บทที่ 3

เพียะ!

หนึ่งฝ่ามือหนัก ๆ ฟาดไปที่หน้าของเซี่ยชิงชิง

ใบหน้าที่ขาวผ่องและเนียนละเอียดของเธอบวมขึ้นในทันทีนั้น

เสียงตบที่คมชัด ดังก้องอยู่ในหูของทุกคน ทำให้เซี่ยเจี๋ยเบิกตากว้าง บอดี้การ์ดทั้งสองคนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

เซี่ยชิงชิงยกมือขึ้นกุมหน้า ความรู้สึกเจ็บและร้อนผ่าว รวมถึงความอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุดทำเอาเธอแทบบ้าคลั่ง

เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นทันที "กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ?!"

เย่ซิวเพิกเฉยต่อเธอ มองไปที่เซี่ยเจี๋ยแล้วพูด “หลานสาวของคุณกำเริบเสิบสาน ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโส ผมก็เลยช่วยสั่งสอนเธอแทนให้ มีปัญหาอะไรไหมครับ?"

เซี่ยเจี๋ยยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันไม่กล้ามีปัญหาหรอก หลานสาวฉันคนนี้ หยิ่งผยองมากเกินไปแล้วจริง ๆ"

“คุณปู่ ฆ่าเขา รีบฆ่าเขาเดี๋ยวนี้เลย!” เซี่ยชิงชิงตีโพยตีพาย คนทั้งคนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอถูกตบหน้า

“หุบปาก!”

เซี่ยเจี๋ยตะคอก เขาปลดปล่อยกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธออกมานิดหน่อย “ดูเหมือนว่าปกติปู่จะตามใจหลานจนเสียคนแล้วจริง ๆ รีบขอโทษผู้มีพระคุณเย่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นนับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปจนกระทั่งหลานเรียนจบ อย่าคิดว่าจะได้ค่าขนมไปจากปู่ไปแม้แต่สตางค์เดียว บัตรธนาคารทุกใบของหลานจะถูกระงับ หลานออกไปเก็บขยะหาเลี้ยงชีพตัวเองเถอะ!"

เซี่ยชิงชิงมองไปที่เซี่ยเจี๋ยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เธอไม่เคยถูกปู่ดุแรงขนาดนี้มาก่อน

การแสดงออกของเซี่ยเจี๋ยนั้นเย็นชา ในน้ำเสียงเห็นชัดแล้วว่าไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ

เธอรู้ว่าหากตัวเองไม่ทำตามที่ปู่บอก บัตรธนาคารทุกใบจะถูกระงับจริง ๆ

“ฉัน…ฉัน! ขอ! โทษ!”

เป็นเรื่องยากมากสำหรับเธอที่จะพูดคำเหล่านี้กับเย่ซิว ความอัปยศอดสูในใจเธอ ไต่ไปถึงระดับที่ไม่อาจทานทนได้แล้ว

ในใจเธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ‘รอฉันกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะบดขยี้แกให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้นเลย!’

เธอก้มศีรษะลง ความแค้นในดวงตาคราคร่ำ

เย่ซิวโบกมือ "ลืมมันไปซะเถอะ โต้เถียงกับเด็กแย่ ๆ อย่างเธอมีแต่จะทำให้ศักดิ์ศรีของฉันลดลง"

เขาเตรียมที่จะจากไปแล้ว

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!

ในเวลานี้เอง เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา

กระแสลมขนาดใหญ่พัดพืชพรรณโดยรอบสะบัดไปมา เศษดินและโคลนปลิวว่อน

บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “กำลังเสริมมาถึงแล้วครับ”

เซี่ยเจี๋ยประสานมือไปทางเย่ซิว พูดว่า "ผู้มีพระคุณ อย่างไรก็ตามฉันกลับไปที่ตระกูลเซี่ยสักรอบเถอะ ให้เราได้ตอบแทนคุณเธอเสียหน่อย"

หัวใจของเย่ซิวสั่นไหว "บ้านของคุณอยู่ในเมืองเจียงเฉิงหรือเปล่า?"

“ใช่แล้ว”

“ได้ งั้นผมขอติดสอยห้อยตามไปด้วยคน ช่วยพาผมไปแถว ๆ บริษัทเหิงหยวนกรุ๊ปที”

เขามีเงินติดตัวไม่มาก ดังนั้นจึงคิดที่จะไปรับหุ้นของตัวเองก่อน จากนั้นค่อยคิดหาวิธีเข้าใกล้หญิงสาวที่เป็นผู้ครอบครองไข่มุกราชาแห่งยา

เซี่ยเจี๋ยดีใจมาก "ผู้มีพระคุณ เชิญ!"

จากนั้น เซี่ยเจี๋ยก็มองไปที่เซี่ยชิงชิงซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ ใจเขาพลันอ่อนยวบลง "มัวยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น? มานี่เร็ว!"

เซี่ยชิงชิงก้มหน้าแล้วเดินขึ้นไป

สักพักเฮลิคอปเตอร์ก็ส่งเสียงคำราม บินจากไป

สำหรับบอดี้การ์ดทั้งสองคนนั้น พวกเขากำลังรอรถลากอยู่

บนเครื่องบิน เซี่ยเจี๋ยพูดคุยกับเย่ซิวเป็นครั้งคราว คิดอยากได้ข้อมูลบางอย่างจากปากเขา

แต่ทว่า เย่ซิวซึ่งอยู่ภายใต้การสั่งสอนอย่างเข้มงวดของอาจารย์ แตกฉานเรื่องการเข้าสังคมมานานแล้ว จึงไม่ได้เปิดเผยสิ่งใดที่เป็นประโยชน์แก่อีกฝ่ายเลย

ส่วนเซี่ยชิงชิง เธอเข้าไปนั่งอยู่ในมุมหนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือและส่งข้อความถึงใครบางคนในรายชื่อผู้ติดต่อ : จ้าวเฟิง นายพูดใช่ไหมว่าอยากเป็นแฟนกับฉัน ทำเรื่องหนึ่งให้ฉันสิ แล้วฉันจะตกลงเป็นแฟนกับนาย”

……

ในวิลล่าสุดหรูแห่งหนึ่งในเมืองเจียงเฉิง

จ้าวเฟิงนอนอยู่ริมสระว่ายน้ำ โดยมีสาวสวยสองคนในชุดว่ายน้ำกำลังปรนนิบัติพัดวีเขาอยู่

จ้าวเฟิงเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของจ้าวเฉียนแห่งบริษัทเหิงหยวนกรุ๊ป!

เขาเป็นเพลย์บอยโดยกำเนิด ในเมืองเจียงเฉิงแห่งนี้ อาจกล่าวได้ว่าเป็นคนที่อยู่เหนือกฏหมายและกำเริบเสิบสานมาก

ไม่รู้ว่ามีเด็กสาวกี่คนที่ถูกเขาทำร้าย บางคนกระทั่งฆ่าตัวตายระหว่างตั้งครรภ์ก็มี

ตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดู จู่ ๆ สีหน้าประหลาดใจปนยินดีก็ปรากฏขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึงเสียที!”

เขาตามจีบเซี่ยชิงชิงมาเป็นเวลานานมากแล้ว