ตอนพิเศษ 1 เลี้ยงลูก

@หลายเดือนต่อมา

ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้นับดาวที่กำลังจอดรถติดไฟแดงอยู่บนถนนละสายตาจากถนนเบื้องหน้า แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายข้างที่วางอยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับออกมากดรับสาย เธออมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์โทรของสามีโชว์หราอยู่บนหน้าจอ

"ค่ะพี่ราม"

(หนูเลิกเรียนรึยัง จะกลับบ้านตอนไหน)

"นับติดไฟแดงอยู่แถวหน้ามอค่ะ เพิ่งขับรถออกมาจากมอเมื่อกี้เอง คิดถึงนับเหรอคะ"

(มีเด็กงอแงไม่ยอมกินนม เฮียจนปัญญาแล้ว พอหนูไปเรียนตัวแสบก็ดื้อกับเฮียตลอดเลย)

"ฮ่าๆ" คำพูดขี้ฟ้องราวกับเด็กน้อยของรามิลทำเอาเธอหลุดขำด้วยความเอ็นดู ตัวแสบที่เขาพูดถึงก็คงหนีไม่พ้นลูกชายตัวน้อยวัยแปดเดือนที่ถอดแบบความดื้อรั้นมาจากคนเป็นพ่อแทบทุกระเบียดนิ้ว "นั่นเป็นความภาคภูมิใจของพี่รามไม่ใช่เหรอคะ ตอนลูกคลอดใหม่ๆ ยังบอกลูกทุกวันอยู่เลยว่าให้โตไวๆ"

(แต่แบบนี้มันดื้อเกินไปหน่อยไหม)

"เด็กดื้อคือเด็กฉลาดค่ะ"

(เด็กดื้อก็คือเด็กดื้อ นอกจากหน้าตาที่เหมือนเฮียแล้วนิสัยก็ไม่มีอะไรเหมือนเฮียเลย)

"นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะว่าเลโอน่ะถอดแบบมาจากพี่รามทุกระเบียดนิ้วเลย ตั้งแต่หน้าตายันนิสัย ขนาดแม่มินยังบอกนับแบบนั้นเลย"

(ตอนเด็กๆ เฮียไม่น่าจะดื้อขนาดนี้นะ)

"ไหนบอกว่าตอนนับมาเรียนจะเป็นคนดูแลลูกเองไงคะ พี่รามงอแงกว่าลูกอีกนะ"

(เฮียคิดถึง รีบกลับมานะ)

"นับว่าจะแวะไปซื้อของใช้ที่ห้างสักครึ่งชั่วโมง พี่รามเล่นกับลูกไปก่อนนะคะ"

(นับ...กลับมาช่วยเฮียก่อน)

"อุ๊บ!" นับดาวกลั้นขำจนหลุดเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ ดูเหมือนว่าการเลี้ยงลูกจะทำให้รามิลเหนื่อยล้ากว่าการไปทำงานซะอีก "งอแงแบบนี้ไม่สมกับเป็นพี่รามเลยนะ เดี๋ยวนับรีบกลับไปหาค่ะ"

(รีบกลับมานะ เฮียกับลูกรออยู่) เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากเลื่อนมือถือออกมากดวางสาย แล้วขับรถมุ่งตรงไปที่บ้านของรามิล ซึ่งตอนนี้ก็กลายเป็นบ้านของเธอด้วย

@คฤหาสน์ของรามิล

"ปาาาา!" เสียงตะโกนของลูกชายตัวน้อยทำให้มาเฟียหนุ่มที่เพิ่งวางสายจากภรรยาหันไปยังต้นทางของเสียงด้วยความเหนื่อยล้า เขายกมือขึ้นมาลูบหน้าเบาๆ เมื่อเห็นเลโอกำลังคลานเข้ามานั่งตรงหน้า ในขณะที่นั่งเล่นด้วยกันอยู่ในห้องนอน

"กินนมไหมครับ จะได้นอนต่อ"

"..." เด็กน้อยแหงนคอมองผู้เป็นพ่อตาแป๋ว ก่อนส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ แล้วค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนหน้าตักแกร่ง ในมือยังถือของเล่นไว้แน่น

"ไม่อยากกินนมเหรอครับ" รามิลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับอุ้มลูกชายตัวน้อยวันแปดเดือนขึ้นมากอดแนบอก เลโอตอบคำถามด้วยการส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนเดิม "แต่หนูต้องนอนกลางวันนะ กลางคืนก็นอนดึก หนูเป็นเด็กแบบไหนกันแน่ หืม?"

"มา~"

"หม่ามี๊ไปเรียนครับ กำลังกลับมา ถ้าเป็นเด็กดีกินนมรอมี๊ มี๊จะรักหนูมากขึ้นนะ" มาเฟียหนุ่มพยายามหลอกล่อ พร้อมกับหยิบขวดนมขึ้นมาเขย่าเบาๆ แล้วยื่นมันเข้าไปจ่อริมฝีปากของลูกชายตัวน้อย เลโอหัวเราะเอิ๊กอ๊ากราวกับกำลังชอบใจอะไรสักอย่าง ก่อนจะวางของเล่นในมือลง แย่งขวดนมมาถือด้วยตัวเอง

"เก่งมากครับ" รามิลเอ่ยชม ใบหน้าคมคายกลับมาเปื้อนรอยยิ้มอีกครั้ง แต่รอยยิ้มนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเลโอเทนมลงมาบนเป้ากางเกงจนเปียกชุ่ม ขณะที่ดวงตาใสแป๋วเหลือบมองเขาเป็นระยะ

"..." มาเฟียหนุ่มมองการกระทำของลูกชายแล้วได้แต่ถอนหายใจเบาๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เลโอกลั่นแกล้งเขาแบบนี้ แต่กลับไม่เคยทำกับนับดาวเลย "เลโอทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ"