บทที่ 16 รักครั้งใหม่ 2

ช้องนางกวาดตามองห้องนอนของเหนือเมฆที่ใหญ่กว่าห้องนอนของตนหลายเท่าตาค้าง ข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้เป็นของแบรนด์เวอร์ซาเช่ทุกชิ้น ไม่ว่าจะเป็นเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า ผ้าม่าน วอลเปเปอร์ และอีกหลายรายการต่างเป็นแบรนด์นี้ทั้งสิ้น เจ้าของบ้านหลังนี้คงชอบแบรนด์นี้มากๆ เฟอร์นิเจอร์เกือบทุกชิ้นจึงเป็นแบรนด์นี้

“นี่ห้องพี่เหนือจริงๆ เหรอ” ช้องนางถามอย่างไม่แน่ใจ

“ใช่ค่ะ ห้องนี้ห้องคุณเหนือค่ะ” แป้นตอบ “ผ้าเช็ดหน้าอยู่ในห้องน้ำแล้วนะคะ เชิญคุณกุ้งตามสบายค่ะ”

แป้นเหมือนพูดตัดบท หล่อนยิ้มให้ช้องนางก่อนเดินออกจากห้องเมื่อหมดหน้าที่ ช้องนางเดินเข้าห้องน้ำที่ภายในห้องนี้ก็ยังมีของใช้แบรนด์ดังให้เห็น หล่อนรีบล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วรีบออกจากห้อง ไม่แตะต้องสิ่งใดเพราะเกรงว่าตัวเองจะทำเสียหาย ซึ่งรู้ดีว่าไม่มีปัญญาใช้คืน

“พี่เหนือไปไหนจ้ะแป้น” ช้องนางถามสาวใช้คนเดิมที่กำลังเช็ดทำความสะอาดตู้โชว์อยู่

“อยู่ในครัวค่ะ” แป้นตอบ ช้องนางทำหน้าสงสัย

“อยู่ในครัว พี่เหนือไปทำอะไรในครัว”

“คุณเหนือทำอาหารให้คุณกุ้งทานไงคะ” ดวงหน้าช้องนางตกใจและแปลกใจกับคำตอบ “ห้องครัวอยู่ทางนั้นค่ะ เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย”

“อ๋อจ้ะ ขอบใจมากนะ”

ช้องนางเดินตามทางที่แป้นบอก พอถึงห้องครัวก็พบกว่า เหนือเมฆกำลังยืนหั่นเนื้อสดอยู่ตรงโต๊ะเตรียมอาหาร บุคลิกของเหนือเมฆตอนนี้เหมือนพ่อครัวไม่มีผิด เขาสวมผ้ากันเปื้อน ท่าทางหั่นเนื้อสัตว์ทะมัดทะแมง หยิบนู่นจับนี่คล่องแคล่ว ราวกับว่าเขาทำอาหารเป็นประจำ

“ล้างหน้าแล้วดูดีขึ้นนะ” เหนือเมฆทัก ก่อนก้มหน้าหั่นเนื้อไก่ต่อ

“พี่เหนือทำกับข้าวให้กุ้งทานหรือคะ”

“ใช่ครับ พี่ว่าไหนๆ ก็มาแล้ว พี่เลยทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กุ้งกินไง รับรองว่ากุ้งได้กินฝีมือพี่จะติดใจ”

เหนือเมฆอวยตัวเอง ช้องนางยิ้มเดินมายืนใกล้เขา

“กุ้งไม่คิดว่าพี่เหนือจะทำกับข้าวเป็น”

“พ่อพี่สอนน่ะ พ่อพี่ทำอาหารเก่งมากเลยนะ ทำเป็นหมดไม่ว่าจะอาหารไทย จีน อิตาเลี่ยน ฝรั่งเศส พ่อพี่ข้าครัวทีไรก็มักชวนพี่ไปเป็นลูกมือ พอโตขึ้นหน่อยพ่อพี่ก็สอนทำอาหาร พี่เลยทำเป็น” เหนือเมฆเล่าความเป็นมาเป็นไปคร่าวๆ

“ต่างกับกุ้งนะคะ กุ้งทำเป็นอยู่ไม่กี่อย่าง ไข่เจียว ไข่ดาว ไข่ต้ม ไข่ตุ๋น แล้วก็ผัดกะเพรา นอกนั้นทำไม่เป็นค่ะ” ช้องนางบอกความจริง “พ่อกับแม่ยังบ่นกุ้งบ่อยๆ ว่า ไม่หัดทำกับข้าวบ้าง แต่งงานไปจะได้ทำให้สามีกิน กุ้งก็พยายามทำแล้วนะคะ แต่ไปไม่รอด เลยคิดว่าไม่ทำดีกว่า ทำไปก็เสียของ”

“ถ้าเป็นพี่นะ หมายถึงถ้ากุ้งแต่งงานกับพี่ พี่จะเป็นคนทำให้กุ้งกินเอง กุ้งไม่ต้องเหนื่อยเลยสักกะนิด พี่บริการถึงเตียง” เหนือเมฆพูดทีเล่นทีจริง ช้องนางหน้าแดง เขินอาย

“พี่เหนือทำอะไรกินคะ” หล่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

“ทำแกงส้มกุ้ง ผัดขิงแล้วก็แกงจืดน่องไก่”

“ทำเยอะจังค่ะ กินกันแค่สองคนเอง”

“พี่ทำเผื่อแป้นกับคนอื่นด้วยน่ะ พี่กินอะไร พวกเขาก็ได้กินแบบนั้น”

“อ๋อค่ะ” หล่อนทำเสียงรับรู้ “กุ้งช่วยนะคะ ช่วยหั่นผักก็ยังดี”

“อย่าดีกว่า กุ้งไปนั่งดูทีวีรอพี่ในห้องรับแขกดีกว่า พี่ไม่อยากให้กลิ่นอาหารติดตัวติดเส้นผมกุ้ง” เขาบอกด้วยความห่วงใย “พี่ทำไม่นานหรอก ประมาณสี่สิบนาทีก็เสร็จ เสร็จแล้วพี่จะไปตามนะ”

“มันจะดีหรือคะ ให้กุ้งช่วยดีกว่า” หล่อนกล่าวอย่างเกรงใจ

“ดีสิ กุ้งไม่ต้องกังวล ไปนั่งสวยๆ ดูทีวีนะ พี่ทำแปปเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ”

“ได้ค่ะ” ช้องนางไม่ปฏิเสธคำสั่งเขา หล่อนคิดว่าหากอยู่ช่วยเขาจะกลายเป็นว่า เกะกะเหนือเมฆ หล่อนจึงเดินออกจากห้องครัวมานั่งบนโซฟา หยิบรีโมทมากดเปิดดูทีวีจอใหญ่ นั่งรออาหารเสร็จตามเขาบอก ระหว่างที่หล่อนกำลังดูทีวีอยู่ แป้นได้นำของว่างมาเสิร์ฟ

“คุณเหนือให้นำของว่างมาให้คุณกุ้งค่ะ” แก้วน้ำหวานถูกวางลงบนโต๊ะกระจก ตามด้วยผลไม้หั่นพอดีคำหนึ่งจาน

“แป้นหรือคนอื่นไม่ช่วยพี่เหนือทำกับข้าวเหรอจ้ะ” ช้องนางถาม

“เวลาคุณเหนือทำกับข้าว คุณเหนือชอบทำคนเดียวค่ะ ทำคนเดียวทุกอย่างเลยนะคะ ทำเสร็จก็ล้างทำความสะอาดครัวซะเหมือนใหม่” แป้นตอบ

“โห ขนาดนั้นเชียวเหรอ”

“ใช่ค่ะ คุณเหนือทำอย่างนี้ตลอดค่ะ”

“แล้วทำไมต้องเรียกพี่เหนือว่าคุณล่ะ เรียกแบบนี้คุณเดชไม่ว่าเหรอ” แป้นชะงักไปนิด แต่ก็ไหลลื่นได้ดีตามเจ้านายสั่ง

“คุณเดชไม่ว่าค่ะ ที่เรียกคุณเหนือว่าคุณ เพราะคุณเหนืออยู่กับครอบครัวคุณเดชมานานค่ะ รักคุณเหนือไม่ต่างกับลูกค่ะ” แป้นเสริมแต่งให้ดูแนบเนียน ช้องนางเลยเชื่อสนิทใจ

“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะตอนที่ฉันอยู่ไร่เมฆา ดูท่าทางคุณเดชจะเกรงใจพี่เหนือ”

‘จะไม่ให้พี่เดชเกรงใจได้ไงก็คุณเหนือเป็นเจ้านาย ไม่ใช่ลูกน้องนี่นา’ แป้นคิดในใจ

“ค่ะ ทุกคนเกรงใจคุณเหนือค่ะ” แป้นบอกเพิ่มเติม “แป้นขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

“จ้ะ” ช้องนางหันไปสนใจจอทีวีต่อ อีกราวครึ่งชั่วโมงต่อมา แป้นได้เดินมาเรียกให้ช้องนางไปทานอาหารในห้องรับประทานอาหาร ก้าวแรกที่ช้องนางเข้ามาในห้องดังกล่าว หล่อนถึงกับอึ้งกับโต๊ะอาหารขนาดยี่สิบที่นั่ง โต๊ะทำจากไม้เนื้อดีสมกับแบรนด์เวอร์ซาเช่ ซึ่งสนนราคาแล้วหลักแสนยังน้อยไป