ตอนที่ 598 คนเราย่อมสามารถเอาชนะธรรมชาติได้

หยางหยวนรู้ถึงความดื้อรั้นของตงเหยียน จึงไม่พูดต่อ

มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น ที่รู้เกี่ยวกับการฟื้นความจำของหยางหลิงรุ่ยในครั้งนี้ พวกเขาทั้งหมดถูกเก็บไว้ในความมืดรวมถึงคุณชายหยางและคนอื่น ๆ

เพราะถ้าพวกเขารู้ พวกเขาจะไม่เห็นด้วยกับการรื้อฟื้นความทรงจำของหยางหลิงรุ่ยอย่างแน่นอน ความเสี่ยงที่พวกเขาต้องทำนั้นยิ่งใหญ่เกินไป

ตอนเที่ยง ในที่สุดประตูห้องก็เปิดออก

"โอ้ย หิวจะตายแล้ว ฉันง่วงมาก! รีบเตรียมอาหารให้ฉันหน่อย เตรียมห้องนอนให้ฉันด้วย ฉันต้องการเข้านอนและพักผ่อนโดยเร็วที่สุด"

เสียงเหนื่อยล้าของ Lilith ดังขึ้นที่ชั้นบน

หยางหยวนจับที่เท้าแขนของรถเข็นด้วยมือทั้งสองข้าง ในขณะที่ตงเหยียนลุกขึ้นยืนโดยตรง

เธอมองขึ้นไปชั้นบน และพูดอย่างใจจดใจจ่อ : "คุณ Lilith หลิงรุ่ยโอเคไหม? "

Lilith มองบนตงเหยียน ในใจเธอ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะจัดประเภทตงเหยียน ให้เป็นอดีตคู่แข่งของเธอในเรื่องความรัก

หยางหยวนรู้อารมณ์ของ Lilith และพูดเบาๆ : "ไม่ต้องห่วง Lilith ไม่เคยทำล้มเหลว"

"นั้นก็ดี"

ตงเหยียนจัดห้องให้ Lilith และให้บอดี้การ์ดเฝ้าอยู่ข้างนอก

แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่รู้สึก แต่ก็เป็นเพราะเธอกังวลเกี่ยวกับหยางหลิงรุ่ย

Lilith ชื่อนี้คุ้นมาก ที่เมื่อก่อนมีเรื่องราวหรือเปล่า?

โชคดี ที่ความคิดบ้าๆของตงเหยียน ถูกขัดจังหวะโดยสิ้นเชิง เนื่องจากการตื่นขึ้นของหยางหลิงรุ่ย

ทันทีที่หยางหลิงรุ่ยตื่นขึ้นมา เธอก็ยังคงกุมหน้าผาก และตะโกนด้วยความเจ็บปวด

สิ่งนี้ทำให้ตงเหยียนกังวลมาก ถ้าไม่ใช่เพราะการยืนยันซ้ำ ๆ ของหยางหยวน เธออยากจะจับ Lilith ที่เมื่อกี้กำลังกินโต๊ะจีนอย่างเอร็ดอร่อยกลับมา

พระเจ้ารู้ ว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่สูงไม่ถึง 160 คนนี้ จะกินมากขนาดนี้ได้อย่างไร?

หยางหลิงรุ่ยมีอาการปวดหัวเป็นเวลาสามชั่วโมง Lilith ให้การสะกดจิตแบบบูรณะแก่เธอ หลังจากรับประทานอาหาร ความเจ็บปวดในสมองของเธอค่อยๆคลายลงอย่างช้าๆ

ความทรงจำ ยังไม่ฟื้นตัว แต่เธอรู้สึกไม่ชัดว่ามีอะไรบางอย่างในสมองของเธอ เพิ่มขึ้นมา

"ความทรงจำที่ถูกปิดผนึกทั้งหมดของคุณถูกปลุกให้ตื่นแล้ว ตอนนี้คุณต้องการเพียงโอกาสและจุดเริ่มต้นที่เหมาะสม คุณก็สามารถจดจำทุกสิ่งได้ และจะไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป"

หยางหลิงรุ่ยมีความสุขมาก เมื่อเธอได้ยินว่าในที่สุดความทรงจำของเธอกลับคืนมา เธอจับมือของ Lilith และขอบคุณเธอ

คราวนี้ Lilith กลับค่อนข้างอาย

ท้ายที่สุดแล้วการฟื้นฟูความทรงจำนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย มีอย่างหนึ่ง ที่ Lilith ไม่ได้บอกหยางหลิงรุ่ย การฟื้นฟูความทรงจำนี้ เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา อาจเป็นสามเดือน หนึ่งปีหรือสิบปี

เมือง Z เชิงเขา Qingcheng

ฮั่วเทียนหลันนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ด้วยสีหน้าแปลก ๆ

สับสนงุนงง? เจ็บปวด? เสียใจ? อาลัยอาวรณ์? คัดเลือก?

สายลมที่พัดมาจากเชิงเขา ทำให้เสื้อคลุมบางๆ ของฮั่วเทียนหลันลอยขึ้น

ในเวลานี้ มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา

"นายฮั่ว"

"อืม? "

"ที่คุณให้ผมตรวจสอบ ผมได้ตรวจสอบมาคร่าวๆแล้วครับ"

คนที่มานี้คือชายหนุ่ม ในชุดสูทสีดำ ถ้าหยางหลิงรุ่ยอยู่ที่นั่น คงจะแปลกมาก เพราะเธอไม่เคยเห็นคนนี้

นี่คือห้องโถงที่ซ่อนอยู่ในตระกูลฮัว ซึ่งก่อตั้งมานานหลายสิบปี เชี่ยวชาญในสิ่งที่ไม่สะดวกสำหรับผู้คนด้านบน

"คร่าวๆ? "ในน้ำเสียงของฮั่วเทียนหลันมีสัมผัสที่มืดมน

"ขอโทษครับ นายฮั่ว เวลาเร่งรีบ มีบางเรื่องผมก็ไม่กล้าแน่ใจ " มีเสียงสั่นเครืออยู่ในเสียงของปรมาจารย์หลิงเฟิง

ในฐานะคนที่อยู่ในห้องโถงมืด เขาก็เข้าใจกฎของห้องโถงมืดเช่นกัน

"ฉันรู้แล้ว" ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูดอะไรอีก และหลิงเฟิงก็ถอยออกไป

"แกไม่สามารถซ่อนมันได้แล้ว! " ฮั่วเทียนหลันพูดกับตัวเอง

"เรื่องในตอนนั้น มีเครดิตขอบคุณอย่างมากใช่ไหม? "

สายลมพัดผ่านยอดไม้ เสียงใบไม้ปลิว และมีบรรยากาศแปลก ๆ

ดูเหมือนว่าในความสงบนี้ จะมีดวงตาคู่หนึ่งซ่อนอยู่ มองตรงไปที่ฮั่วเทียนหลัน

"พ่อฉัน พี่ชายฉัน น้องสาวฉันที่ตาย มีความเกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม? "

ฉันรู้ความจริงแล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น ฆ่าล้างหนี้ ติดหนี้ ความจริงเก่าๆ นี้ ผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณอีกแล้วใช่ไหม? "

ฮั่วเทียนหลันพูดจบ ก็หันกลับไปจากใต้ต้นไม้

หลังจากผ่านไปประมาณ 15นาที ที่หลังต้นไม้ ไม่มีเงาใครอย่างเห็นได้ชัด แต่มีใครบางคนปรากฏตัวขึ้น

เขาดูวัยรุ่นมาก โดยมีหน้ากากปิดหน้า

แก้แค้นเหรอ? บรรยากาศการฆ่าเหรอ?

ต่อไปเมือง Z กลัวว่ามันจะยากที่จะสงบสุข

หยางหลิงรุ่ยนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาสองวัน และสิ่งแรกที่เธอลุกจากเตียง คือการทานอาหารมื้อใหญ่

รู้ไหมว่า งานจิตใจเป็นงานที่ต้องใช้พลังงานมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฟื้นความจำของหยางหลิงรุ่ย

ตอนบ่าย เธอเจอ Lilith

"รู้สึกฟื้นฟูอย่างไรบ้าง? " Lilith ถาม

"ไม่เลว จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังจำอะไรไม่ได้เลย"

คำพูดของหยางหลิงรุ่ย ทำให้ Lilith โล่งใจขึ้นมาทันที

โชคดี ไม่หวังคุณงามความดีอะไร ขอแค่ไม่มีความผิดก็พอ

แต่สิ่งนี้ ทำให้เธอรู้สึกขอโทษเล็กน้อยกับหยางหลิงรุ่ย