขาแล้ว ยังไปที่อื่นได้อีกไหมคะ?” หยางหลิงรุ่ยถามต่อ

ฮั่วเทียนหลันกล่าวว่า "ถ้าไปทางเหนือสามารถไปเมืองข้างๆได้ แต่มันเป็นถนนเก่าและอยู่ในสภาพทรุดโทรมมานานแล้ว"

ถนนที่ฮั่วเทียนหลันบอกเป็นถนนสายหลักที่ไปนอกเมือง Z เมื่อ 30 ปีก่อน

อย่างไรก็ตามการพัฒนาของเมือง Z จึงทำให้ถนนสายนี้แคบเกินไป มันจึงถูกทิ้งร้างในเวลาต่อมา

แม้จะยังมีรถวิ่งอยู่ แต่น้อยมากๆ

หยางหลิงรุ่ยพยักหน้าแต่ยังแฝงความสงสัย"งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ!"

Audi A8 หยุดอยู่ที่ประตูสุสาน บอดี้การ์ดสองคนที่เพิ่งส่งฮัวเทียนหลันออกไป กำลังจะเล่นเกมกัน โดยไม่ได้คิดว่าจะมีคนมาอีก

Audi A8 แม้ไม่ใช่รถหรูอันดับต้นๆ แต่ก็ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นรถหรู

ทั้งสองไม่กล้าดูแคลน รีบเดินออกไปที่รถอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับ คุณมาหาใครครับ"

บอดี้การ์ดทั้งสองมองชายคนนี้ แต่มือข้างหนึ่งของเขาจับกระบองไฟฟ้าที่ติดตัวอยู่เรียบร้อยแล้ว

"ฉันมาหาใครบางคน" หยางยานเดินเข้ามา

"หือ?" บอดีการ์ดไม่ตอบสนองอะไร เขามาหาคนในสุสานเนี่ยนะ?

“ คุณอยากพบใครครับ?” บอดี้การ์ดพูดอย่างอ่อนแรง

“นี่คือสุสานของตระกูลอัน แล้วพวกคุณคิดว่าไงหล่ะ?”

หลังจากที่หยางยานพูดจบเขาก็ก้าวเข้ามา

บอดี้การ์ดทั้งสองมองหน้ากันแล้วพูดกันว่า "ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วเขาน่าจะเป็นสมาชิกของชนชั้นสูงน่าจะเป็นเรื่องปกติที่จะเข้ามา"

"ครับ" บอดี้การ์ดอีกคนพยักหน้า

หยางยานมองไปที่หลุมฝังศพ และในที่สุดก็หยุดตรงที่ที่หยางหลิงรุ่ยนั่งเมื่อสักครู่

เมื่อมองไปที่พื้นเขารู้ว่า นี่เป็นของของหยางหลิงรุ่ย

“ สวัสดีครับแม่”

หยางยานกล่าวแบบใจเย็น หากหยางหลิงรุ่ยได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอจะตกใจแค่ไหน

“ ลูกไม่กตัญญู นี่ก็หลายปีแล้วที่ลูกไม่ได้มาหา”

“ คุณลุงอายุมากขึ้น และเริ่มสับสน เขาพูดถึงทุกอย่างตอนที่ดื่ม นั่นคือเหตุผลที่ฉันรู้อะไรบางอย่าง”

"ขอโทษครับ ที่ผมทำให้ชีวิตวุ่นวาย"

หลังจากที่หยางยานพูดจบเขาก็โค้งคำนับลง

“ หรันหรันแต่งงานแล้วนะครับ สามีก็ปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี ดังนั้นไม่ต้องกังวลนะครับ”

"ผมคิดถึงพ่อกับแม่นะครับ"

คำพูดเดียวกัน ความรู้สึกเดียวกัน

หยางยานขมวดคิ้ว คุกเข่าต่อหน้าหลุมฝังศพ

"แม่ครับ ผมหวังว่าวิญญาณบนท้องฟ้า จะอวยพรให้หลิงรุ่ยผ่านทุกอย่างเป็นไปด้วยดีครับ"

เธอผ่านชีวิตมาหนักเกินไป และไม่เคยได้รับความปลอดภัยเลย

ในฐานะพี่ชาย หยางยานเจ็บปวดมาก

แต่เขาก็รู้ดีว่า ตัวเขาเองอาจจะยังไม่เข้าใจ

ฮั่วเทียนหลันขับรถอย่างรวดเร็ว และเขาก็มาถึงในตัวเมืองในเวลาประมาณ 15 นาที

“ เราสองคนอยากกินอะไร?” หยางหลิงรุ่ยหันไปที่ลั่นลานและชิงหรงที่เพิ่งตื่นนอน