บทที่ 13

“ไม่ ฉันตั้งใจทำ”

องค์ชายหนิงเหยายกมือขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุม ดวงตาของเขาหันไปหาทั้งสองคนด้วยความเย่อหยิ่งและเย่อหยิ่ง

ดูเหมือนว่าใบหน้าของ Wen Feng จะดูบึ้งตึง Wen Yan คว้าแขนเสื้อของเขาเพื่อยับยั้งการกระตุ้นให้ Wen Feng ก้าวไปข้างหน้า

หนิงเหยาเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของทั้งสองคน แต่ก็เยาะเย้ยอย่างไม่ไยดี "ทำไม เจ้ายังต้องการที่จะสู้กับข้าอีกหรือ?"

เพื่อตอบโต้การเสียดสีของหนิงเหยา เหวินเหยียนค่อยๆ กำมือแน่นในแขนเสื้อ

ฉันอยากจะขึ้นไปตบหน้าอัปลักษณ์นี่เสียจริง ๆ แต่ตอนนี้ฉันทำไม่ได้แล้ว

เหวินเหยียนส่ายหัวให้เหวินเฟิง แต่เธอเองก็ยิ้ม เดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน และคำนับองค์ชายหนิงเหยาเล็กน้อย "ฝ่าบาท ข้าหวังว่าพี่ชายของข้าจะยกโทษให้ท่านสำหรับการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจของเขา"

หนิงเหยาเหลือบมองเหวินเหยียนอย่างเร่งรีบ ราวกับกำลังหลีกเลี่ยงเทพแห่งโรคระบาด และไม่ต้องการอยู่ต่ออีกครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าจะมองไปทางไหน และโบกมือให้เหวินเหยียนอย่างไม่ใส่ใจด้วยความรำคาญ "โอเค โอเค ฉันเที่ยวเตร่มานานแล้ว"

เมื่อเห็นว่าหนิงเหยาไม่ได้ตั้งใจตำหนิ เหวินเหยียนรู้สึกโล่งใจ และถอยกลับไปด้านข้างของเหวินเฟิงโดยไม่แม้แต่จะกล่าวขอบคุณ

เมื่อเห็นท่าทางของเธอเช่นนี้ หนิงเหยายิ่งเย้ยหยัน

หนิงเหยาไม่อยากอยู่อีกต่อไป สะบัดแขนเสื้อ หันกลับและจากไป แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดอีกครั้ง และพูดกับเหวินหยานที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังเขาด้วยเสียงเย็นชาว่า "คุณไปทำอะไรที่นั่นด้วยความงุนงง และถ้าคุณไม่ติดตามโดยเร็ว คุณจะ เข้าวังช้าไป พวกเจ้ามากันกี่คน" ตัดศีรษะเสีย"

"ที่นี่เรามา."

เหวินเหยียนตะโกนใส่หนิงเหยา หันหลังกลับและกำลังจะจากไป แต่ได้ยินเหวินเฟิงอยู่ข้างๆ พูดด้วยใบหน้าบูดบึ้งว่า "ฉันจะไปหาคุณ"

"ดี."

รถม้าที่เข้าสู่พระราชวังหยุดอยู่ที่ประตูคฤหาสน์ของนายพลแล้ว พ่อตาและสาวใช้จากวังก็ยืนต้อนรับเขาเป็นการส่วนตัว

เหวินเหยียน ซึ่งแต่เดิมเคยคิดจะเข้าไปในวังคนเดียวด้วยรถม้า ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดกระสุนและนั่งในรถม้าคันเดียวกันกับองค์ชายหนิงเหยา

"หยานหยาน ระวังทุกอย่างในวัง ไปเร็วและกลับเร็ว"

คำตักเตือนของเหวินเฟิง เหวินเหยียนจำมันไว้ในใจ เธอยิ้มเล็กน้อยให้เหวินเฟิง "อย่ากังวล พี่ชาย หยานเอ๋อเชื่อว่ากับสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ หยานเอ๋อจะไม่เป็นไร"

เมื่อเหวินเหยียนพูดอีกครั้ง เธอจงใจไม่ลดเสียงลง และทุกคนที่อยู่ในที่นี้ก็ได้ยินเนื้อหาของคำพูดอย่างชัดเจน ในสายตาของทุกคน เหวินหยาน หญิงสาวแห่งคฤหาสน์นายพลเซียวฉี เป็นผู้หญิงที่น่าเกลียดและหลงตัวเอง

เมื่อรู้ว่าสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารไม่ชอบเธอ ก็ยังตบสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ อย่างรุนแรง และไม่ยอมปล่อยเธอไป

หนิงเหยารู้สึกขยะแขยงมากยิ่งขึ้น แม้แต่นั่งในรถม้ากับเหวินหยานในตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าสถานที่นั้นสกปรก

และสิ่งที่เหวินเหยียนต้องการคือทำให้หนิงเหยาป่วยและบังคับเธอเหมือนงู ภายใต้ผ้าคลุม ริมฝีปากสีแดงของ Wen Yan โค้งเล็กน้อยเป็นส่วนโค้งที่สวยงาม แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าโดดเดี่ยว

รถม้าเคลื่อนที่อย่างช้าๆ แต่บรรยากาศภายในรถม้านั้นแปลกประหลาดเป็นพิเศษ

เหวินเหยียนพิงผนังรถอย่างสบาย ๆ และจ้องมองไปที่หนิงเหยาโดยไม่ลังเล ในรถม้าที่ปิดสนิท การจ้องมองของ Wen Yan เหมือนกับผีที่เข้ามาเอาชีวิตเขา ทำให้ Ning Yao รู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนเข็มและเข็ม

ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาคือมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรต้าหยู ซึ่งเป็นคู่หมั้นของเธอในร่างนี้

มันควรจะเป็นความสัมพันธ์ที่คลุมเครือและใกล้ชิดมาก แต่เหวินเหยียนไม่สามารถพบความประทับใจที่ดีในความทรงจำของเจ้าของเดิมได้