ตอนที่ 600 เรื่องที่มีความหมาย

หยางหลิงรุ่ยอยากจะพยักหน้ามาก แต่กลัวว่า Lilith จะหนีไป เธอจึงทำได้เพียงแค่อดกลั้น และฟัง Lilith ต่อไป

ในที่สุด Lilith ก็พูดพอประมาณแล้ว

ดูเหมือนเธอจะจำหัวข้อนี้ได้แล้ว

"อัยยะ นอกเรื่องแล้ว! "

"คุณหยาง คืนสร้อยข้อมือให้คุณ" Lilith วางสร้อยข้อมือลงในมือของหยางหลิงรุ่ยโดยตรง

ในดวงตาที่น่ากลัวของหยางหลิงรุ่ย ก็เตรียมพร้อมที่จะจากไป

"เฮ้ คุณจะไปไหน? " หยางหลิงรุ่ยรีบเรียก Lilith ล้อเล่นน่ะ เธอพูดได้แค่ครึ่งเดียว ทำไมบอกจะไปก็ไป

"ที่ควรเห็นได้เห็นแล้ว ที่ควรพูดก็ได้พูดไปแล้ว ฉันจะต้องไปแล้ว" คำตอบของ Lilith นั้นเรียบง่าย

ถ้าหยางหลิงรุ่ยถูกทิ้งให้ยุ่งเหยิงอยู่คนเดียว เธอก็บอกข่าวที่น่าตกใจแล้วเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ? จะติดตามข่าวนี้ยังไงล่ะ?

หรือว่า คนในครอบครัวของชิลเดเหล่านี้ไม่น่าเชื่อถือ?

เนื่องจากความกระตือรือร้นที่จะไป หยางหลิงรุ่ยจึงทำได้เพียงทิ้งเรื่องของ Lilith ไว้ข้างหลัง

เธอกลับไปที่เมือง Z และไปรับลูกทั้งสองคนจากโรงเรียน

ระหว่างทางกลับบ้าน ลั่นลานบอกกับเธอว่า : "แม่ พ่อไปต่างจังหวัด! "

หยางหลิงรุ่ยสับสนเล็กน้อย ฮั่วเทียนหลันเก่งมาก เขายังต้องดูแลลูก ๆ ที่บ้านอีก?

แต่เธอก็รู้ ถามลั่นลานก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อกลับถึงบ้าน เพิ่งลงจากรถ ดาหลางก็วิ่งออกจากสนามมาทันที

"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง......" ดาหลางทักทายหยางหลิงรุ่ยอย่างมีความสุข

ตามคำกล่าวเก่าๆ เด็กที่มีแม่ก็เหมือนขุมทรัพย์ และเด็กที่ไม่มีแม่ก็เหมือนหญ้า

เมื่อหยางหลิงรุ่ยไม่อยู่ ดาหลางก็เป็นหญ้าหางหมา

ทุกวันเมื่อลำบาก พระเจ้ารู้ว่าดาหลางคิดถึงหยางหลิงรุ่ยมากแค่ไหน

ถึงแม้ว่า ชีวิตไม่ได้ลำบากขนาดนั้น

อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับความร่ำรวยและเกียรติยศที่จะนอนบนหลังคาและพักผ่อนภายใต้แสงแดด มาตรฐานการครองชีพของดาหลางลดลงไปหลายสิบขั้น

สุนัขเปรียบเทียบกับแมว มันน่ารำคาญกว่าจริงๆ

"เมี้ยว......" ฟู่กุ้ยทักทายอย่างปรานี

อย่างไรก็ตามเธอรู้อยู่ในใจ ว่าแม้ว่าเธอจะเฉยเมยมากจะเกินไป สุดท้ายหยางหลิงรุ่ยก็ยังเอ็นดู เพราะเจ้านายของเธอคือสามีของเธอ

หยางหลิงรุ่ยโบกมือทักทายฟู่กุ้ย โน้มตัวลงและแตะศีรษะของดาหลาง ซึ่งถือเป็นการทักทาย

หูของดาหลาง กลายเป็นหูเครื่องบินโดยตรง ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าเขาจะมีความสุขแค่ไหน

หยางหลิงรุ่ยกลับบ้าน ป้า Ding กำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่แล้ว

"คุณนายน้อย คุณกลับมาแล้ว! "

ป้า Ding เดินออกมาจากห้องครัว เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอยังสวมผ้ากันเปื้อนอยู่ และเธอก็ได้กลิ่นควันน้ำมันจาง ๆ

"ป้า Ding ต่อไปอย่าใช้ชื่อนี้อีก หรือสามารถเรียกฉันว่าเสี่ยวหยางหรือหลิงรุ่ยก็ได้ "

"โอเค โอเค" ป้า Ding ตอบๆไป เกือบจะปรากฏบนใบหน้าของเธอ แต่หยางหลิงรุ่ยไม่สามารถพูดอะไรได้

"คุณนายน้อย......" ป้า ding เรียกชื่อออกมา ก็รู้ว่าตัวเองหลุดปาก

"หลิงรุ่ย คุณไปล้างมือเถอะ อาหารเย็นจะเสร็จทันที"

"โอเคค่ะ"

สำหรับมื้อเย็น ป้า Ding ได้ทำอาหารหลายอย่างที่หยางหลิงรุ่ยชอบ ทำให้เธอซึ่งเคยทานอาหารเบาๆ ที่บ้านหยาง รู้สึกว่าเป็นครอบครัวแรกเกิดของเธอเมื่อเธอกลับไปที่บ้านฮั่ว เธอไม่เคยยับยั้งชั่งใจเลย

หลังอาหารเย็น พาเด็กทั้งสองคนทำการบ้าน

พวกเธออ่านหนังสือ ในขณะที่หยางหลิงรุ่ยนั่งอยู่คนเดียวที่ระเบียง

เธอนึกอะไรได้บางอย่าง และหยิบสร้อยข้อมือออกจากกระเป๋า

จากท่าทางของ Lilith ในวันนี้ ที่มาของสร้อยข้อมือนี้ไม่ง่ายเลย

แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ในสร้อยข้อมือนี้คืออะไร?

เธอไม่ใช่ลูกสาวตระกูลอัน?

จู่ๆหยางหลิงรุ่ยก็นึกถึงกุญแจสำคัญของปัญหา และจากนั้นก็เปิดหาเบอร์โทรจากสมุดที่อยู่

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเบอร์ของบุคคลนั้น ไม่ได้อยู่ในการสื่อสารของเธอ

เธออารมณ์เสียเล็กน้อย คิดถึงคนที่เธออาจรู้จักรอบตัวเธอ

แต่สุดท้าย ก็โทรหาหลิงหยู่

"คุณนายน้อย? " การโทรนี้ ทำให้หลิงหยู่ตะลึงเล็กน้อย

ประเด็นคือ เขาขับรถ แล้วเบาะท้ายยังมีคนนั่งอยู่

"หลิงหยู่ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม? " น้ำเสียงของหยางหลิงรุ่ยกำลังร้องขอ

ช่วย?

หลิงหยู่หันไปที่สัญญาณไฟจราจร และหลังจากที่ฮั่วเทียนหลันพยักหน้าเล็กน้อย เขาก็พูดว่า : "คุณนายน้อยพูดเลยครับ"

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยพูด หลิงหยู่ก็ตอบตกลงทันที

เพียงหมายเลขโทรศัพท์ของอันหงไชเท่านั้น แต่เดิมหลิงหยู่มีข้อมูลสำรอง

หลังจากวางสายแล้ว หลิงหยู่ก็ส่งเบอร์ไป

ในเวลานี้ เสียงที่ไม่แยแสดังมาจากเบาะหลัง : "เธอต้องการเบอร์ไปทำอะไร? "

"อื้ม"

เพื่อความปลอดภัย หยางหลิงรุ่ยโทรหาอันหงไชก่อนทางอินเทอร์เน็ตเป็นครั้งแรก แต่ไม่มีใครรับสาย

โทรติดต่อกันหลายครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมไม่มีใครรับ

ไม่ได้ปิดเครื่อง หมายความว่ายังคงใช้เบอร์นี้อยู่

แต่อันหงไช ทำไมเขาไม่รับโทรศัพท์โดยไม่มีสาเหตุ?

ด้วยท่าทีไม่เชื่อ หยางหลิงรุ่ยจึงไปยังสถานที่ที่เขาได้พบกับอันหงไชในเช้าวันรุ่งขึ้น