บทที่ 10

“คุณนาย ตื่นยัง?”

จู่ๆ เสียงหญิงสาวสวยก็ดังมาจากนอกห้อง ทำให้เหวินหยานดึงมือของเธอกลับมาและรวบไว้ใต้ผ้านวม

เหวินหยานเอียงศีรษะเล็กน้อย และมองไปที่ต้นเสียงด้วยสายตาเย็นชา

แต่ฉันเห็นหญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนเดินเข้าไปในห้องด้านในพร้อมกับอ่างทองแดง และคำนับเหวินเหยียน "คุณฮุย สาวใช้ชุนหยิง อยู่ที่นี่เพื่อดูแลชีวิตประจำวันของคุณหญิง"

สายรัดส้นเท้าที่ตึงของ Wen Yan คลายออก และสีหน้าเย็นชาบนใบหน้าของเธอก็จางหายไป "คุณหมายความว่าอย่างนั้นหรือ"

“คุณฮุย หมายถึงนายพล”

เหวินหยานพยักหน้า พลิกตัวและลุกจากเตียง "แล้วชิงเหลียนล่ะ?"

ชุนหยิงถอดเสื้อผ้าบนหิ้งแล้วพูดด้วยความเคารพว่า "ชิงเหลียนดูแลมิสได้ไม่ดีนัก และได้รับมอบหมายให้ไปที่ลานอื่นโดยนายพล อา มิส ทำไมคุณเหงื่อออกเยอะจัง คนรับใช้คนนี้คือ จะไปเตรียมให้ อาบน้ำ"

"ไม่จำเป็น" เหวินหยานนึกถึงบาดแผลที่ยังไม่หายบนร่างกายของเธอ และโบกมือให้ชุนหยิง "เอาเสื้อผ้ามา ฉันจะไปหยานจิงหยวน"

สำหรับบางสิ่ง เหวินหยานยังคงรู้สึกว่าเธอต้องยืนยันด้วยตัวเองก่อนที่เธอจะรู้สึกสบายใจ

ชุนหยิงยังฉลาด เธอช่วยเหวินเหยียนจัดแจงให้เรียบร้อย และตามเหวินเหยียนไปที่หยานจิงหยวน

Yanjingyuan ที่อยู่อาศัยของ Wen Yuxi ผู้หญิงคนที่สองของคฤหาสน์นายพล Xiaoqi อยู่ติดกับสวน Meixi ของ Suru และทิวทัศน์ก็สวยงาม แต่ตอนนี้ Yanjingyuan รู้สึกหดหู่ใจมาก

ไม่มีแม้แต่สาวใช้ในลานขนาดใหญ่ และได้ยินเพียงเสียงกวาดพื้นโดยคนรับใช้ที่ทำความสะอาดลานบ้านเท่านั้น

"พวกมันคือขยะ! มิสเบ็นอยากเจอพ่อ! คุณปล่อยมิสเบ็นออกไป!"

ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในบ้าน เหวินหยานก็ได้ยินเหวินหยู่ซีตะโกนอยู่ในบ้าน

Wen Ting คนนี้กักขังคนในบ้านและ Wen Yuxi คนนี้ใจร้อนเกินไป มันไม่ได้ปิดนาน ด้วยคุณธรรมนี้ถ้าปิดสิบวันครึ่งเดือนจะไม่บ้าเหรอ?

มุมปากของเหวินหยานกระตุกอย่างรุนแรง และเธอเดินขึ้นบันได

"นางสาว."

ยามของคฤหาสน์นายพลล้วนเป็นนักรบ และทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เปรียบเสมือนเทพเจ้าประตูสององค์

เหวินเหยียนเงยหน้าขึ้นมองแม่กุญแจที่ประตู แล้วพูดเบาๆ ว่า "เปิดประตู"

ผู้คุมทั้งสองไม่กล้าละเลย พวกเขาหันหลังกลับและเปิดประตูให้เหวินหยานเข้าไป

"ชุนหยิง คุณกำลังเฝ้าประตูอยู่ ไม่จำเป็นต้องตามเข้าไป"

"ใช่."

บ้านไม่ได้เปิดไฟ แต่ด้วยแสงแดดนอกบ้าน คุณจะมองเห็นกระเบื้องแตกบนพื้นได้ไม่ชัดเจน ไม่มีอะไรอยู่บนโต๊ะ หนังสือและเอกสารทั้งหมดถูกปัดลงกับพื้น

เหวินหยู่ซีที่วิ่งออกจากห้องด้านในเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นคนที่กำลังมา และน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "คุณมาทำอะไรที่นี่"

เหวินเหยียนยืนอยู่ที่ประตูและมองดูผู้หญิงในห้องเงียบๆ แต่ยิ้ม "พี่สาวคนที่สอง ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ต้อนรับข้า"

เหวินหยู่ซีหันกลับมาและนั่งบนเก้าอี้ในห้อง ตะคอกอย่างเย็นชา "หยุดเสแสร้งได้แล้ว"

"ฉันไม่ได้มาวันนี้เพื่อสร้างปัญหาให้คุณ ฉันแค่ต้องการพิสูจน์บางอย่าง" เหวินหยานก้าวไปหาเหวินหยู่ซี เข้าไปทีละก้าว เครื่องลายครามที่แตกอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอก็ดังเอี๊ยดอ๊าด และในเวลาสั้นๆ ไม่กี่วินาที ราวกับเหยียบหนาม

เหวินหยานปัดนิ้วบนโต๊ะ ยืนอยู่ตรงหน้าเหวินหยู่ซี

ใบหน้าที่อ่อนโยนเช่นนี้ทำให้เหวินหยู่ซีรู้สึกไม่สบายใจในใจของเธอ "คุณต้องการทำอะไร?"