ตอนที่ 65 ความอ่อนโยนของอันรัน

หลังจากที่มู่เหว่ยจากไป อันรันก็ไม่ได้กลับไปที่ห้องนอนเลยทั้งคืน เขาหาเบาะสำหรับตัวเองและนั่งข้างฮั่วเทียนหลันเพื่อดูแลเขา

จนกระทั่งกลางดึก อันรันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอจึงเอนกายพิงโซฟาและหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเทียนหลันลืมตาขึ้นและรู้สึกปวดหัว

สมองของเขาอยู่ในความสับสนวุ่นวาย หลังจากระลึกถึงช่วงเวลาหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะจำได้ว่าเมื่อคืนเขากินข้าวกับมู่เหว่ยภายใต้การดำเนินการของฟาเรนไฮต์ มู่เหว่ยเพิ่งได้รับสัญญาภาพยนตร์เรื่องใหม่จากผู้กำกับต่างประเทศ

ดังนั้น เธอจึงมีความสุขมาก และได้ดื่มไวน์กับฮั่วเทียนหลันมากมาย

ในท้ายที่สุดฮัวเทียนหลันก็ไม่ได้ดื่มเกินเธอ และหมดสติไป

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง และหลังจากรู้สึกว่าเขาคิดได้ตามปกติ เขาก็ลุกขึ้นนั่ง

เขามองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย มันควรจะเป็นในบ้านของเขาเอง

หรือว่ามู่เหว่ยส่งตัวเองกลับมาเมื่อคืนนี้?

นี่ไม่เหมือนกับนิสัยของมู่เหว่ย เธอจะคว้าโอกาสนี้ไว้เสมอ ตราบใดที่ฮั่วเทียนหลันสามารถค้างคืนได้ เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เขากลับบ้าน

ฮั่วเทียนหลันไม่โง่ รู้ใจของมู่เหว่ย และคิดเสมอว่าเขาต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำในตอนนั้น

ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้มู่เหว่ยเป็นภรรยาของเขา

เขาอยากจะลงจากโซฟา แต่เมื่อนั่งลงเขาก็รู้สึกได้ว่าเหยียบอะไรนุ่มๆ

มันค่อนข้างสบาย เขาอดไม่ได้ที่จะขยับเท้าอีกครั้ง

แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ตกตะลึง

ผู้หญิงคนนี้ เธอจะมานอนใต้เท้าเขาได้อย่างไร?

อันรันยังคงนอนหลับฝันถึงพ่อแม่ของเธอ พวกเขามองไปที่อันรัน แต่ไม่พูด

ในที่สุดเขาก็หันกลับมา ยื่งเดินไปเรื่อยๆยิ่งไกล

อันรันตื่นตระหนก กลัว และไล่ตามเขาอย่างหมดหวัง แต่เขาไม่สามารถจับได้เลย

ทันใดนั้น มีบางอย่างเหยียบหน้าอกของเธอ ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เธอทนไม่ไหวลืมตาขึ้น

นับตั้งแต่นั้นมา ฉากที่น่าอับอายก็ปรากฏขึ้น

ดวงตาที่ไม่รู้ของอันรัน ได้พบกับดวงตาที่ชัดเจนของฮั่วเทียนหลันและดวงตาของทั้งสองคนก็สบตากัน

หลังจากนั้น อันรันก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ดูเหมือนจะเหยียบหน้าอกของเธอที่ไม่สามารถขยายใหญ่ขึ้นได้

เธอก้มหัวลงและชำเลืองมอง นั่นคือเท้าของฮั่วเทียนหลัน......

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง แต่แล้วความรู้สึกต่ำต้อยก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เธอผลักเท้าของฮั่วเทียนหลันออกไป และพูดอย่างโกรธๆ ว่า : "คุณฮั่ว โปรดระวังพฤติกรรมของคุณหน่อย"

ตอนนี้เพิ่ง 6 โมงเช้ากว่า ป้า Ding สักพักก็จะตื่น แต่ก็สว่างแล้ว

สีหน้าใบหน้าของฮั่วเทียนหลันนั้นซับซ้อนมาก ราวกับสุนัขในดวงอาทิตย์

เขาอ้าปาก และพูดด้วยความไม่มั่นใจ : "เธอนอนหลับ ทำไมเธอถึงมานอนที่เท้าของฉัน? "

อันรันตกตะลึง เธอยังไม่ตื่นเธอจึงคิดช้าไปหน่อย

เมื่อฮั่วเทียนหลันเห็นเธอเป็นแบบนี้ เขาก็คิดทันทีว่าอันรันทะเล้น อยากมานอนข้างๆเขาเมื่อคืนนี้

สุดท้าย โซฟามีขนาดใหญ่มาก แต่เธอไม่มีที่จะนอน เลยนอนบนพื้น

ดังนั้น เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ได้เห็นอันรันอยู่เคียงข้าง แบบนี้ความประทับใจที่ดีต่อเธอก็เพิ่มขึ้น

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฮั่วเทียนหลันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ ผู้หญิงคนนี้ ช่างนับว่าดีจริงๆ!

"น่าตลก" หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นข้ามร่างของอันรัน แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

หลังจากรอสักพักอันรันก็ลุกขึ้นและโกรธ ทันใดนั้นก็นึกถึงท่าทางของฮั่วเทียนหลันได้เห็นได้ชัดว่าเขาตำหนิตัวเองว่าต้องการร้องขอหาผลประโยชน์จากเขา *