ตอนพิเศษ 3 สมบูรณ์แบบ

หลายวันต่อมา

@บ้านพักตากอากาศ

"ปาาาา!" เสียงตะโกนเรียกของลูกชายตัวน้อยทำให้รามิลที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนในตอนเย็นอมยิ้มเล็กน้อย เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเลโอความเหนื่อยล้าก็หายไปทันที เขาเดินเข้าไปย่อเข่านั่งลงบนพรมสีขาวข้างๆ ลูกชาย ในขณะที่นับดาวนั่งถือกล้องถ่ายรูปอยู่บนโซฟา

"เรียกหาป๊าทำไม คิดถึงป๊าเหรอครับ"

"เยน..." เด็กน้อยเปล่งเสียงออกมาเบาๆ พร้อมกับยื่นของเล่นในมือตัวเองให้กับคนเป็นพ่อ รามิลมองการกระทำไร้เดียงสาของลูกชายด้วยความเอ็นดู แล้วโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มแดงระเรื่อฟอดใหญ่ โดยมีนับดาวคอยถ่ายรูปเก็บไว้

"อยากไปเดินเล่นข้างนอกกับป๊าไหมครับ"

"ปา...เยน"

"ตัวแสบอยากเล่นกับพี่รามน่ะค่ะ ตอนพี่รามนอนหลับก็เอาแต่นั่งมองประตูห้องนอนตลอดเลย" นับดาวบอก

"ตัวแสบไม่ดื้อกับป๊าแล้วเหรอครับ" มาเฟียหนุ่มถามหยอกล้อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สองมืออุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมาบนหน้าตัก แล้วหยิบของเล่นขึ้นมาเล่นเป็นเพื่อนลูกชาย

"พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว แสงแดดดูอบอุ่นเหมือนที่รักของนับเลยค่ะ" นับดาววางกล้องถ่ายรูปในมือลง แล้วเท้าคางมองคนรักด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ แสดงความรักต่อเธออย่างเปิดเผย

"พระจันทร์ตอนกลางคืนก็สวยเหมือนหนูเลย"

"ถ้าหนูกับพี่รามเป็นพระจันทร์แล้วเลโอจะเป็นอะไรล่ะคะ จักรวาลเหรอ"

"เป็นโซ่ทองคล้องใจของเราสองคนไง"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ ถึงไม่มีเลโอนับก็รักพี่รามไม่เปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว เลโอเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าเรารักกันมากแค่ไหนต่างหาก"

"หนูเป็นเหมือนลมหายใจของเฮีย ส่วนเลโอเป็นเหมือนหัวใจ เฮียขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้ หนูกับลูกคือที่หนึ่งสำหรับเฮีย"

"แหวะ เลี่ยนเป็นเหมือนกันเหรอคะ" นับดาวทำหน้าล้อเลียน แต่ใครจะรู้ว่าหัวใจดวงน้อยมันกำลังพองโตกับคำพูดเหล่านั้น สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง แต่เป็นผู้ชายที่จะรักเธอและลูกมากที่สุด ทว่ารามิลกลับให้เธอได้ทั้งสองอย่างพร้อมกัน "หนูจะเป็นพระจันทร์ดวงน้อยๆ ที่คอยรับแสงสว่างจากเฮียคนเดียวตลอดไปนะ แต่ตอนนี้พาเลโอออกไปเดินเล่นริมชายหาดดีไหมคะ พระอาทิตย์กำลังจะตกดินพอดีเลย"

"หนูออกไปเดินเล่นรอเฮียก่อนได้ไหม เฮียขอเตรียมของเล่นให้เลโอแป๊บนึง"

"อย่าเตรียมนานนะคะ" นับดาวพยักหน้ารับ แล้วก้มลงไปจูบหนักๆ บนริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นอุ้มลูกชายเดินออกไป

แชะ~

เสียงกดชัตเตอร์ถ่ายรูปทำให้นับดาวที่กำลังทอดสายตามองแสงพระอาทิตย์ยามเย็นอยู่ริมชายหาดหันไปยังต้นทางของเสียงอัตโนมัติ เธออมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นสามีกำลังหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายภาพเธอไว้ ในขณะที่เลโอนั่งเล่นอยู่บนเสื่อเงียบๆ

"นานแล้วนะคะที่ไม่ได้ดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันแบบนี้ ตั้งแต่ฮันนีมูน"

"ถ้าหนูชอบเรามาทุกปีเลยดีไหม"

"นับชอบที่นี่ค่ะ มันมีความทรงจำหลายอย่างของเรา นับอยากมาที่นี่บ่อยๆ"

"บั้นปลายชีวิตมาอยู่ที่นี่ด้วยกันไหม"

"คิดไปถึงขั้นนั้นแล้วเหรอคะ"

"ตอนแก่เราอาจจะเดินจูงมือกันมาที่นี่ไม่ไหวแล้ว พวกลูกๆ อาจจะเป็นคนเดินจูงมือเรามาที่นี่แทน" คำพูดอบอุ่นของชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มหวานจากนับดาวอีกครั้ง เธอซบศีรษะลงบนบ่าแกร่ง พลางทอดสายตามองเกลียวคลื่นที่กำลังซัดเข้าหาฝั่ง

"สมมุติว่าเรามีอายุแค่ 80 ปี เราก็ยังเหลือเวลาดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันอีกหลายครั้งเลยนะคะ แต่เวลามันก็ผ่านไปไวกว่าที่เราคิด"

"เอาไว้ลูกโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ เฮียจะทำงานให้น้อยลงแล้วใช้เวลาไปเที่ยวรอบโลกกับหนูดีไหม"

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะ"

"เฮียเคยผิดสัญญากับหนูด้วยเหรอ" รามิลก้มลงไปหอมศีรษะทุยเล็กฟอดใหญ่ เวลาของตัวเองนับจากนี้เขาอยากใช้มันกับเธอให้คุ้มค่าที่สุด

"ยัก" เด็กน้อยหันกลับมาแหงนคอมองพ่อและแม่ตาแป๋ว พร้อมกับดึงมือของรามิลกับนับดาวมากอดไว้แน่นราวกับกำลังแสดงความรักต่อทั้งสองคน ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงเปื้อนรอยยิ้ม

"หนูพูดว่ารักเหรอครับ เคยได้ยินป๊าบอกรักมี๊เหรอถึงจำได้" มาเฟียหนุ่มค่อยๆ อุ้มลูกชายขึ้นมาบนหน้าตักอย่างระมัดระวัง

"ยัก~"