ตอนที่ 68 ขี้เหร่

อันรันรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย ในเวลานั้นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ของเธอและแม่ฮัวนั้นดีมาก และทั้งสองครอบครัวก็มักจะไปด้วยกัน

หลังจากได้ยินว่าเธอถูกจองให้แต่งงานกับฮั่วเทียนหลันตั้งแต่เด็ก ฮั่วเทียนหลันมาหาเธอคนเดียว ชี้ที่จมูกของเธอและพูดอย่างไม่สนใจว่า : "เธอมันน่าเกลียด แม้ว่าฉันจะแต่งงานกับแม่เฒ่า ฉันก็ไม่ต้องการเธอ"

ฮั่วเทียนหลันมีรูปร่างหน้าตาที่ดีอยู่แล้ว และอันรันก็คงจะชอบเขาอยู่ในใจเล็กน้อย

แต่เมื่อถูกผู้ชายที่ชอบพูดเช่นนั้น ผู้หญิงขี้อายก็หลั่งน้ำตาออกมา

สำหรับเรื่องนี้ ฮั่วเทียนหลันถูกแม่ฮั่วดุและถูกตบสองครั้ง

เมื่ออันรันนึกถึงเรื่องในวัยเด็กเหล่านี้ รอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

อดีตอาจเป็นเพียงรสชาติ แต่รสชาตินี้ ทำให้เธอดำเนินต่อไปได้

จะพูดยังไง ก็คือเคยชอบอ่ะ!

แม่ฮัวรู้สึกโล่งใจ และไม่ได้อยู่เฉยๆ จากนั้นเธอก็โทรหาคนของเธอให้ไปควบคุมหยุดลงวิทยุและลบโพสต์ออนไลน์

ครอบครัวฮัวต้องการหน้าตา เรื่องอื้อฉาวแบบนี้ทำให้แม่ฮัวไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมอง พี่สาวที่เห็นคนนั้นอีกครั้งได้

เธอวางโทรศัพท์และมองไปที่อันรัน ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเธออย่างสง่างาม มองยังไงก็พอใจ

ไม่ใช่ว่าแม่ฮัวไม่เคยสังเกตมู่เหว่ยเป็นการส่วนตัว เพราะลูกชายของเธอยืนยันว่าชอบเธอ ในใจเธอยังคิดว่าถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่เลว เธอก็แค่ทำตามความปรารถนาของลูกชาย เธอไม่ใช่พ่อแม่ที่ไม่มีเหตุผล

แต่หลังจากสังเกตหลายครั้งเป็นการส่วนตัว เธอพบว่ามู่เหว่ยซึ่งเป็นนักแสดงอ่อนโยนและน่ารักต่อหน้าลูกชายของเธอ แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็เย่อหยิ่ง ไปไหนก็พูดว่าฉันเป็นคุณนายของครอบครัวฮัวตลอด

ผู้หญิงหัวหมอแบบนี้ จะมาเป็นตำแหน่งคุณนายฮัวได้อย่างไร?

และอันรัน ทั้งสวยและฉลาด นิสัยใจกว้าง รู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด ในใจของเธอชัดเจน และความผิดของลูกชายทำให้เธอได้รับความเจ็บปวด แต่เธอก็ยังคงปกป้องลูกชายของเธอ

ลูกสะใภ้คนนี้ จากนี้จะให้กำเนิดหลาน ปัญหาด้านการอบรมสั่งสอน เธอที่เป็นแม่สามีไม่จำเป็นต้องกังวล

"เรื่องนี้ ตระกูลฮัวของฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ รันรัน สบายใจเถอะ วันนี้แม่จะให้คำอธิบายแก่เราอย่างแน่นอน " แม่ฮัวคว้ามืออันรันและกล่าวอย่างหนักแน่น

อันรันสะดุ้ง จังหวะนี้ฮั่วเทียนหลันต้องทนโดนตี เธอต้องรีบเกลี้ยกล่อม : "แม่ รอจนกว่าเทียนหลันจะกลับมาค่อยคุยเรื่องนี้กัน ฉันมักจะรู้สึกว่านี่เป็นเพียงเรื่องอื้อฉาว มันจะไม่เป็นความจริงหรอกนะ เทียนหลันไม่ใช่คนแบบนั้น"

แม่ฮัวตะคอกอย่างเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามในน้ำเสียงของเธอ : "เขา ก็คือหมาที่ไม่สามารถเปลี่ยนการกินขี้ได้ เห็นได้ชัดว่าเคยเสียหายมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ยังรู้สึกว่าการเสียหน้าของครอบครัวฮัวของฉันยังไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงติดต่อกับนักแสดงคนนี้และต้องเสียหายอีกเป็นครั้งที่สอง หลังจากนี้หากเขาปฏิบัติต่อเธอไม่ดี ในทางใดทางหนึ่งเธอสามารถบอกฉันได้ ฉันจะตัดสินใจแทนเธอ "

อันรันตอบซ้ำแล้วซ้ำอีก และในตอนนี้เธอได้แค่ทำตามเท่านั้น

เธอสามารถมองออกได้ ว่าถ้าเธอยังช่วยฮัวเทียนหลันพูด ฮัวเทียนหลันจะต้องถูกจัดการแย่กว่านี้

แม่ฮัวดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาทันใด และพูดว่า : "ฉันจะบอกเสี่ยว Ding ให้เก็บของที่เธอต้องการที่นั่น พวกเธอย้ายมาอยู่เถอะ แบบนี้ฉันจะได้มองดูเขาได้ทุกวัน และช่วยลดการสร้างปัญหาของเขา"

อันรันอึ้งไปพักหนึ่ง ยัายกลับมาอยู่?

พระเจ้าของฉัน ถ้าฮัวเทียนหลันรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องจดจำจากเธอไว้เป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน

แม้ว่าอันรันจะชอบฮั่วเทียนหลัน แต่เธอก็เจ็บปวดจากฮั่วเทียนหลันมานานแล้ว จริงๆแล้วตอนนี้เธอคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดในการคบกัน เมื่อเธอคิดถึงฮั่วเทียนหลัน แค่ได้เห็นหน้าเขาก็พอแล้ว"

สำหรับการอยู่ด้วยกันทั้งเช้าทั้งเย็น นอนบนเตียงเดียวทุกวัน โอ้ ไม่ เธอนอนบนพื้น

นั่นคือจะฝั่งเธอให้ตายทั้งเป็นจริงๆ

ครึ่งปี แค่ครึ่งปี ก็รอดแล้ว อันรันปลอบใจตัวเองมาก

"แม่ อย่าทำแบบนี้เลย แบบนี้เท่ากับกำลังกดดันเทียนหลัน คอยติดตามเขา จิตวิทยาที่ดื้อรั้นของเขาจะแข็งแกร่งขึ้น เมื่อถึงเวลา และมันจะส่งผลต่อการอยู่ด้วยกันของเรา......" อันรันจงใจพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง โดยหวังว่าแม่ฮัวจะถอนการตัดสินใจอย่างกะทันหันนี้ได้

หลี่รูยาครุ่นคิด สิ่งที่อันรันพูดก็ไม่ผิด

บางครั้งความกดดันแน่นเกินไป ผลที่ได้จะเกิดการต่อต้าน

แต่การดูลูกคนที่สองของเธอทำเรื่องไร้สาระไปเรื่อยๆ เธอก็ยังคงมีปมในใจ

หลี่รูยาเป็นคนยังไง หลังจากที่สามีของเธอประสบอุบัติเหตุ เธอได้แบกครอบครัวฮัวทั้งหมดด้วยตัวเอง

หลายปีที่ผ่านมาในห้างสรรพสินค้าทั่วทุกสารทิศ ไม่มีใครเคยเห็นอะไรเลย

เธอได้เห็นเล่ห์เหลี่ยมของมู่เหว่ยนานแล้ว

แต่ลูกคนที่สองปกป้องนักแสดงด้วยวิธีนี้ แต่เธอไม่สามารถเริ่มลงมือได้