ตอนที่ 593 ความจริงของความจำเสื่อม

บางที บางครั้งควรมีช่องว่าง ระหว่างสามีและภรรยา

เธอรู้ว่า รูปนั้นต้องถ่ายโดย Auch ซึ่งมีเจตนาแอบแฝง

แต่สามีของตัวเอง ที่กำลังแบกตัวเองและกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น ในฐานะภรรยา ต้องอึดอัดในใจเล็กน้อย และที่สำคัญที่สุดคือคืนนี้ฮั่วเทียนหลันกลับมาดึก และไม่ได้บอกอะไรเธอเลย

เขาปิดบังอะไรอยู่?

ถึงกระนั้น เขาคิดว่า นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

หยางหลิงรุ่ยกลับไปที่ห้องนอนอย่างเชื่อฟัง แต่ไม่ได้พักผ่อน

เสียงของฮั่วเทียนหลันกำลังอาบน้ำในห้องน้ำ และเสียงน้ำไหลที่ดังรบกวนหัวใจของเธอ ที่กำลังกระสับกระส่าย

สิบนาทีต่อมา ฮั่วเทียนหลันก็ออกมาจากห้องน้ำที่ห่อด้วยผ้าขนหนูอาบน้ำ

เขาเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยยังไม่หลับ และเสียงของเขาก็ทุ้มเล็กน้อย "ทำไมคุณยังไม่นอน?"

“คุณชายฮั่ว คุณไม่มีอะไรจะบอกฉันมั้ย?” หยางหลิงรุ่ยเงยหน้าขึ้น และมองดวงตาของฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันเม้มริมฝีปากเล็กน้อย อันที่จริงเขาคิดว่าหยางหลิงรุ่ยจะรู้เรื่องนี้

เพียงแค่มีส่วนเกี่ยวข้องมากเกินไป เขายังคงต้องการที่จะยุติมันอย่างสงบ

“เป็นเพราะ Auch ใช่ไหม” ฮั่วเทียนหลันถาม

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูด แต่สายตาที่ดื้อรั้นของเธอได้บอกฮั่วเทียนหลันทุกอย่างแล้ว

“คุณคิดว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องปกปิดฉันหรอ?” เสียงของหยางหลิงรุ่ยถามขึ้น

ทั้งสองคนเพิ่งแต่งงานกัน และฮั่วเทียนหลันก็ทำเช่นนั้น หรือว่าเขาไม่ทำตามคำพูดที่เคยพูดไว้หรือเปล่า? ผู้ชายมันก็หลายใจกันทั้งนั้น!

“ขอโทษนะ มันเป็นความผิดของฉันเอง” ฮั่วเทียนหลันขอโทษตรง ๆ

ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไร สิ่งนี้จะทำให้ช่องว่างระหว่างทั้งสองคนแย่ลงเท่านั้น

"ต่อไปนี้ไม่ว่าผมจะทำอะไร ผมจะอยู่กับคุณ"

คำพูดของฮั่วเทียนหลัน เทียบเท่ากับการผูกมัดหยางหลิงรุ่ยกับงานและชีวิตของตัวเองอย่างสมบูรณ์

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ดึงผ้าห่มขึ้นมา แล้วนอนกอดกันข้างเตียงคนเดียว

ฮั่วเทียนหลันไปที่เตียงนอน ลงข้าง ๆ เธอ เหยียดแขนออก และโอบกอดเธอเบา ๆ ในอ้อมแขน

หยางหลิงรุ่ยแข็งขืนเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็เชื่อฟัง

เธอรู้ดี ว่านี่เป็นเพียงความขัดแย้งเล็กน้อยระหว่างสามีภรรยา และไม่จำเป็นต้องให้เรื่องใหญ่โต

หลังจากที่โรคหัวใจได้รับการแก้ไข อาการง่วงนอนก็พุ่งสูงขึ้น

เธอง่วงมาก ในเวลาไม่ถึงหนึ่งในสี่ของชั่วโมง ก็หลับไป

ฮั่วเทียนหลันกอดหยางหลิงรุ่ย ดวงตาของเขาในความมืดนั้นสดใสเป็นพิเศษ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมผู้ยุยงในวันนี้ต้องเป็น Auch

โดยตลอดมา เรื่องที่ต้องพูดกับ Auch อย่างชัดเจน ฮั่วเทียนหลันจะพูดไว้ชัดเจนมาก

เพียงแต่ว่า Auchดูเหมือนจะไม่ล้มเลิกความคิดที่เธอไม่ควรมี

นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาแห่งความไม่แน่ใจ และเขาไม่ใช่คนระยะยาว ดังนั้นเขาจึงต้องสอนบทเรียนให้ Auch

เธอกล้าที่จะทำให้ผู้หญิงของตัวเองโกรธ ดังนั้นก็เตรียมตัทำให้ตัวเองโกรธได้เลย!

หยางหลิงรุ่ยหลับไปจนถึงสิบโมงเช้า เมื่อเธอลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรีบร้อน เธอเหลือบมองเวลาและตะโกนในใจ เธอกำลังส่งลูกทั้งสองไปโรงเรียนในตอนเช้า และเตรียมอาหารเช้าล่าช้า

แต่หลังจากที่เธอรีบลงไปข้างล่าง เธอก็รู้ว่าทุกสิ่งที่เธออยากทำดูเหมือนจะต้องทำโดยผู้ชายคนหนึ่ง

“คุณชายฮั่ว ทำไมคุณยังไม่ไปทำงานคะ?” หยางหลิงรุ่ยแปลกใจเล็กน้อย จริง ๆ แล้วชายคนนี้ มักจะออกเดินทางในเวลาไม่ถึงแปดโมงเช้า

"คุณนอนแล้ว พักผ่อนดี ๆ เรื่องในบ้านที่ต้องทำ ดังนั้นผมเลยทิ้งมันไว้แล้ว"

ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะกลัวว่าหยางหลิงรุ่ยจะมีภาระทางจิตใจ และอธิบายต่อไป "ลั่นลานและชิงหรงไปโรงเรียนแล้ว และหลิงหยูไปส่งพวกเขา ฉันไม่มีลูกค้าในวันนี้มี งานประชุมฝ่ายผลิตตอนบ่าย แค่ไปร่วมงานก็พอแล้ว"

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ชายคนนี้ และเธอก็รับฟังคำอธิบายของเขา

เธอไม่ได้คาดหวังให้เขา ผู้ซึ่งเย็นชามาตลอดจู่ ๆ ก็กลายเป็นคนง่าย ๆ

บางที นี่อาจเป็นการให้ทางสำหรับความรัก?

หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว หยางหลิงรุ่ยก็นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น พร้อมกับอัลบั้มรูปในมือของเธอ

ในทางกลับกัน ฮั่วเทียนหลันกำลังถือแล็ปท็อป และใช้นิ้วแตะคีย์บอร์ด เขาบอกหยางหลิงรุ่ยว่า เขาไม่ยุ่ง แต่ในฐานะ CEO ของ Fahrenheit Group งานของเขาถูกจัดขึ้นทุกวัน

หยางหลิงรุ่ยดูภาพถ่ายในอัลบั้ม รวมถึงวัยเด็กของฮั่วเทียนหลัน และภาพครอบครัววัยเยาว์ของหลี่รูยาของตระกูลฮั่ว...

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เห็นรูปถ่ายของตัวเอง คนที่อยู่ในชุดแต่งงาน คนที่ทำงานอย่างจริงจัง และบางคนก็จับภาพได้

ฮั่วเทียนหลันว่าง และเห็นหยางหลิงรุ่ยมองดูภาพถ่ายอย่างตั้งใจ เขาเหลือบมองไปที่มันและพูดว่า "นี่คือภาพถ่ายโดยเสี่ยวน่า เธอรักการถ่ายภาพ"

"ใช่" หยางหลิงุ่ยตอบเบา ๆ เธอยังไม่ได้ตัดสินใจที่จะให้อภัยผู้ชายคนนี้

ในตอนท้ายของอัลบั้ม มีภาพด้านหลังของเธอและฮั่วเทียนหลัน

คนสองคน ดูเหมือนจะไปเที่ยวที่ห้างสรรพสินค้า?

ดูเหมือนว่าจะมีการกักขังบางอย่างในใจของเธอ หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเจ็บปวดในสมองของเธอ และอดไม่ได้ที่จะกุมหน้าผากไว้

การปรากฏตัวของคิ้วขมวดของเธอ ทำให้ฮั่วเทียนหลันตกใจ

“ที่รัก คุณโอเคมั้ย?”

ความกังวลของฮั่วเทียนหลัน อยู่ในหูของหยางหลิงรุ่ย

เมื่อหยางหลิงรุ่ยเจ็บปวด เธอยื่นมือออกไปเพื่อจับมือเขา แต่ก็มีคลื่นที่เต้นระรัว แต่เธอไม่ได้รับอะไรเลย

“คุณฮั่ว เจ็บ เจ็บ...”

เมื่อดวงตาของหยางหลิงรุ่ยมืดลง เธอก็หมดสติไป

เธอมีความฝันมากมาย ความฝันที่เปื้อนเลือด ความฝันที่จะวิ่งหนี ความฝันแห่งความสิ้นหวัง ความฝันแห่งความทรมาน...