ตอนที่ 592 ยัยบื้อ

คำพูดของหยางหลิน เป็นการเตือนสติคุณชายหยางอย่างสุภาพ

คุณชายหยางเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะพูดในที่สุด "ให้เขาเข้ามา!"

อันที่จริงฮั่วเทียนหลันอยู่นอกประตูตลอดเวลา และเสียงข้างใน ความรู้สึกที่กระตือรือร้นของเขา ก็ได้ยินชัดเจนแล้ว

แต่เขาเลือกที่จะสงบ และทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เขาคาดหวัง

"คุณตา" ฮั่วเทียนหลันพูดด้วยความเคารพ

คุณตาหยางพยักหน้า นับว่าเขาได้ยิน

"หลิงรุ่ย ฉันจะฝากไว้ให้นาย"

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะโฟกัสไปที่เธอ"

"ดี นายจำคำพูดของนายวันนี้ไว้"

การสื่อสารระหว่างทั้งสองคนเริ่มต้นอย่างรวดเร็ว และจบลงอย่างรวดเร็ว

ชายชราหยางหลับตา และเตรียมพร้อมที่จะพักผ่อน

ดวงตาของหยางหลิน บ่งบอกฮั่วเทียนหลันและหยางหลิงรุ่ยออกจากวอร์ด

ทันทีที่พวกเขาทั้งสองออกไป ชายชราหยางก็ลืมตาขึ้น

“คุณตาครับ เมื่อกี้คุณตาเพิ่ง...”

หยางหลินต้องการบอกว่าท่าทีของพ่อหยางเข้มงวด และจริงจังเกินไป

"ไม่หรอก"

รับประทานอาหารกลางวัน ที่ชิงเหอ Manor ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีมาตรฐานการต้อนรับสูงสุดในเมือง s

คุณนายหยางเดินมาข้างหน้า เพราะเป็นหลานสาวที่กลับมา

เธอยังคงมีท่าทีไม่แยแส กับฮั่วเทียนหลัน

โชคดีที่ในที่เกิดเหตุ เขาจะหัวเราะด้วยเล็กน้อย

เพื่อหลีกเลี่ยงความลำบากใจ ตงเหยียนพยายามหาหัวข้อมาพูดคุย

การทานอาหารค่อนข้างสบาย แม้ว่าคุณนายหยางจะแสดงท่าทีที่ปลอมกับฮั่วเทียนหลัน แต่เมื่อหันหน้าไปทางลั่นลานและชิงหรง เธอก็ยังยิ้ม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลั่นลาน ปากของเธอหวานมาก

“คุณยายทวดคะ คุณยายทวดลองทานอันนี้ค่ะ อันนี้อร่อยมาก!”

“คุณยายทวดคะ ช่วยเล่าความซนของแม่เมื่อก่อนได้มั้ยคะ?”

"คุณยายทวดคะ หนูอยากไปสนามเด็ก คุณยายทวดไปกับพวกเรานะคะ!"

...

ลั่นลานเล้าโลมนางหยางให้มีความสุขกับปากน้อย ๆ ที่แสนหวานของเธอ

หลังมื้ออาหารจบลง นัดไว้ว่าจะออกไปข้างนอกด้วยกันในวันพรุ่งนี้

เมื่อหยางหลิงรุ่ยกลับมา เธอต้องทำหลายอย่างมาก รวมถึงการย้ายสถานภาพการเรียนของเด็กทั้งสอง

ดังนั้นในเมือง s ต้องพักครึ่งเดือน

ฮั่วเทียนหลันอยู่กับเธอเกือบหนึ่งสัปดาห์ และจากนั้นก็จากไป เมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้นกลางคัน

ไม่มีงานเลี้ยงถาวรในโลก หลังจากครึ่งเดือน หยางหลิงรุ่ยกลับไปที่เมือง z

ปัญหาเด็กไปโรงเรียน ได้รับการแก้ไขเป็นอย่างดี หลี่รูยาเพียงโทรศัพท์หนึ่งสาย และผู้อำนวยการสำนักการศึกษารีบดำเนินการแก้ไขปัญหาทั้งหมด รวมถึงสถานะของโรงเรียนในทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางหลิงรุ่ยส่งลูกสองคนไปโรงเรียน

กังวลว่าเด็กทั้งสองอาจปรับตัวไม่ได้ เธอจึงอยู่ที่นั่นทุกเช้าเป็นพิเศษ

ในสี่ชั้นเรียนในตอนเช้า เด็กทั้งสองมีส่วนร่วมอย่างมาก

ครูยังได้รับการดูแล และกระตือรือร้นให้นักเรียนโต้ตอบกับชิงหรงและลั่นลาน

แต่ละชั้นเรียนที่ติดต่อกัน ล้วนแต่จะถามทั้งคู่

ไอคิวของเด็กทั้งสอง ได้รับการถ่ายทอดมาอย่างสมบูรณ์แบบจากฮั่วเทียนหลัน และพวกเขาก็ตอบได้อย่างง่ายดาย

เด็กทั้งสองเพื่อรับประทานอาหารในตอนเที่ยงด้วยกัน รอจนถึงเวลาที่พวกเธอทั้งสองพักเที่ยง หยางหลิงรุ่ยก็จากไป

เธอขับรถไปที่บริษัทของฮั่วเทียนหลัน และต้องการบอกฮั่วเทียนหลัน ถึงการแสดงที่สมบูรณ์แบบของเด็กทั้งสองที่โรงเรียน

แม้ว่าจะสามารถพูดทางโทรศัพท์ได้ แต่หยางหลิงรุ่ยก็คิดถึงเขาเล็กน้อย

หลังจากที่จอดรถที่ชั้นล่างของฮั่วกรุ๊ปแล้ว หยางหลิงรุ่ยก็ขึ้นไปชั้นบนสุด

แต่ในทางเดินของห้องทำงานของประธาน เธอถูกเลขานุการหยุดด้วยความเคารพ

"สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ท่านประธานฮัวกำลังพบแขกอยู่ค่ะ"

"หะ? โอเค" หยางหลิงรุ่ยไม่ใช่คนจู้จี้ เธอจึงลังเลอยู่พักหนึ่ง แล้วเธอก็หันศีรษะและจากไป

แต่เมื่อเธอกำลังจะขึ้นลิฟต์ เธอก็วิ่งเข้าไปหาหลิงหยู

"สะใภ้เล็ก คุณมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่..."

เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของหลิงหยู ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

หยาหลิงรุ่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร

“ฉันว่าจะมาหาเทียนหลันน่ะ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ว่าง”

"พอดีเลย เขากำลังเจอลูกค้าค่ะ"

น้ำเสียงของหลิงหยูลังเล

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยจากไป เขาก็รีบไปที่ห้องทำงานของประธาน

หลังจากเคาะประตูสองสามครั้ง ก็มีเสียงเข้า

หลิงหยูเข้ามาในห้อง และเห็น Auch นั่งอยู่บนโซฟา

ใบหน้าของ Auch แดงเล็กน้อย และเสื้อผ้าของเขายับเล็กน้อย เมื่อมองไปที่สายตาของฮั่วเทียนหลันเขาเต็มไปด้วยความรัก

"มีธุระหรอ?" ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หลิงหยู

“ประธานฮั่วคะ เมื่อกี้คุณผู้หญิงมาค่ะ”

"หือ?" คิ้วของฮั่วเทียนหลันขมวดคิ้วทันที และสายตาที่เฉียบคมของเขาพุ่งตรงไปที่หลิงหยู

ภายใต้การจ้องมองที่น่ากลัวนี้ ร่างกายของหลิงหยูก็ตึงเครียด และเธอก็กลืนน้ำลายเพื่อบรรเทาความกดดัน

“เรายังไม่ได้พูดอะไร เกี่ยวกับคุณ Auch ค่ะ”

หลิงหยูอธิบายอย่างรวดเร็ว จากนั้นสายตาของฮั่วเทียนหลันก็ค่อย ๆ คลายลง

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

ฮั่วเทียนหลันลดศีรษะลง และยังคงมองเอกสารบนโต๊ะ ราวกับตั้งใจจริง แต่ก็เคาะมือบนโต๊ะเบา ๆ เป็นการระบายต่ออารมณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อนของเขา

หลิงหยูตอบ แล้วออกจากห้องทำงาน

ตั้งแต่ต้นจนจบ ยกเว้นครั้งแรกที่เขามองไปที่ Auch เขาไม่ได้เหล่ตลอดเวลา

"คุณต้องการจะพูดอะไร?"

หลังจากที่หลิงหยูออกไป ฮั่วเทียนหลันก็พูดขึ้น