บทที่ 1 ขอความช่วยเหลือ

"เรียกคนอื่นมาดื่มเป็นเพื่อนแล้วหนีไปกับผู้ชายเนี่ยนะ ยัยบ้าผู้ชายเอ้ย" นับดาวบ่นอุบถึงเพื่อนของตัวเองขณะที่เดินออกมาจากห้องน้ำคนเดียว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายข้างออกมาดูเวลา พลางนวดคลึงขมับไปด้วย

ปึก!

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ" หญิงสาวลนลานกล่าวขอโทษเมื่อเผลอไปเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าอย่างจังในตอนที่กำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

"ไม่เป็นไรครับ เจ็บตรงไหนไหม"

"ไม่เจ็บตรงไหนค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ"

"มาคนเดียวเหรอครับ มาดื่มกับพวกผมก่อนไหม" คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้นับดาวมองตามสายตาของเขาไปอย่างหวาดระแวง เธอกำสายกระเป๋าแน่นเมื่อเห็นว่ายังมีเพื่อนของเขาอีกสองคนนั่งรออยู่ที่โต๊ะซึ่งห่างจากเธอแค่ไม่กี่ก้าว

"ไม่เป็นไรค่ะ พอดีเพื่อนฉันรออยู่ข้างนอก"

"ดื่มกับพวกผมก่อนสักแก้วค่อยไปสิครับ โดนคนสวยปฏิเสธมันเจ็บนะ"

"..." นับดาวทำหน้าลำบากใจเมื่อชายหนุ่มคนหนึ่งรินเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใส่แก้วใบใหม่แล้วยื่นมันมาให้เธอ เธอมองทั้งสามคนอย่างชั่งใจ มันอันตรายเกินไปหากจะรับเครื่องดื่มจากคนแปลกหน้าในสถานที่แบบนี้ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หากเธอปฏิเสธอีกรอบ

"เหล้าขวดนี้พวกผมก็กินเหมือนกัน ไม่มีอะไรหรอกครับ"

"ขอดื่มแค่แก้วเดียวนะคะ" เมื่อไม่มีทางเลือกนับดาวจึงเดินเข้าไปรับแก้วเครื่องดื่มมากระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว สร้างความพอใจให้ชายหนุ่มทั้งสามคนไม่น้อย "ขอตัวก่อนนะคะ พอดีเพื่อนรออยู่" เธอวางแก้วเครื่องดื่มในมือลง ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น

"อึก! บ้าเอ้ย" นับดาวเอนตัวพิงกับเสาในโรงจอดรถของผับพลางใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นมาตามกรอบหน้าลวกๆ ภายในกายรู้สึกร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้เธอมั่นใจว่าเหล้าที่ผู้ชายทั้งสามคนนั้นยื่นให้เธอมันมีส่วนทำให้เธอเป็นแบบนี้

"ไหนบอกว่าเพื่อนรออยู่ไงครับ"

เฮือก!

ร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาแตะต้นแขนเบาๆ จากทางด้านหลัง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัวเมื่อหันกลับไปแล้วเห็นว่าคนที่เดินตามมาคือคนที่ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เธอ

"พะ..เพื่อนกำลังขับรถมารับค่ะ"

"เมาเหรอครับ ให้ผมขับรถไปส่งไหม"

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ" นับดาวพยายามเบี่ยงตัวหลบด้วยความรังเกียจเมื่อชายหนุ่มแปลกหน้าพยายามจะประคองเธอออกมาจากตรงนั้น เพียงแค่มือหนาแตะลงมาบนเอวคอดร่างกายก็รู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

"ผมไม่ทำอะไรหรอก ให้ผมไปส่งดีไหมครับ"

"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ" เธอปฏิเสธเสียงแข็ง พร้อมกับถอยห่างออกมาสองสามก้าว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ โรงจอดรถเพื่อหวังขอความช่วยเหลือจากใครสักคน ก่อนจะสะดุดตากับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเข้าไปในรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ไกลพอสมควรพอดี