ตอนที่ 594 ราตรีนี้อีกยาวไกล

หยางหลิงรุ่ยฉีกกระดาษเป็นชิ้น ๆ หลังจากอ่านจบ จากนั้นก็โยนมันลงถังขยะ แล้วเทน้ำลงไป

"ขอบคุณ ที่คุณหมอที่เตือนนะคะ"

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้กลับบ้านในครั้งแรก แต่ไปที่ร้านกาแฟ

ในห้องส่วนตัว เธอเปิดหนังสือออก

เธอยังจงใจค้นหาชื่อหนังสือสองเล่มนี้ในไป่ตู๋ โดยเฉพาะหนังสือที่ไม่เป็นที่นิยม และแม้แต่หนังสือต้องห้ามในบางแห่ง

เธอมองไปทีละหน้า ดูแต่ละบรรทัดอย่างจริงจัง

สัญชาตญาณบอกเธอว่า ความจำเสื่อมของเธออาจไม่ง่ายอย่างนั้น

หยางหลิงรุ่ยก็จำสิ่งที่ Auchเคยพูดสิ่งนี้กับเธอไว้

ใคร ๆ ในโลกนี้ อาจไม่ใช่อย่างที่คุณเห็นบนพื้นผิว

ตระกูลหยางปฏิบัติกับเธออย่างดี และฮั่วเทียนหลันก็ปฏิบัติกับเธออย่างดี ยังจะสงสัยหรือไม่?

หยางหลิงรุ่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโทรออก

เสียงบี๊บดังขึ้นหลายครั้ง และไม่ได้ยินจนกระทั่งครั้งที่หก

"หลิงรุ่ยมีอะไรหรอ?" ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงของพี่สะใภ้ตงเหยียนดังขึ้นมา

“พี่สะใภ้ พี่ใหญ่อยู่ที่นี่หรือเปล่า?” หยางหลิงรุ่ยพยายามเตือนตัวเอง เพื่อที่เธอจะต้องสงบสติอารมณ์และอย่าให้ตงเหยียนสังเกตเห็นอะไร

“พี่ใหญ่ของเธอดื่มไวน์ตอนเที่ยง และตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่” ตงเหยียนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย หยางหลิงรุ่ยเรียกสิ่งนี้อย่างกะทันหัน มีอะไรผิดปกติหรือไม่?

"มีเรื่องอะไรบอกฉันก็ได้แล้ว"

“มันไม่มีอะไร ฉันแค่อยากคุยกับพี่ใหญ่ ทำไมพี่ใหญ่ถึงดื่มกะทันหันล่ะ?” เสียงของหยางหลิงรุ่ยต่ำลงเล็กน้อย

"เพื่อนเก่าของเขาบางคนอยู่ที่นี่ และเธอก็รู้ว่าร่างกายของเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มจริง ๆ ฉันบอกเขาไปมากมาย แต่เขาไม่ฟังสักคำ ซึ่งทำให้ฉันคลั่งมาก!"

ในฐานะภรรยาของหยางหยวน ตงเหยียนให้ความสำคัญกับร่างกายของหยางเหยียนมากกว่าใคร ๆ

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยแต่งงานแล้ว อารมณ์ของหยางหยวนก็ไม่สามารถยอมรับได้เล็กน้อย

"นิสัยของพี่ใหญ่ไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้จะไม่รู้ พี่สะใภ้ ช่วยเข้าใจเขาอีกหน่อยเถอะนะคะ!"

"อื้ม" ตงเหยียนกระแอมในลำคอของเธอและกล่าว

อย่างไรก็ตาม เธออยู่กับหยางหลิงรุ่ยเป็นเวลาสองปี และเธอยังคงรู้จักนิสัยของน้องสาวคนนี้เป็นอย่างดี

“พี่สะใภ้ ฉัน... ”

หยางหลิงรุ่ยอยากจะพูด แต่เธอรู้สึกเหมือนมีอาการจุกอยู่ในลำคอ ไม่สามารถบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้

"หลิงรุ่ย เธอเป็นน้ำที่หลั่งออกมาจากหญิงสาวที่แต่งงานแล้วหรอ? ก่อนหน้านี้เธอไม่ชอบที่จะสื่อสารกับฉันจริง ๆ หรอ? ทำไมตอนนี้คุณลังเล พูดเลย!"

ตงเหยียนเป็นคนตรงไปตรงมา ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการให้ หยางหลิงรุ่ยเล่นตัว

“ไม่เป็นไร พี่สะใภ้ ฉันอาจจะกังวลนิดหน่อย” หยางหลิงรุ่ยหัวเราะกับตัวเอง

“ร่างกายของคุณตา โอเคมั้ย?” หยางหลิงรุ่ยเปลี่ยนเรื่อง

เมื่อพูดถึงคุณชายหยาง ตงเหยียนรู้สึกกังวลเล็กน้อย

"ไม่ต้องพูดถึงหรอก ทะเลาะกับพี่ชายคนโตของเธอเมื่อสองวันก่อน"

“หะ? เกิดอะไรขึ้น?” หยางหลิงรุ่ยประหลาดใจมาก หลังจากนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายคนโตกับชายชราก็ยังคงดีอยู่มาก

"ฉันไม่รู้ คนนี้แก่แล้วและยังเด็ก และฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทะเลาะกันได้" ตงเหยียนทำอะไรไม่ถูกเธอเป็นหลานสะใภ้ และเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เมื่อเธอถูกจับมาอยู่ตรงกลาง ไม่ว่าจะช่วยใคร นั่นก็คือคนกันเอง

“แล้วสุขภาพของคุณตาล่ะคะ?” หยางหลิงรุ่ยถามอย่างกังวล

"ก็ยังเหมือนเดิม นอนโรงพยาบาล!" ตงเหยียนอดไม่ได้ และตอนนี้คุณตาหยางยังคงบึ้งตึง

หยางหลิงรุ่ยกังวลเกี่ยวกับร่างกายของคุณตา เธอจึงพูดว่า "พี่สะใภ้ ฉันควรกลับไปมั้ย?"

"มันเหมาะสมรึป่าวที่เธอจะกลับมา?" ตงเหยียนกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับความคิดเห็นของฮั่วเทียนหลันเพราะตอนนี้หยางหลิงรุ่ยเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลฮั่ว

“ไม่เป็นไร ฉันบอกเทียนหลันได้”

หยางหลิงรุ่ยวางสายโทรศัพท์ และไม่ต้องการอ่านหนังสือ ปัญหาการสะกดจิตถูกโยนไว้ด้านหลังศีรษะของเธอแล้ว

เวลาห้าโมงเย็น เธอไปรับเด็กกลับบ้านจากโรงเรียน

เมื่อเธอกลับมา เธอก็แวะไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตด้วย เพราะฮั่วเทียนหลันบอกว่าเขาจะกลับมาทานมื้อค่ำในตอนเย็น

ทักษะการทำอาหารของหยางหลิงรุ่ยยังไม่ดีนัก แต่เขาแทบจะปฏิเสธการทำอาหารไม่ได้ จึงทำเมนูที่ทำบ่อย ๆ การทำอาหารที่บ้านก็ยังดีอยู่

เมื่อฮัวเทียนหลันกลับมาในตอนเย็น เขาก็พาแขกที่ไม่ได้รับเชิญสองคนมาด้วย

ต้าหลางและฟุกุ่ย

หยางหลิงรุ่ยเคยเห็นพวกมันทั้งสองมาก่อน ต้าหลางชอบวนเวียนกับหยางหลิงรุ่ยมาก หลังจากนั้นในใจของมัน หยางหลิงรุ่ยคือเจ้านายของมัน

"ฮ่อง ๆ ๆ..." ต้าหลางตะโกนอย่างมีความสุข หมุนไปรอบ ๆ หยางหลิงรุ่ย

"มาเถอะ ที่รัก อันนี้อร่อยมาก" ลั่นลานเป็นเพื่อนที่ดีของต้าหลาง เธอหยิบแท่งฟันกรามออกมาจากบ้าน และให้ต้าหลางกิน

ต้าหลางไม่ปฏิเสธผู้ที่มา เพียงแต่ฟุกุ่ยอีกด้านหนึ่งมีความคิดเห็น

ล้อเล่น จะเข้าข้างกันได้อย่างไร?

เธอยังเป็นมิ่งขวัญของตระกูลฮั่ว ไม่ว่าจะร่ำรวยและมีเกียรติเพียงใด เธอก็เป็นสิ่งมีค่าของตะกูลฮัว ซึ่งรวบรวมรายการโปรดทั้งหมดของเธอ

แท่งฟันเริ่มกินไม่ได้แล้ว แต่เนื่อแห้งยังไม่เป็นไร

"เหมียว เหมียว..." ฟุกุ่ยร้องด้วยความน้อยใจ

ทำอะไรไม่ถูก ลั่นลานหันไปมองหยางหลิงรุ่ย "มามี๊ ฟุกุ่ยก็อยากกินอันนี้เหมือนกัน"

หยางหลิงรุ่ยเพิ่งปรุงซี่โครงจากห้องครัว ดังนั้นเธอจึงหยิบสองชิ้น ชิ้นหนึ่งสำหรับต้าหลาง และอีกชิ้นสำหรับฟุกุ่ย

"กินดี ๆ อย่าแย่งกัน เข้าใจมั้ย?" หยางหลิงรุ่ยแตะหัวของต้าหลางและถาม

อย่างไรก็ตาม เธอกำชับผิดคนอย่างชัดเจน

ในสายตาของฝูงชนฟุกุ่ยกินซี่โครงให้เสร็จก่อน

เธอพองตัวไปที่ต้างหลาง ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีน้ำหนักหลายเท่า แต่ในที่สุด ต้าหลางก็สะดุ้ง

เขาได้สละกระดูกที่เพิ่งกินไปครึ่งหนึ่ง และมอบให้ฟุกุ่ย

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดหน้าผากของเธอ ด้วยลักษณะที่น่าอับอายนี้