บทที่ 69 งานแต่ง

@หนึ่งเดือนต่อมา

"ยัยนับ! พร้อมรึยัง" เสียงตะโกนของพาฝันดังมาแต่ไกล ทำให้นับดาวที่อยู่ในชุดเจ้าสาวหันไปยังต้นทางของเสียงอัตโนมัติ ก่อนที่ประตูห้องแต่งตัวจะถูกเปิดเข้ามาด้วยฝีมือของเพื่อนรัก

"พร้อมแล้ว" เธอยิ้มตอบ พร้อมกับหมุนตัวหนึ่งรอบเพื่ออวดชุดแต่งงานของตัวเอง

"ว้าว สวยกว่าตอนใส่ชุดนักศึกษาอีก"

"ขอบคุณสำหรับคำชม แต่จะดีมากเลยถ้าแกไม่กระแนะกระแหนฉันในวันสำคัญแบบนี้"

"ฉันล้อเล่นน่า เห็นแกมีความสุขแบบนี้ฉันก็ดีใจด้วยกับการเริ่มต้นชีวิตคู่ของแก"

"คนอื่นมากันครบทุกคนแล้วเหรอ"

"มากันครบหมดแล้ว เจ้าบ่าวของแกด้วย"

"พี่รามหล่อไหม"

"อืม..." พาฝันแสร้งทำหน้าครุ่นคิดเมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของเพื่อนรัก "อีกแค่แป๊บเดียวก็ได้เห็นหน้ากันแล้ว อดใจรอหน่อยเถอะค่ะ"

"เขาคงหล่อเหมือนนายแบบเลยใช่ไหม"

"ผัวแกก็เหมือนนายแบบทุกวันนั่นแหละ"

"ฉันอยากเห็นตอนเขาใส่ชุดเจ้าบ่าว"

"รออีกแป๊บเดียวก็ได้เห็นแล้ว แต่พี่ชารีฟของฉันก็หล่อเหมือนกันนะ ไม่แพ้ผัวแกหรอก"

"แล้วเห็นพี่รามแพ้ท้องรึเปล่า"

"ตอนอยู่ข้างนอกก็ไม่เห็นเขาแพ้ท้องเลยนะ วันสำคัญแบบนี้ไม่มีใครอยากอ้วกในงานแต่งของตัวเองหรอก" พาฝันตอบ พร้อมกับเดินเข้าไปจัดระเบียบชุดแต่งงานให้เพื่อน "ฉันขอให้มันเป็นงานแต่งครั้งแรกและครั้งเดียวของแกนะ"

"ฉันก็คาดหวังแบบนั้นเหมือนกัน"

"นับพร้อมรึยัง" ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้พูดคุยกันมากกว่านั้นเสียงทุ้มของศิลาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวก็ดังขึ้นเสียก่อน เขาระบายยิ้มด้วยความปลื้มใจเมื่อได้เห็นลูกสาวในชุดแต่งงานสีขาวยืนอยู่ตรงหน้า

"ฉันออกไปรอข้างนอกนะ" พาฝันแตะแขนเพื่อนรักเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

"หนูสวยไหมคะ" นับดาวถามหยอกล้อ

"ลูกสวยเหมือนแม่ตอนแต่งงานกับพ่อเลย" ศิลาเดินเข้าไปลูบผมลูกสาวอย่างอ่อนโยน ในขณะที่นับดาวขยับตัวเข้ามาสวมกอดผู้เป็นพ่อพลางหลับตาพริ้มในอ้อมกอดอบอุ่นที่คอยรักและทะนุถนอมเธอมาตลอดยี่สิบปี

"ขอบคุณพ่อกับแม่ที่รักและเข้าใจหนูตลอดนะคะ ถึงจะเป็นลูกที่เกเรของพ่อกับแม่ แต่หนูจะพยายามเป็นแม่ที่ดีของลูกค่ะ"

"ทุกคนเคยเกเรกันทั้งนั้น ตอนพ่อกับแม่ยังเป็นเด็กก็เคยเป็นเหมือนลูกมาก่อน พ่อเชื่อว่าลูกสาวของพ่อจะต้องมีครอบครัวที่ดีแน่นอน"

"ขอบคุณที่เข้าใจหนูนะคะ แล้วแม่ล่ะคะ"

"หน้าที่ส่งตัวเจ้าสาวมันหน้าที่ของพ่อนะ แม่เขารอลูกอยู่ข้างนอก"

"หนูพร้อมแล้วค่ะ" นับดาวผละตัวออกจากอ้อมกอด แล้วเอื้อมมือไปหยิบช่อดอกไม้ที่เตรียมไว้บนโต๊ะมาถือไว้ด้วยความตื่นเต้น แค่นึกถึงใบหน้าคมคายของรามิลที่รออยู่หน้าแท่นพิธีหัวใจดวงน้อยที่เคยสงบนิ่งก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

"ตื่นเต้นไหม"

"ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนรู้ว่าตัวเองท้องอีกค่ะ"

"ลูกสาวของพ่อทำได้ดีอยู่แล้ว" ศิลาส่งยิ้มให้ลูกสาวอย่างอบอุ่น ก่อนที่นับดาวจะเดินเข้ามาควงแขนไว้หลวมๆ จากนั้นจึงเดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกัน