ตอนพิเศษ 2 น้อยใจเมีย

"แบบนี้ถ้ามีคนที่สองจะไม่เหนื่อยกว่าเดิมเหรอคะ แค่เลโอคนเดียวก็หมดสภาพแล้ว"

"ถ้าคนที่สองเป็นผู้หญิงอาจจะไม่ดื้อแบบนี้ก็ได้ เฮียยังอยากมีลูกสาวเพิ่มอีกสักคนนะ"

"รอให้เลโอโตกว่านี้อีกหน่อยดีไหมคะ อย่างน้อยให้อายุห่างกันสักสองหรือสามปีก็น่าจะดี"

"มาตอนไหนเฮียก็ไม่มีปัญหาหรอก" นับดาวส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับคำพูดอวดเก่งของสามี ทั้งที่ตอนนี้หมดสภาพเพราะความดื้อรั้นของลูกชาย เธอยกมือขึ้นมาลูบผมเขาเบาๆ พลางเหลือบมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเลโอที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ด้านหลังของผู้เป็นพ่อ

"กลิ่นนมเต็มตัวพี่รามเลย ไปอาบน้ำก่อนไหมคะ"

"ตัวแสบหลับแล้วอาบน้ำกับเฮียไหม"

"จะแอบทำน้องให้เลโอเหรอ"

"ของแบบนี้ไม่ต้องแอบทำหรอก" มาเฟียหนุ่มผละใบหน้าออกมายิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย แล้วหยัดกายลุกขึ้นก้าวลงจากเตียง

"ยิ้มเหมือนตัวร้ายในละครเลยค่ะ"

"ถอดเสื้อผ้ารอเฮียแป๊บนึงนะ" เขาเอ่ยบอกอย่างจริงจัง แล้วค่อยๆ ช้อนตัวลูกชายขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยยังหลับปุ๋ยจึงค่อยๆ วางตัวลงบนเปลนอนของเด็ก เพื่อไม่ให้เลโอเล่นซนจนตกเตียงหากตื่นขึ้นมาในตอนที่เขากับนับดาวกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี

"คนที่บ่นว่าเหนื่อยก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้วคะ พอเป็นเรื่องแบบนี้มีแรงขึ้นมาเชียวนะ"

"เรื่องแบบนี้มันต้องจริงจัง" รามิลหันกลับมาถอดเสื้อผ้าของตัวเองโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าไปผลักภรรยาให้นอนลงบนเตียง มือหนาเริ่มถอดชุดนักศึกษาของเธอออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น พลางใช้สายตาสำรวจเรือนร่างอรชรเปลือยเปล่าที่ยังดูเย้ายวนเหมือนเดิม

"ทำได้แต่ห้ามแย่งนมลูกค่ะ"

"เลโอตัวเล็กแค่นั้นกินนิดเดียวก็อิ่มแล้ว น้ำนมหนูเยอะจะตายไป" ไม่ว่าเปล่าแต่รามิลยังเริ่มบีบเคล้นหน้าอกใหญ่เกินขนาดเบาๆ เพียงแค่นั้นน้ำนมอุ่นๆ ก็ไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อน เขาเหลือบมองสีหน้าเสียวซ่านของนับดาวเพียงนิด ก่อนจะก้มลงไปตะโบมดูดดุนยอดปทุมถันอย่างมูมมาม สัมผัสเธอราวกับคนหื่นกระหาย

"อ๊า..พะ..พี่รามดูดเบาๆ หน่อยค่ะ..มะ..มันเจ็บนะ..อ๊ะๆ" ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเปล่งเสียงครางกระเส่าด้วยความเสียวซ่าน นับดาวบิดเร่าร่างกายไปมาเมื่อเรียวขาทั้งสองข้างถูกดันแยกออกจากกัน ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนเข้ามาลูบไล้ดอกไม้งามเบาๆ เล้าโลมจนร่างกายของเธอเริ่มปลดปล่อยน้ำหล่อลื่นสีใสออกมาเบิกทาง

"อืม~" เรียวลิ้นสากตวัดหยอกเย้ายอดปทุมถันทั้งสองข้างสลับกันไปมาจนหญิงสาวเปล่งเสียงครางแทบไม่เป็นภาษา เธอยกมือขึ้นมาขยุ้มผมของรามิลอย่างแรงเพื่อระบายความเสียวซ่าน ก่อนที่เขาจะผละริมฝีปากออกมาสบตากันอีกครั้ง

"ทะ..ทำเบาๆ หน่อยค่ะ เดี๋ยวลูกก็ตื่นหรอก"

"นี่เป็นเวลาของเฮียนะ เลโอไม่ตื่นหรอก" มาเฟียหนุ่มเลื่อนใบหน้าขึ้นไปจูบหนักๆ บนริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วลุกขึ้นมาชักรูดแก่นกายใหญ่สองสามครั้ง แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเสียงตะโกนของเลโอดังขัดจังหวะเสียก่อน

"มาาาาา!"

เฮือก!

นับดาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ รีบผลุนผลันลุกขึ้นมาหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งของรามิลมาสวมใส่ปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าทันที เธอยิ้มแหยเมื่อหันไปตามเสียงเรียกแล้วเห็นลูกชายตัวน้อยพยายามจะปีนออกจากเปลอย่างทุลักทุเล ดวงตากลมโตจ้องมองผู้เป็นพ่อเขม็ง

"ตื่นแล้วเหรอคะ" เธอรีบก้าวลงจากเตียง เดินเข้าไปอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมากอดแนบอก ในขณะที่รามิลรีบหยิบกางเกงมาสวมใส่ลวกๆ

"มา~" เลโอมองหน้าผู้เป็นแม่ตาแป๋ว แล้วซบหน้าลงบนไหล่มนอย่างออดอ้อน

"ตื่นแล้วไม่ร้องไห้เลย ลูกชายมี๊เก่งขนาดนี้เลยเหรอคะ เก่งเหมือนแด๊ดดี้เลยนะ"

"มองหน้าป๊าแบบนั้นจะหาเรื่องกันเหรอ" รามิลกอดอกถามเมื่อเห็นสายตาแข็งกร้าวของลูกชายจ้องมองมาที่เขา ราวกับกำลังแสดงความไม่พอใจที่เห็นเขาและนับดาวคลอเคลียกัน

"เพราะพี่รามชอบแกล้งลูกแบบนี้ไงคะลูกถึงดื้อกับพี่รามตลอด"