บทที่ 12

พระราชโองการที่ซู เฉียนเย่ส่งไปทูลจักรพรรดิก็มาถึงโดยเร็ว และในตอนเย็น เหวิน ติง เรียกเหวิน เหยียนไปที่ห้องโถงใหญ่

ในเวลานี้ บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ค่อนข้างควบแน่นเล็กน้อย และเหวินหยานโค้งคำนับเหวินถิงซึ่งอยู่บนที่นั่งสูง "ท่านพ่อ ท่านเรียกข้าหรือ"

เหวินถิงโบกมือให้เหวินเหยียน "นั่งลง"

ขณะที่เหวินเหยียนนั่งลง สาวใช้เสิร์ฟชา ชาใสและชุ่มชื้น กลิ่นหอมของชาลอยขึ้น เสียงของเหวินถิงไม่เค็มหรืออ่อนเหมือนใบชาที่ลอยอยู่บนน้ำ

"Yan'er พระราชกฤษฎีกามาจากพระราชวัง"

พระราชกฤษฎีกา?

เหวินเหยียนเริ่มสงสัย แต่ไม่ได้ตอบกลับ

เสียงของเหวินถิงหยุดชั่วคราวและเขาพูดต่อไป: "ในปีแรก ๆ เจ้าได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ และครูแห่งชาติใช้ความพยายามอย่างมาก คราวนี้ครูแห่งชาติกลับมาที่ศาล ฉันอยากพบคุณเป็นครั้งสุดท้าย หยานเอ๋อ พรุ่งนี้คุณและองค์รัชทายาทจะไปที่วังเพื่อขอบคุณ”

เธอควรจะขอบคุณมาก เพราะไม่ใช่ทุกคนที่สามารถพาเธอไปหาฆาตกรได้

“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพ่อ”

Wen Yan พยักหน้าอย่างเชื่อฟังที่ Wen Ting จากหางตาของเธอ Wen Yan ดูเหมือนจะเห็นดวงตาของ Wen Ting จ้องมองมาที่เธอตลอดเวลา ราวกับว่าเธอมองเห็นดอกไม้

จู่ๆ จิตใจของเหวินเหยียนก็นึกถึงมือที่ลูบไล้ไฝที่แก้มขวาเมื่อคืนนี้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธออดไม่ได้ที่จะถามเบาๆ ว่า "มีอะไรให้ทำอีกไหมพ่อ"

เหวินถิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่เขากลับมามีสติสัมปชัญญะในทันที เขาพูดกับเหวินเหยียนและพูดว่า: "พรุ่งนี้คุณต้องระมัดระวังในคำพูดและการกระทำของคุณ เมื่อคุณเข้าไปในวัง วังไม่ดีไปกว่านี้แล้ว กว่าที่บ้าน มีองค์รัชทายาทด้วย” อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการตัดสิน เหยียนเอ๋อ”

"หยานเอ๋อจะไม่ทำให้องค์รัชทายาทอับอาย" ก่อนที่เหวินถิงจะพูดจบเหวินหยานก็ขัดคำพูดของเหวินถิง

"Yan'er คุณ..." สายตาของ Wen Ting มองไปที่ Wen Yan อีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะลังเลในคำพูดของเขา และโบกมือด้วยความโกรธชั่วขณะแล้วพูดว่า "ลืมมันไปซะ คุณไป"

เหวินถิงดูเหมือนจะมีบางอย่างในคำพูดของเขาในวันนี้ และมีความรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะออกมาในลำคอของเขา เหวินเหยียนไม่พูดอะไรมาก โค้งคำนับเหวินถิง จากนั้นหันหลังและจากไป

เหวินถิงมองดูร่างของเหวินเหยียนลอยออกไป นั่งบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจ

“ตั้งแต่คุณเสียใจตอนนี้ ทำไมพ่อไม่ถามเลย” จู่ๆ เสียงของเหวินเฟิงก็ดังขึ้นในห้องโถงใหญ่ และเมื่อเขาหันหลังกลับและเดินออกจากหลังม่าน เขาก็มีภาพลวงตาของความย่ามใจ

เหวินถิงมองไปที่เหวินเฟิงอย่างหงุดหงิดและพูดอย่างโกรธเคือง "บอกฉันตรงๆ คุณรู้เรื่องไฝบนใบหน้าของหยานเอ๋อมากแค่ไหน"

เหวินเฟิงยักไหล่ "น่าเสียดายที่ฉันเพิ่งรู้"

“ไอ้สารเลว” เหวินถิงยกมือขึ้นลูบคิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “เจ้าเฝ้าดูการเกิดของหยานเอ๋อ บอกข้าเดี๋ยวนี้ ไม่รู้หรือ?”

เหวินเฟิงโต้กลับด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ: "ท่านพ่อ ตอนที่เหยียนเอ๋อเกิด ฉันแก่แค่ห้าขวบ โอเค เด็กห้าขวบจำอะไรได้บ้าง"

เหวินถิงกระโดดขึ้นทันที "ห้าขวบ? พ่อของคุณเก่งเรื่องนักแม่นปืนเมื่อเขาอายุห้าขวบ!"

เหวินถิงไม่ต้องการเล่นกับไอ้ตัวเล็กอย่างเหวินเฟิง ดังนั้นเขาจึงมองเขาอย่างแข็งกร้าว กระแทกประตูแล้วออกไป

เหวินเฟิงมองไปที่ด้านหลังของเหวินถิง มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย

วันรุ่งขึ้น เนื่องจากเหตุผลในการเข้าวัง เหวินเหยียนจึงถูกชุนหยิงเรียกแต่เช้า และเธอก็อาบน้ำและแต่งตัว

ทันทีที่เธอเปิดประตู เหวินเหยียนเห็นชุนหยิงวิ่งหนีหอบแฮ่ก

“คุณหญิง คุณหลวงมารับคุณด้วยตนเอง”

ทันทีที่ชุนหยิงพูดออกมา เหวินเหยียนก็มีความสุข "มารับฉันด้วยตัวเองไหม"

ชุนอิ๋งพยักหน้าอย่างหนัก "เมื่อกี้ฉันได้ยินจากใครบางคนว่าฉันมาที่นี่ได้สักพักแล้ว และฉันกำลังรออยู่ที่โถงหน้าบ้าน"