ตอนที่ 73 น่าตลก

อันรันจ้องมองสภาพแวดล้อมตรงหน้าอย่างว่างเปล่า ซึ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว ไข่ในกระเป๋าของเธอไม่รู้ว่ามันตกลงไปใต้เบาะเมื่อไหร่

เธอหยิบมันขึ้นมาช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆคลึงบริเวณที่ถูกบีบไว้ข้างหน้าเธอ

คำพูดที่ไม่ดีของฮั่วเทียนหลันยังคงอยู่ในหูของเธอ แล้วไข่ใบนี้ จริงๆอันรันเห็นใบหน้าของฮั่วเทียนหลันถูกตบจนบวม เขาจึงอยากจะนวดมันบนใบหน้าเขาเพื่อลดอาการบวม

นี่คือตอนที่แม่ของเธอยังอยู่ อันรันล้มลงจนขาบวม แม่ของเธอก็ใช้ไข่ปอกเปลือก และถูกที่ขาของเธอ ใช้ดีมาก

แต่เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น เธอได้ปัดเป่าความคิดที่ไร้สาระในใจออกไป

เขาไม่ชอบตัวเอง แต่เขายืนยันที่จะทรมานตัวเอง

อันรันเจ็บปวดมามากพอแล้ว มีชีวิตแบบนี้มากพอแล้ว ถ้าอยู่ต่อเธอคงจะบ้าแน่ๆ !

อันรันเงยหน้าขึ้น มองไปที่ฮั่วเทียนหลันอย่างแน่วแน่ และกล่าวว่า : "คุณฮัว ถึงแม้คุณจะเกลียดฉันมาก ทำไมคุณยังสัมผัสฉัน ทำไมคุณยังต้องนัดครึ่งปี วันนี้ถือว่าฉันขอร้องคุณ ได้โปรด ให้ฉันทำมาหากินเถอะ! "

อันรันหลั่งน้ำตา เธอเหนื่อยแล้ว เธอเหนื่อยมากจริงๆแล้ว

เธอรักผู้ชายคนนี้ไม่ได้ เธออยากจะยอมแพ้ กลับไปที่ใต้เมือง W เติบโตไปกับลั่นลานด้วยความสบายใจ

ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะได้ยินเรื่องตลก หัวเราะเยาะและพูดว่า : "อันรัน ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? เธอยังคงจะไปจากฉันหรอ? อ้อ ไม่ใช่ เธอน่าจะได้พบทองเอกคนใหม่ใช่ไหม? พูดมาเถอะ เขาให้เงินเธอเท่าไหร่ การบ้านบนเตียงดีกว่าฉันไหม? "

คำพูดที่เย็นชาของฮั่วเทียนหลัน ทำให้หัวใจของอันรันตรึงโดนสิ้นเชิง

เธอก้มศีรษะลง กำหมัดแน่น และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า : "คุณฮัว ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ฉันมองดีแล้ว แน่นอนว่าเขาดีกว่า รวยกว่าคุณ และการบ้านก็ดีกว่าคุณ อ่อนโยนกว่าคุณ และจะไม่ทรมานฉัน! "

เดิมทีฮั่วเทียนหลันเพียงแค่กระตุ้นอันรัน จากมุมมองปกติอันรันจะแก้ตัวหรือขอโทษเพียงไม่กี่คำ

ไม่ว่าใครจะถูกหรือผิด ตราบใดที่ฮัวเทียนหลันคิดว่าอันรันผิด เธอก็คือผิด

แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าอันรันจะกล้าที่จะยืนหยัดต่อสู้กับเขา ผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ เธอจะไม่รู้สึกละอายใจเลยหรอ? ที่เธอพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา

"อันรัน เธอพูดอีกครั้ง! " ฮั่วเทียนหลันตบกล่องที่เท้าแขน หันหน้าไปมองอันรัน

อันรันรู้สึกชาที่ขาเล็กน้อย และต้องการขยับตัว แต่เธอขยับได้เล็กน้อย แต่ทันใดนั้นบาดแผลเธอก็เปิดในร่างกายส่วนล่างของเธอที่เพิ่งได้รับการกระทำอย่างหยาบคาย และทันใดนั้นก็มีสีแดงสดกระจายอยู่ใต้ตัวเธอ

ดวงตาของฮัวเทียนหลันหยุดนิ่ง แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของผู้หญิงคนนั้นเป็นสีขาวซีด ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ พูด : "ฉันพูด คุณฮัวได้ยินสิ่งที่พูด คุณฮัว แค่คุณปล่อยฉันไป ฉันสามารถคุกเข่าลงเพื่อคุณ ได้หมด! "

ครั้งนี้อันรันอกหักจริงๆ เธอเป็นคนใจเดียว และแค่อยากจะยอมแพ้ ขอร้องให้ฮั่วเทียนหลันช่วยเธอไว้

แต่มันจะเรียบง่ายได้อย่างไร ฮัวเทียนหลันก็หัวเราะทันที และพูดว่า : "จริงเหรอ? ตระกูลหยางมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่จะต้องเอาชนะตระกูลหยางแล้ว ตระกูลหยางเพิ่งกลับมา หลายโครงการที่เพิ่งเริ่มยังไม่มีรากฐาน หากมีอะไรเกิดขึ้น ตระกูลหยางคงจะถอนตัวจากเมือง z! "

ฮั่วเทียนหลันคะเนนับอันรันอาจจะขอสมคบขึ้น หยางจื่อหยิม ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีความต้องการมากที่สุด

"ฮั่วเทียนหลัน คุณมันน่ารังเกียจ สิ่งเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหยางจื่อหยิม ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขานั้นบริสุทธิ์! " อันรันโวยวายเหมือนสิงโตโกรธ

ฮั่วเทียนหลันยิ้มเยาะและพูดว่า : "จริงเหรอ ถ้าไม่เกี่ยว เธอตื่นเต้นทำไม? ดูเหมือนว่าเธอยังคงเป็นห่วงคนรักตัวน้อยของเธออยู่มาก! "