ตอนที่ 603 จงใจแกล้งโง่เพื่อเอาชนะ (ตอนจบ)

จางหรันและทัวตี้ยืนอยู่ด้วยกัน สายตาของเขามองผ่านฝูงชนและตกลงที่ร่างหยางหลิงรุ่ย

แม้ว่าจะมีการพึ่งพาของทัวตี้อยู่รอบตัว แต่การได้เห็นหยางหลิงรุ่ย ผู้หญิงที่เขาไม่สามารถบอกความรู้สึกในใจได้ กลายมาเป็นเพื่อนของเขา และสุดท้ายก็กลายมาเป็นพี่สาวของเขา ซึ่งทำให้เขามีสภาพจิตใจที่ดีมากมาย

ทัวตี้สังเกตเห็นสายตาของจางหรัน และเธอก็รู้ความคิดของจางหรัน

สายตาของเธอจ้องมองไปที่ร่างของหยางหลิงรุ่ย พร้อมกับจางหรัน

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเล็กน้อย สบตากัน เธอยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยพรแห่งกำลังใจ

"เธอกำลังอวยพรพวกเรา " ทัวตี้พูดเบา ๆ

แม้จะรู้สึกอึดอัดมาก แต่ทัวตี้ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ รู้ไหมว่า นี่เป็นงานแต่งงานของตัวเอง แต่สามีของตัวเองกำลังมองไปที่ผู้หญิงคนอื่น และเขาก็หลงทางอย่างเห็นได้ชัด

"ใช่" จางหรันตอบโดยไม่รู้ว่าพูดอะไร

รู้สึกถึงความแข็งขืนของร่างกายจางหรัน ทัวตี้จึงคว้ามือที่แขนของเขา และไม่สามารถอดที่จะใช้แรงได้

เธอต้องการอยู่เคียงข้างจางหรัน และปกป้องความรักของเธอ

อย่างไรก็ตาม สถานะของจางหรัน ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้คบหาดูใจกับหยางหลิงรุ่ย

ต่อมาคำพูดของเจ้าของงานแต่ง เขาก็พูดช้าลงครึ่งจังหวะ

โชคดีที่ทัวตี้ล้อมรอบเขา ซึ่งไม่ทำให้คนมองเป็นเรื่องตลก

จิตใจของจางหรันค่อยๆสงบลง เขาเป็นคนมีสติ ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ยุติความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน และกล่าวจบลงกับหยางหลิงรุ่ย

เปลี่ยนเพื่อนชายหญิง ให้เป็นพี่น้อง

เขายื่นมือออกมา และจับมือของทัวตี้

ในสายตาที่ประหลาดใจของทัวตี้ เขาเข้ามาใกล้เธอ และจูบที่ริมฝีปากเบาๆ

"ขอบคุณนะ ที่ยอมอยู่เคียงข้างฉันตลอดเวลา จับมือและเติบโตไปพร้อมกัน ไม่ให้เราจากกันตลอดกาล! "

ตาของทัวตี้เป็นสีแดง เธอรอมานาน ในที่สุดก็รอคำสัญญาของชายคนนี้

แม้ดูเหมือนว่า ในใจผู้ชายคนนี้ จะยังคงมีผู้หญิงคนอื่นอยู่

แต่ทัวตี้ไม่ถือสา

เพราะเธอเป็นภรรยาของเขา เธอจะเข้ามาในอยู่หัวใจของเขาไม่ช้าก็เร็ว

มีเสียงปรบมือจากผู้ชมอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และทุกคนก็โห่ร้อง อวยพร ให้ทั้งคู่แสดงท่าทีใกล้ชิดกันมากขึ้น

แม้กระทั่งยังมีการพูดมากเกินไป ว่าปิดม่าน ทุกคนครึกครื้นในห้องเจ้าสาว......

จางหรันไม่ได้พูดอะไร เขามองไปที่ทัวตี้ด้วยความรัก

แน่นอนว่าเขาเข้าใจ ว่าผู้หญิงคนนี้คิดอย่างไรกับเขา

ดังนั้น เขาเพียงแค่ทำตามสัญญาของชาติหน้า

แต่……

มุมของดวงตาของจางหรัน กวาดไปที่ผู้หญิงที่ยิ้มอย่างสดใสอีกครั้ง ดวงตาของเธอเป็นสีแดงเพราะซาบซึ้ง

อันหรัน หยางหลิงรุ่ย พี่สาว คราวนี้เป็นเรื่องจริง ลาก่อน!

หลังจากไปร่วมงานแต่งงานของจางหรัน หยางหลิงรุ่ยอยู่ในประเทศ M หนึ่งสัปดาห์ ไปทัวร์ภูเขาและแม่น้ำกับฮั่วเทียนหลัน สุดท้ายเธอก็เหนื่อยมาก จึงกลับไปที่ประเทศจีน

ฮั่วเทียนหลันอดทนไปเป็นเพื่อน ตลอดกระบวนการ

เขาเป็นหนี้ผู้หญิงคนนี้มาก ดังนั้นถ้าเขามีโอกาสได้ไปกับเธอ เขาจะอยู่เคียงข้างเธอแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงว่าลั่นลานและชิงหรงมีความสุขแค่ไหน เมื่อพวกเขากลับมาในครั้งนี้

แม้แต่ฟู่กุ้ย ก็ยังวิ่งออกมารับหยางหลิงรุ่ยและฮั่วเทียนหลัน

เสียงร้องเรียกเหมียว อ้อนให้ฮั่วเทียนหลันอุ้ม ทำให้ครอบครัวหัวเราะอย่างต่อเนื่อง

แต่หยางหลิงรุ่ยไม่เห็นดาหลางในครั้งนี้ ในใจจึงกังวลเล็กน้อย รู้ไหมว่า ปกติเมื่อเธอกลับบ้าน ดาหลางจะเป็นตัวแรกที่ออกมาหาเธอ

"ดากลางไปไหน? "

"แม่ ดูเหมือนช่วงนีมันจะมีความรัก! " ลั่นลานพูดอย่างจริงจัง

"กำลังมีความรัก? " หยางหลิงรุ่ยไม่น่าเชื่อเลย ไม่ใช่มั้ง แม้แต่ดาหลางยังสละโสด

"ใช่! " ลั่นลานเอียงศีรษะและคิดชี้ไปที่ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากลานบ้าน และพูดว่า : "ปกติหนูจะเห็นคอร์กี้สีขาว ซึ่งมักจะปรากฏที่นั่นทุกครั้ง ดาหลางก็จะกระแทกประตู ต้องการออกไป"

พูดถึงตรงนี้ นั่นคือทั้งหมดที่หยางหลิงรุ่ยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอกังวลที่จะไปดูที่ต้นไม้ รบกวนการนัดหมายของดาหลาง ดังนั้นเธอจึงขอให้บอดี้การ์ดหากล้องส่องทางไกลมา

ภายใต้กล้องส่องทางไกล สถานการณ์ในระยะไกลเป็นภาพรวม

เป็นอย่างที่คิด ดาหลางกำลังขี่......

หยางหลิงรุ่ยวางกล้องลงโดยตรง และให้บอดี้การ์ดเอาไป

สิ่งนี้ทำให้ลั่นลานที่รอดูอยู่ รู้สึกกังวล : "แม่ หนูยังไม่ได้ดูเลย หนูอยากดู! "

"หนูยังเด็กอยู่ อย่าไปดูเลย" หยางหลิงรุ่ยพูดอย่างเรียบง่ายสั้นๆ

ลั่นลานก็พยายามโต้แย้งเช่นกัน แต่ชิงหรงที่อยู่ด้านข้างของที่นี้ พูดอย่างสบายๆ : "พอแล้ว ลั่นลาน นี่คือโลกของผู้ใหญ่ เราไม่เข้าใจ"

เมื่อเห็นลูกสาวของเธอดูเหมือนปีศาจตัวน้อย หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วแตะที่หัวของชิงหรงเบา ๆ

"เฮ้ แม่ ตีหัวหนู หนูจะโง่นะ! "

ชีวิตได้เข้าสู่เข้าเก้าออกห้าอีกครั้ง แม้ว่าชีวิตจะธรรมดา แต่ก็มีความสุขมาก

สิ่งที่ทำให้หยางหลิงรุ่ยพอใจมากที่สุด คือความสัมพันธ์ของชิงหรงและฮั่วเทียนหลัน กำลังก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด

ไม่รู้ว่าทำไม ดูเหมือนว่าฮั่วเทียนหลันจะอยู่กับเธอเพื่อสร้างแบบจำลอง? เธอใส่อารมณ์อย่างอธิบายไม่ถูก ฮั่วเทียนหลันก็จะยอมเธอทุกครั้ง

สรุปแล้ว ชิงหรงดูเหมือนจะรู้สึกถึงความรักของพ่อจากฮั่วเทียนหลัน ดังนั้นเธอจึงพึ่งพาฮั่วเทียนหลันมากขึ้น

ระหว่างทางหยางหลิงรุ่ยไปประชุมครูผู้ปกครอง ลั่นลานก็โอเค ถึงอย่างไรเธอก็เรียนที่เมือง Z มานานแล้ว

เธอกังวลว่าชิงหรง จะเรียนไม่ทัน จะถูกนักเรียนแยกจากกัน ดังนั้นหลังจากการประชุมผู้ปกครองจบลง เธอจึงเรียกครูมาถาม

เมื่อได้ยินว่าหยางหลิงรุ่ยเป็นผู้ปกครองของลั่นลานและชิงหรง ครูก็ชมเธอทันที โดยบอกว่าเธอได้รับการอมรบดีมาก เด็กทั้งสองแสดงออกดีมาก

ปัญหาที่ผิดปกติและความโดดเดี่ยวที่หยางหลิงรุ่ยกังวล ไม่ปรากฏขึ้นเลย

เนื่องจากลั่นลานเป็นความสุขในชั้นเรียน ภายใต้การดูแลของเธอ แม้ว่าชิงหรงจะเย็นชามาก แต่ทุกคนก็ยังสามารถอยู่ด้วยกันได้

และหลังจากทำความคุ้นเคย ก็รู้ว่าชิงหรงนอกเย็นในร้อนจิตใจอบอุ่น ผู้คนก็เต็มใจที่จะเป็นเพื่อนกับชิงหรงมากขึ้น

ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีทั้งที่โรงเรียนและที่บ้าน และด้านหลี่รูยา เผชิญหน้ากับหลานสาวคนนี้ซึ่งเธอไม่รู้รายละเอียด หลี่รูยามองว่าเป็นเหมือนลูกของเธอเอง

สิ่งนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยซึ่งยังคงกังวลว่าหลี่รูยาจะเป็นห่วง ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขอบคุณมากขึ้นสำหรับความอดทนของหลี่รูยา

เธอกำลังรอโอกาส ที่จะสารภาพทุกอย่าง

นับวัน ดูเหมือนว่าวันเกิดลั่นลาน จะใกล้เข้ามามากแล้ว

หนูน้อยทั้งสองเกิดในวันเดียวกัน มีวันเกิดวันเดียวกัน

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือการลงทะเบียนอายุ ID ของชิงหรงนั้นล่าช้าไปหน่อย แต่หยางหลิงรุ่ยให้วันเกิดของเธอตามเวลาจริงเสมอ