บทที่ 68 อ้อนเมีย

@หนึ่งเดือนต่อมา

"พี่รามคะ" เสียงเรียกที่คุ้นเคยของนับดาวทำให้รามิลที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในห้องนั่งเล่นภายในห้องพักของเธอเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วมองเจ้าของเสียงนั้นเป็นเชิงคำถาม

"ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม"

"นับตื่นมาไม่เจอพี่รามบนเตียงหลายวันแล้วนะ"

"งอนเหรอ? ฉันออกมาหาข้อมูลอะไรนิดหน่อย" มาเฟียหนุ่มหลุดยิ้มกับท่าทางกระเง้ากระงอดของคนรัก พร้อมกับตบหน้าขาของตัวเองเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินนวยนาดเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงบนหน้าตักแกร่ง ซบหน้าลงบนไหล่กว้างอย่างออดอ้อน "เป็นอะไรอีก งอนขนาดนั้นเลยเหรอ"

"นับไม่ได้ขี้งอนขนาดนั้นนะ หาข้อมูลอะไรอยู่เหรอคะ" นับดาวเอ่ยถาม พร้อมกับเลื่อนใบหน้าขึ้นไปขโมยหอมแก้มสากฟอดใหญ่

"หาข้อมูลเรื่องงานแต่งเพิ่มเติมนิดหน่อย"

"เราเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วไม่ใช่เหรอคะ ชุดแต่งงานของนับก็สั่งตัดไปแล้ว สถานที่ก็เรียบร้อยแล้วเหมือนกันพรีเวดดิ้งก็จะถ่ายกันอาทิตย์หน้าแล้ว แล้วมันมีปัญหาตรงไหนอีกคะ"

"อยากให้มันออกมาดีที่สุด เลยคิดว่ามีตรงจุดไหนที่ต้องเพิ่มเติมอีกรึเปล่า"

"พี่รามละเอียดกว่านับอีกนะ แต่ถ้าให้นับออกความเห็นนับว่ามันโอเคหมดแล้วค่ะ เราเชิญแขกแค่คนที่สนิท มันเลยไม่ยุ่งยากเรื่องแขกเท่าไร"

"แต่งงานแล้วไปฮันนีมูนกันเลยนะ"

"นับมีเรียนนะ ไปฮันนีมูนย้อนหลังได้ไหมคะ"

"อย่าใจร้ายกับฉันนักได้ไหม" นับดาวหัวเราะน้อยๆ อย่างนึกเอ็นดูเมื่อเห็นว่ารามิลกำลังเป็นฝ่ายออดอ้อนตัวเอง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ ใช้ปลายจมูกโด่งคมถูไปมากับแก้มนวลเบาๆ

"เมื่อกี้ที่ร้านโทรมาบอกว่าแหวนหมั้นของเราเสร็จแล้วค่ะ นับบอกเขาว่าเดี๋ยวไปเอาของเองที่ร้านเพราะอยากไปซื้อของที่ห้างด้วย ตอนบ่ายพี่รามไปเป็นเพื่อนนับหน่อยได้ไหมคะ"

"อย่าเปลี่ยนเรื่อง"

"ฮันนีมูนอย่างน้อยก็น่าจะสักหนึ่งเดือน นับหยุดเรียนนานขนาดนั้นไม่ได้หรอก"

"หนึ่งอาทิตย์ก็ได้ เธอหยุดเรียนเมื่อไหร่ค่อยไปฮันนีมูนรอบสองที่ต่างประเทศ โอเคไหม"

"ใครเขาฮันนีมูนกันหลายๆ รอบคะ"

"นะ...แต่งงานแล้วไปฮันนีมูนกับเฮียเลยได้ไหม"

"..." นับดาวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามใหม่ที่ไม่คุ้นเคยจากปากของชายหนุ่ม เธอผละใบหน้าออกมาสบตากันตรงๆ "เมื่อกี้พี่รามแทนตัวเองว่าอะไรนะคะ?"

"ไปฮันนีมูนกับเฮียนะ" รามิลย้ำคำพูดเดิมอีกรอบ "ถ้าลูกคลอดคงต้องเลี้ยงลูกก่อนสองปีถึงจะมีเวลาไปฮันนีมูนด้วยกันได้ เฮียไม่อยากรอนานขนาดนั้น"

"อ้อนกันแบบนี้ขี้โกงนี่~"

"จะไม่ใจอ่อนให้เฮียหน่อยเหรอ"

"แค่อาทิตย์เดียวนะคะ"

"ขอบคุณครับ" มาเฟียหนุ่มกล่าวขอบคุณ พร้อมกับก้มลงไปจูบหนักๆ บนริมฝีปากอวบอิ่ม ทำเอาหัวใจของนับดาวพองโต

"แต่มีข้อแม้ว่าต้องทำตัวน่ารักแบบนี้ตลอดนะ"

"โอเค"

"วันนี้แพ้ท้องไหมคะ"

"วันนี้ยังไม่อ้วกเลย"

"พี่รามอยากได้ลูกสาวหรือลูกชายคะ"

"คนแรกกับคนที่สองอยากได้ลูกชาย คนที่สามอยากได้ลูกสาว"

"อยากมีลูกสามคนเหรอ นับเคยคิดว่าถ้าพร้อมเมื่อไหร่อยากมีลูกสองคน"

"ขอเพิ่มอีกคนได้ไหม"

"ถ้าลูกคนแรกเป็นผู้ชาย แล้วลูกคนที่สองเป็นผู้หญิงนับขอมีแค่สองคนนะคะ แต่ถ้าคนแรกกับคนที่สองเป็นผู้ชายทั้งคู่นับจะยอมมีคนที่สามให้" รามิลพยักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนวางแท็บเล็ตในมือไว้บนโต๊ะกระจกตรงหน้า ท่อนแขนแกร่งกอดรัดคนตัวเล็กไว้หลวมๆ

"ห่างกันคนละปีก็พอ หัวปีท้ายปีเลยดีไหม"

"มีน้ำยาทำได้เหรอ" นับดาวถามหยอกล้ออย่างท้าทาย

"มีน้ำยารึเปล่าไม่รู้ แต่คนแรกก็ทะลุยาคุมมาเกิดเลยนะ"

"แสบเหมือนพ่อเลย"