บทที่ 66 พี่ชายที่แสนดี

@วันต่อมา

"เดินยิ้มหน้าบานมาเลยนะ วันนี้พี่รามมาส่งเหรอ" พาฝันเอ่ยถามเพื่อนรักแกมกระแนะกระแหนทันทีที่เห็นนับดาวเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะบริหารธุรกิจด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม คนโดนถามพยักหน้าให้เป็นคำตอบ พร้อมกับยกมือซ้ายขึ้นมาตรงหน้า อวดแหวนเพชรเม็ดโตที่รามิลสวมให้เมื่อวานนี้

"สวยไหม แหวนใส่เล่นก่อนหมั้นกัน"

"หมั่นไส้คนได้ผัวรวย อารมณ์ดีแต่เช้าแบบนี้เมื่อวานพี่รามิลเปย์หนักเหรอ"

"แค่แหวนเพชรวงเดียวเนี่ยแหละ"

"แล้วอะไรทำให้แกยิ้มหน้าบานขนาดนี้"

"ฉันมีเรื่องอยากจะบอกแก แต่ตอนนี้คนเยอะ ตอนเย็นไปหาอะไรกินแถวหลังมอกันไหม"

"มีเรื่องอะไรกันแน่ แกทำให้ฉันสงสัยนะ" พาฝันหรี่ตามองเพื่อนรักด้วยความอยากรู้ แต่นับดาวกลับลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่ได้ยิน "บอกมานะว่าแกมีอะไรปิดบังฉันอยู่"

"ถ้าฉันบอกแกตอนนี้สัญญาไหมว่าแกจะไม่ตกใจจนตะโกนลั่นคณะ"

"เรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เรื่องของแกที่จะทำให้ฉันตกใจได้ถึงขนาดร้องตะโกนลั่นคณะก็คงเป็นเรื่องที่แกท้องอย่างเดียวนั่นแหละ" พาฝันพูดทีเล่นทีจริง แต่นับดาวกลับนิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น ทำเอาเธอเริ่มมองหน้าเพื่อนเลิ่กลั่ก "กะ..แกเงียบแบบนี้คงไม่ได้หมายความว่ายอมรับหรอกใช่ไหม"

"แกเลิ่กลั่กเหมือนฉันไปทำอะไรผิดมาอย่างนั้นแหละ ที่แกพูดมาเมื่อกี้ถูกแล้ว"

"นะ..นี่แกท้องจริงเหรอ" พาฝันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจหลังจากที่นับดาวพยักหน้ารับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอยกมือป้องปากพลางหันมองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่ก ด้วยกลัวว่าจะมีคนอื่นเดินผ่านมาได้ยิน "ขอฟังจากปากแกอีกรอบได้ไหม ยืนยันให้ฉันมั่นใจหน่อยว่าไม่ได้ฟังผิด"

"ฉันท้องแล้ว"

"ระ..เร็วขนาดนี้เลยเหรอ แกกับพี่รามิลเพิ่งคบกันได้ไม่กี่เดือนเองนะ แล้วตอนนี้แกยังเรียนไม่จบเลย มันจะไม่มีปัญหาตามมาทีหลังเหรอ"

"ฉันกับพี่รามคบกันมากี่เดือนแล้วมันไม่สำคัญหรอก ตอนนี้มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว"

"แล้วพ่อกับแม่แกรู้รึยัง พ่อแม่พี่รามิลล่ะ?"

"รู้เรื่องกันหมดแล้ว ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองท้องเมื่อวานนี้เอง แต่พี่รามแพ้ท้องมาหลายวันแล้ว"

"พ่อกับแม่แกโอเครึเปล่า"

"โอเคทั้งครอบครัวฉันแล้วก็ครอบครัวพี่รามเลย ตอนนี้ฉันยังมาเรียนเหมือนเดิม แต่จบเทอมนี้เมื่อไหร่คงหยุดเรียนก่อนสักหนึ่งปี" พาฝันอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองได้ยินจะเป็นความจริงทั้งหมด เพราะนับดาวและรามิลเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน แม้ว่าจะถูกทางครอบครัวจับคลุมถุงชนให้หมั้นหมายกันก็ตาม

"แกไม่ตื่นเต้น ไม่ตกใจเลยเหรอ"

"ฉันตื่นเต้นไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย แต่พอได้คุยกับพี่รามแล้วก็คุยกับพ่อแม่มันก็ดีขึ้น ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วก็ต้องยอมรับมันให้ได้" นับดาวตอบกลับไปอย่างไม่คิดมาก เธอโชคดีที่ครอบครัวสามารถยอมรับความผิดพลาดของเธอได้ และโชคดีที่มีรามิลคอยอยู่เคียงข้างกันในวันที่เธอต้องการกำลังใจมากที่สุด คำพูดและการกระทำอบอุ่นของเขาเมื่อวานนี้มันทำให้เธอยอมรับการเปลี่ยนแปลงได้ "ฉันกำลังเตรียมตัวจะเป็นแม่คนแล้ว"

"มันไม่เร็วเกินไปเหรอ"

"แล้วถ้าแกท้องกับพี่ชารีฟตอนนี้ แกว่ามันเร็วเกินไปไหม"

"เอาอะไรมาท้องยะ มองตากันแล้วท้องเหรอ"

"ฉันถามเปรียบเทียบ"