โหด 6

หลังจากทานมื้อเย็นกับคนงานคนอื่นๆ เธอก็มาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ของเจ้าของไร่ และจ้อนที่พามาก็ได้กลับไปแล้ว เธอยืนเคว้งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่จะนั่งลงโซฟาราคาแพงของเจ้าของบ้านด้วยกลัวว่าเขาเข้ามาจะด่าว่าตัวเอง เธอยืนนิ่งก้มมองเท้าตัวเองรอให้คนที่เรียกมาลงมา

“ไม่มีก้นรึไงถึงไม่นั่ง” เสียงห้าวดังขึ้นพร้อมกับเขาเดินลงส้นเท้าหนักๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น เขามองเห็นเจ้าหล่อนยืนกลางโถงห้องก็อดขำในลำคอเสียไม่ได้ สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ได้ มองยังไงก็ไร้เสน่ห์ ไม่รู้พ่อไปหลงเด็กนี่ตรงไหน

“คะ...ค่ะ” แล้วเธอก็รีบนั่งลงโซฟาตัวที่ใกล้ตัวเอง แต่แล้วก็ต้องดีดตัวลุกขึ้นเมื่อเสียงห้วนห้าวดังขึ้นอีกครั้ง

“ฉันบอกเหรอให้นั่งบนโซฟา นั่งพื้น!” เขาพูดพร้อมเดินมาทิ้งตัวลงนั่งโซฟาตัวยาวประจำของตัวเอง ส่วนณปภัชก็ย่อตัวนั่งลงพื้นตามที่เขาสั่ง ก้มมองหน้าตักของตัวเองที่สองมือสอดประสานกันไว้แน่น

“เปลี่ยนใจกลับกรุงเทพตอนนี้ได้นะ ฉันไม่ว่าหรอก จะให้ไอ้จ้อนขับรถไปส่ง” หฤทย์เอ่ยพร้อมมองสภาพของคนที่นั่งก้มหน้ากับพื้นพรมของบ้านตัวเอง

“ฉันไหวค่ะ”

“แน่ใจว่าไหว?”

“ไหวค่ะ” สาวน้อยยืนยันคำเดิม ไม่ไหวก็ต้องไหว เพราะถึงไม่ไหวยังไงเธอก็ไปจากที่นี่ไม่ได้ถ้าไม่ครบกำหนดสามเดือนตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณท่าน

“บอกมาว่าต้องการเท่าไหร่?” เมื่อสาวน้อยยืนยันคำเดิม เขาก็เริ่มยื่นข้อเสนอให้เธอเพื่อจะได้ขับไล่ไสส่งณปภัชออกไปให้พ้นจากชีวิตพ่อของตัวเอง

“เท่าไหร่อะไรคะ?” เธอถามเสียงซื่อ

“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลยน่า กล้าจับผู้ชายแก่ทำผัวแล้วทำไมจะไม่รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร ต้องการเท่าไหร่กับการไปให้พ้นจากพ่อฉัน” หฤทย์พยายามสะกดความเดือดดาลในอกของตัวเองพูดกับหญิงสาวที่นั่งกับพื้นตรงหน้าตัวเอง

“เท่าไหร่ฉันก็ไม่ไปค่ะ ฉันจะไปก็ต่อเมื่อคุณท่านไล่ฉันไปเท่านั้น”