ตอนที่ 591 พบกัน

หญิงสาววัยรุ่นกล่าว ดวงตาของเธอล็อคแน่นบนใบหน้าที่สง่างามของลั่นลาน

"ผงแกะสลักหยก เหมือนตุ๊กตาบาร์บี้จริง ๆ!" พนักงานขายข้าง ๆ เอ่ยขึ้น

"แค่ดูพ่อแม่ของพวกเขาก็รู้แล้ว ผู้ชายหล่อมาก ผู้หญิงก็สวยมากเลยอ่ะ!"

"ใช่ ฉันจะมีความสุขแค่ไหน ถ้าได้เจอแฟนแบบนี้ในอนาคต!"

พนักงานขายยังเด็กมาก แต่ในวัยนี้การมองใบหน้าเธอ เธอไม่สามารถหยาบคายได้

ในฐานะนักล่าดารา นี่ยิ่งกว่าเรื่องจริง

เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้ หยางหลิงรุ่ยก็ยกหน้าอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะเดียวกัน ก็ยื่นมือออกไปโอบแขนของฮั่วเทียนหลัน โดยสาบานว่าเธอมีสิทธิ์ในตัวของฮั่วเทียนหลัน

ไม่ว่าผู้ชายคนนี้จะหล่อหรือดีแค่ไหน เขาก็เป็นสามีของเธอ

สามีของเธอเป็นที่นิยม ในฐานะภรรยา เธอมีความสุขมาก

“นั่นเป็นภรรยาของเขาหรอ?” หญิงสาวเอ่ย

"น่าจะใช่นะ ชายรูปงามหญิงมากความสามาถ" แฟนของเธอไม่ได้ขัดจังหวะ แต่พนักงานขายกล่าว

“ไม่แน่นะ เธอดูสิผู้ชายคนนั้นแต่งตัวหรูหรามาก แต่ผู้หญิงก็แต่งตัวธรรมดามากอ่ะ อาจจะเป็นแค่คนดูแลตัวเล็ก ๆ ก็ได้” หญิงสาวที่ดูเหมือนนักศึกษาวิทยาลัย จ้องมองมานานแล้ว

เห็นได้ชัดในน้ำเสียงของเธอ ดูมีความอิจฉาอยู่

เสียงไม่ดังไม่เบา แต่หยางหลิงรุ่ยได้ยิน

จับแขนของฮั่วเทียนหลันไว้แน่น โดยไม่วางเลย

เธอดูสิ่งที่เธอใส่ในวันนี้เรียบง่าย คือกางเกงยีนส์และเสื้อเชิ้ต

ดูเหมือนว่า เมื่อเทียบกับชุดสูททรงตรงของฮั่วเทียนหลันแล้ว ช่องว่างนั้นใหญ่เกินไป

"ขอโทษนะ คุณชายฮั่ว ดูเหมือนว่าฉันจะทำให้คุณขายหน้าแล้วสิ" หยางหลิงรุ่ยพูดเบา ๆ แต่น้ำเสียงของเธอฟังยังไง ก็ค่อนข้างแสบซี้ดอย่างไงอย่างงั้น

การยืนอยู่เคียงข้างสามีของเธอ แต่ถูกบอกว่าเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา สิ่งนี้ทำให้ความภาคภูมิใจในตนเองของเธอแทบทนไม่ได้

ดวงตาของฮั่วเทียนขรึมลงอย่างกะทันหัน และดวงตาคมของเขาก็พุ่งไปที่นักศึกษาหญิงที่เพิ่งพูด

นักศึกษาหญิงเพียงแค่รู้สึกถึงกลิ่นอายของการฆาตกรรมที่กำลังจะมาถึง และเธอก็อดไม่ได้ที่จะถอยกลับไป

"คุณมองอะไร" เธอถอยห่างออกไป ดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้าง

“เป็นเด็กผู้หญิง พูดแบบนั้นได้ยังไง?” ป้าวัยกลางคนถืออาหารทะเลในมือพูด

“ฉันพูดอะไรเธอจะมายุ่งอะไรด้วย?” นักศึกษาหญิงรู้สึกไร้ยางอายมาก และอดไม่ได้ที่จะเถียง

"เป็นแบบนี้ไม่มีใครเอาหรอก!" คุณป้าวัยกลางคนส่ายหัว พอดีกับที่หยางหลิงรุ่ยและฮั่วเทียนหลันก็อยู่ข้างชั้นวางของด้วย และทุกคนก็แยกย้ายกันไปทันที

"เธอดู ไม่ต้องการให้ผมพูด ความยุติธรรมก็อยู่ในใจของคนอยู่ดี" ฮั่วเทียนหลันกล่าว

หยางหลิงรุ่ยกรอกตาใส่เขาไปที แต่ในใจเธอกลับรู้สึกอ่อนหวานเล็กน้อย อย่างน้อยในสายตาของคนอื่น เธอก็ยังคงเป็นภรรยาของฮั่วเทียนหลัน

ตัวเองและเขา คงจะมีความเป็นสามีภรรยาอยู่บ้างแหละ

หลังจากไปซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ เมื่อเห็นกระเป๋าถือขนาดใหญ่พิเศษสามใบบนพื้น หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน เพื่อขอความช่วยเหลือ

ในเวลานี้ ถึงเวลาที่จะต้องรับบทเป็นผู้ชายที่มีประโยชน์แล้ว

ฮั่วเทียนหลันพยายามยกกระเป๋าถือ แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาออกกำลังกายตลอดทั้งปี แต่น้ำหนักก็มากเกินไป

"สู้ ๆ ค่ะพ่อ!" ลั่นลานส่งเสียงเชียร์ฮั่วเทียนหลัน

"จูบน้อย ๆ !" ฮั่วเทียนหลันกล่าวในข้อความออนไลน์ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยพละกำลังในทันที และเขาก็เข้าไปในรถพร้อมกับสิ่งของของเขา

พอเอากระเป๋าใบใหญ่สามใบใส่ท้ายรถ เห็นรถสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

เราสามารถจินตนาการได้ ว่าน้ำหนักนี้หนักแค่ไหน

คราวนี้เป็นการขับรถของหยางหลิงรุ่ย เพราะฮั่วเทียนหลันบอกว่า จะทดสอบทักษะการขับรถของเธอ

โชคดีที่ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ไม่รบกวนเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิง แต่ทักษะการขับรถของหยางหลิงรุ่ยก็ไม่เลว

ขับรถกลับไปที่วิลล่าด้วยท่าทางที่เหมาะสม หลังจากเก็บของทุกอย่างเรียบร้อย ก็เริ่มเตรียมอาหารเย็น

“ตอนเย็นจะเตรียมอาหารกี่จาน?” ฮั่วเทียนหลันใส่ผ้ากันเปื้อน และเตรียมทำอาหาร

"หก!"

"สอง!"

"สี่!"

คนที่พูดว่าหก คือชิงหรง

หากต้องการถามเธอว่าเธอชอบอะไรมากที่สุดในตอนนี้ แน่นอนว่าเธอได้ทำกับฮัวเทียนหลัน

สอง คือหยางหลิงรุ่ย

เพราะเป็นสามีของเธอที่ทำอาหาร เธอจึงรู้สึกเป็นห่วงเขา

ส่วนสี่นั้น คือลั่นลาน

เพราะโดยปกติแล้ว มื้อเย็นป้าติงมักจะเตรียมการมาก

"stop!" หยางหลิงรุ่ยรีบพูด "เป็นเรื่องที่ยอมกันเถอะ พวกเราจะกินกันสี่อย่าง"

4 + 2 + 6 แชร์ 3 คนเท่า ๆ กันแค่สี่.

ฮั่วเทียนหลันไปที่ห้องครัว และหยางหลิงรุ่ยอยู่ด้านข้าง

"มาเช็ดเหงื่อให้ผมหน่อย!"

เขากำลังทอดผัด แม้ว่าตอนนี้จะไม่ร้อน แต่การทำอาหารเป็นงานที่หนักมาก

"มาแล้วค่ะ ท่านแขกผู้มีเกียรติ!" หยางหลิงรุ่ยวางผลไม้ที่เพิ่งล้าง แล้วเดินไปด้านหน้าฮั่วเทียนหลัน และเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเบา ๆ ด้วยมือของเธอ

ความร้อนในการปรุงอาหารยังคงยากลำบาก

อย่างไรก็ตามในวินาทีถัดมา ฮั่วเทียนหลันได้ปิดไฟ และกอดหยางหลิงรุ่ยไว้ในอ้อมแขนของเขา

"สามี..." ฮั่วเทียนหลันค่อย ๆ กดลง ทั้งสองคนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะสัมผัสกัน หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะหลับตาลง

แต่วินาทีต่อมา มีจูบที่หน้าผากของเธอ

หัวใจของหยางหลิงรุ่ยแน่นขึ้น และหน้าแดงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที

แต่แล้วบรรยากาศ ก็ตกอยู่ในความเงียบ

หลังจากรอมานาน หยางหลิงรุ่ยทำได้เพียงแค่ลืมตา

ผู้ชายคนนี้กำลังถูกับอะไร?

ทั้งสองสบตากัน และดวงตาของฮั่วเทียนหลันก็ขี้เล่น และอยู่ใกล้แค่เอื้อม

"คุณกำลังรออะไรอยู่?"

"หะ?"

“ไม่อยากปล่อยผมไปหรอ?”