ตอนที่ 80 นกในป่าเดียวกัน

เมื่ออันรันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาบ่ายของวันรุ่งขึ้น

เธอยกมือขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่ามือของเธอถูกกดด้วยอะไรบางอย่าง

เธอต้องการที่จะขยับศีรษะของเธอ เพิ่งจะรู้ว่าคอของเธอได้รับการยึดไว้

"นั่น มีคนอยู่ไหม? "

สิ่งเดียวที่อันรันสามารถพูดได้ตอนนี้ คือเหลือแค่ปาก

แต่หลังจากอ้าปาก ก็รู้สึกเสียวแปลบที่หัว ราวกับว่าถูกใครเอาเข็มมาแทง

ฮั่วเทียนหลันได้ยินเสียงอันอ่อนโยนที่คุ้นเคย เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ความง่วงในดวงตาของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว และมองไปที่อันรันแล้วพูดว่า : "เธอตื่นแล้วหรอ? "

เมื่อฟังเสียงนี้ อันรันรู้สึกผ่อนคลายในมือของเขา ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ฮัวเทียนหลันจะหลับไปบนมือของเขา

"ฮัว คุณฮัว ทำไมคุณอยู่นี่ที่? " วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอ? " อันรันมีความรู้สึกกลัวฮัวเทียนหลันอยู่แล้ว

กระดูกสันหลังส่วนคอของเธอได้รับบาดเจ็บ ซึ่งส่งผลต่อเส้นประสาทส่วนหนึ่ง และความจำของเธอก็สับสนเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นเมื่อวานเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ฮั่วเทียนหลันตกใจ อันรัน ความจำเสื่อมแล้วหรอ?

เมื่อวานเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น อันรันได้รับบาดเจ็บเพื่อช่วยเขา เธอจำไม่ได้เหรอ?

แต่โชคดีที่อันรันตื่นขึ้น ใจของฮัวเทียนหลันก็ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์

แต่แล้วคลื่นแห่งความโกรธที่ไม่มีชื่อก็เกิดขึ้น

"เรื่องเมื่อวาน เธอจำไม่ได้แล้ว? " ฮั่วเทียนหลันพูดด้วยน้ำเสียงด้วยความโกรธและถามอันรันโง่ๆ

ชายคนนี้ กินยาแล้วหรือยัง?

เมื่อกี้ยังดี ฟังดูเหมือนกังวลเกี่ยวกับตัวเอง แต่อีกพักฉันใบหน้ากลายเป็นลิง ไม่มีความสัมพันธ์กับใครทั้งสิ้น

อันรันขมวดคิ้ว คิดถึงเมื่อวาน ว่าเกิดอะไรขึ้น?

ดูเหมือนว่าจะไปส่งอาหารให้ฮั่วเทียนหลันด้วยตัวเอง? จากนั้นเข้าร่วมงานเลี้ยง? แล้วของตกจากที่สูง?

ของตก? อันรันตื่นตระหนกและรู้สึกแสบเป็นครั้งแรก จากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น ไม่กล้าที่จะคิดถึงเรื่องนี้และพูดว่า : "ฮัว คุณฮัว คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม? "

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่อันรันขมวดคิ้ว เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ

ความโกรธเมื่อกี้ ก็หายไป

ในเวลานี้อันรันยังคงให้ความสำคัญกับเขาก่อนโดยไม่รู้ตัวก่อน

เขาไม่ใช่หมาป่าตาขาว แค่อยากจะพูดถึงอันรัน ตอนนั้นทำไมเธอไม่หนีไป แต่ต้องการช่วยเขา

เธอยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งมากไป เขาเห็นด้วยหรือไม่?

"ขอบคุณนะ ที่เมื่อวานช่วยฉันไว้ " ฮั่วเทียนหลันผู้มีความใจกว้าง ครั้งนี้เป็นประวัติการณ์ และพูดอย่างอ้ำๆอึ้งๆเล็กน้อย

อันรันตะลึงไปชั่วขณะ เขากำลังกล่าวขอบคุณกับตัวเอง?

เธอแต่งงานกับฮัวเทียนหลันมาระยะหนึ่งแล้ว ทั้งสองอยู่ด้วยกันมานาน นอกจากเยาะเย้ยเธอ ดุด่าเธอ และทำให้เธออับอาย ฮัวเทียนหลันดูเหมือนจะไม่เคยพูดปลอบโยนหรือขอบคุณเธอเลย

วันนี้ เขาได้พูดแล้ว?

อันรันรู้สึกฝืดฝาดในใจ นี่อาจเป็นผลมาจากความทุกข์ทั้งหมด? มีแรงกระตุ้นให้หลั่งน้ำตาชั่วขณะ ถึงเธอจะตอบก็ยังมีอาการสำลัก : "คุณฮัว นั่น คือสิ่งที่ฉันควรทำ......"

อารมณ์ของฮั่วเทียนหลันก็ซับซ้อนมากเช่นกัน เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แต่อันรันไม่ได้ใช้โอกาสในการเรียกร้องเครดิต ทำให้เขามองผู้หญิงคนนี้ไม่ออกมากขึ้น

"สามีภรรยาเป็นนกในป่าเดียวกัน และภัยพิบัติกำลังใกล้เข้ามา ประโยคนี้ตกทอดมาจากบรรพบุรุษไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล เธอช่วยฉันได้และพิสูจน์ว่าเธอมีฉันอยู่ในใจจริงๆ อันรัน ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะรู้จักเธอใหม่อีกครั้ง"

ฮัวเทียนหลันกล่าวคำเหล่านี้ ออกมาจากใจเขา

แต่หลังจากพูดจบ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เมื่อก่อนเขาทำกับอันรันเกินไป ถ้าอันรันเกลียดเขาในใจ จะพูดอะไรเพื่อปฏิเสธเขาไหม?

ประธานฮัวใหญ่ผู้สง่างาม รู้สึกกังวลเกี่ยวกับการสารภาพรักกับแฟนสาวคนแรกของเขา

และอันรัน ใจเต้นขึ้นๆลงๆ เธอมีความสุขมาก ความสุขจากหัวใจ ซึ้งมาก ดีอกดีใจจากในหัวใจ

ฮัวเทียนหลันนี้ เชื่อเธอแล้ว?