ตอนที่ 99 คิดถึง

ทุกคำพูดของฮัวเทียนหลัน ทำให้อันรันใจสั่น

เธอทำได้แค่พูดเบาๆว่า : "ฉันขอโทษนะ คุณฮัว......"

"ขอโทษ รู้แค่ว่าขอโทษ! ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร? ตรวจตัวเองดู อย่าเห็นผู้ชายคนอื่นแล้วก็ชอบไปหมด ไปสมคบกันทั้งวัน เข้าใจไหม? "

คำพูดที่ไม่ดีของฮัวเทียนหลัน เปลี่ยนมาเป็นอันรันพยักหน้า

ฮั่วเทียนหลันหายใจเข้าลึกๆ และปลอบใจตัวเองว่าอย่าโกรธ โกรธไม่ได้ เพราะแม่ของเขายังอยู่ที่นั่น เขาจึงไม่สนใจอันรัน

ในที่สุด เมื่อคุณนายฮัวซื้อของเสร็จ ก็เรียกพวกเขาให้กลับบ้าน อันรันถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก และในที่สุดมันก็จบลง

ครอบครัวฮัวทุกวันนี้ ยิ้มแย้มแจ่มใสมาก

เพราะทุกคนรู้ดีว่าน้องสาวฮัว * กำลังจะกลับมา คุณนายฮัวจึงอารมณ์ดี มีรอยยิ้มบนใบหน้าตลอดทั้งวัน

แต่เมื่อเช้านี้ ฮัวเทียนหลันได้รับสายเข้า

สายเข้ามาจากโจวหยวน การนำเข้าและส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์ที่ลงทุนโดยฟาเรนไฮต์ ทางตอนใต้สุดของจีนประสบปัญหาบางอย่างและได้รับคำสั่งให้ระงับธุรกิจ

เรื่องนี้ทั้งใหญ่ทั้งเล็ก เมือง Z ค่อนข้างหนักใจ แต่ก็สามารถจัดการได้ด้วยความล่าช้า แต่การสูญเสียจะไม่น้อย ทีมตรวจสอบในเมือง W ต้องการให้บุคคลที่รับผิดชอบของฟาเรนไฮต์เป็นคนจัดการ

ช่วงสองสามวันนี้ฮัวเทียนหลันไม่มีแพลนที่จะออกไปข้างนอก เพราะน้องสาวของเขากำลังจะกลับมา

แต่ตอนนี้เจอเรื่องแบบนี้ เขาไม่อยากออกไปไหน ก็คงไม่ได้แล้ว

เขาทักทายแม่ของเขา จากนั้นเตือนอันรันอย่างจริงจัง ว่าเขาไม่อยู่ในช่วงนี้ ดังนั้นเธอควรรักษาหน้าที่ของเธอ และอย่าออกไปข้างนอก

อันรันเริ่มชินกับคำพูดที่ไม่ดีของฮั่วเทียนหลัน และทำได้เพียงพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว เกือบจะสาบานกับฮั่วเทียนหลันว่าถ้าเธอออกไปข้างนอก ขอให้ฟ้าผ่าเลย

ฮัวเทียนหลันขึ้นเครื่องตอนเช้า และมาถึงสนามบินเมือง W ในตอนเที่ยง

และธุรกิจภาพยนตร์ของฟาเรนไฮต์ในเมือง W มีละครหนึ่งซึ่งกำลังถ่ายทำอย่างเข้มข้น เป็นแนวต่อต้านคนเถื่อนของนางเอก

นางเอก ก็คือมู่เหว่ย

แต่ฮั่วเทียนหลันมาในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อมู่เหว่ย

เมื่อเขาลงจากเครื่องบิน ก็ไปจัดการกับหน้าที่เลย

หลังจากทั้งช่วงเช้าของการเจรจา ทัศนคติของอีกฝ่ายก็ผ่อนคลายลง จากการใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งของฮัวเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันรู้ดีอยู่ในใจ ว่าท่าทีของอีกฝ่าย จะต้องมีคนบงการอยู่ข้างหลัง ถึงเป็นแบบนี้

ไม่อย่างนั้น แค่อาศัยทีมตรวจสอบในเมือง W ก็ยังไม่กล้ายุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบกับธุรกิจของฟาเรนไฮต์

แต่ทุกคนต้องก้มศีรษะใต้ชายคาเตี้ยๆ ฮัวเทียนหลันก็ถือได้ว่ามีทัศนคติที่ดี

เขาเพิ่งกลับไปที่โรงแรมที่เขาพักอยู่ เมื่อถึงประตูห้องประธานชั้นบนสุด เขาก็เห็นผู้หญิงร่างบางยืนรออยู่ที่ประตูอย่างใจจดใจจ่อ

ฮั่วเทียนหลันเพียงแค่มองไป และรู้เลยว่าคือมู่เหว่ย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เกี่ยวกับการมาเมือง W ของเขา

แม้ว่าโจวหยวนจะส่งข่าวถึงแม่ของเขา แต่เขาก็เป็นคนที่มีความสามารถ และไม่บอกมู่เหว่ยแน่นอนว่าเขาอยู่ในเมือง W

ดังนั้น มู่เหว่ยจึงอยู่ในฟาเรนไฮต์ และใช้สายตาของเธอมองเอง

ฮั่วเทียนหลันเกลียดเรื่องแบบนี้ เช่นการซ่อนมีดด้วยรอยยิ้ม เขาเก็บความรำคาญไว้บนใบหน้า และเดินไปข้างหน้าอย่างใจเย็น

มู่เหว่ยรอฮัวเทียนหลันมานาน หลังจากได้รับแจ้งจากคนวงในว่าฮัวเทียนหลันมาที่เมือง W เธอก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่หายาก

ถึงอย่างไรฮั่วเทียนหลันไปต่างจังหวัด ตัวเองก็อยู่ที่นี่พอดี โดยไม่ต้องใช้สายตาเฝ้าดู ไม่ว่าจะคิดอย่างไร มันก็เป็นโอกาสดีที่จะทำให้มีความปรารถนาในการมีเพศสัมพันธ์

เมื่อได้ยินเสียงรองเท้า มู่เหว่ยก็เห็นฮั่วเทียนหลัน จึงรีบส่งเสียงดีใจและตะโกนว่า : "เทียนหลัน......"

ในชื่อเรื่องเรียกนี้ มีความเสียใจและความปรารถนาที่ไม่สิ้นสุด

หัวใจของฮั่วเทียนหลันรู้สึกเล็กน้อย แต่เขาไม่คาดคิดว่าห่างกันเพียงไม่กี่วัน มู่เหว่ยก็คิดถึงตัวเองแล้ว

มู่เหว่ยเข้าไปในอ้อมแขนของฮั่วเทียนหลัน และพูดอะไรไม่ออก

ฮั่วเทียนหลันลูบผมของมู่เหว่ยเบาๆ และพูดว่า: "คุณรู้ได้อย่างไงว่าฉันอยู่ที่นี่? "

ประโยคนี้ มีความให้หัวข้อเล็กน้อย