บทที่ 14

นอกศาลที่ไม่ได้ใช้งาน มีข้ารับใช้ในวังยืนอยู่ที่นั่นตั้งแต่เช้าตรู่ และเมื่อพวกเขาเห็นคนสองคนเข้ามาใกล้ พวกเขาก็พยักหน้าคำนับและก้าวไปข้างหน้าเพื่อนำทางพวกเขา

เดิมทีเหวินเหยียนคิดว่าองค์ชายหนิงเหยาจะเดินเข้ามาอย่างงุ่มง่าม แต่เธอเห็นย่างเท้าของเขาก้าวออกไปและถอยหลัง แทบจะหยุดอยู่ที่ประตูโค้งของเซียนติง

แต่เหวินเหยียนรู้สึกว่าหนิงเหยาดูไม่เหมือนเขากำลังรอเธอ แต่กลับทำเหมือนไม่กล้าเข้าไปข้างใน

หนิงเหยาดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ หันศีรษะเล็กน้อยและมองไปที่ชายในวัง

"นำไปสู่."

"ใช่ใช่ใช่."

เหล่าข้าราชบริพารพยักหน้าคำนับครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นพวกเขาจึงเดินเข้าไปก่อนเพื่อนำทางให้กับทั้งสองคน

มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้หนิงเหยารู้สึกกังวล เมื่อเหวินเหยียนเดินตามหลังหนิงเหยา เธอก็อดไม่ได้ที่จะระวังตัว

เมื่อมองแวบแรก ย่างเท้าของชายในวังนั้นไม่แตกต่างจากการเดินธรรมดา แต่หลังจากมองดูใกล้ๆ ก็รู้ได้ว่าก้าวเท้าของชายในวังนั้นปกติมาก

ที่นี่ ฉันกลัวว่าหากฉันก้าวผิดไปแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเข้าสู่สถานการณ์แห่งหายนะชั่วนิรันดร์

แต่เจ้าชายหนิงเหยารู้เรื่องนี้อย่างชัดเจน แต่เขาไม่ได้บอกเธอ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการฆ่าเธอด้วยวิธีอื่น

เหวินเหยียนหรี่ตาลงและวางเรื่องนี้ไว้บนหัวของหนิงเหยา

ผ่านทางลึกและคดเคี้ยวมีหลุมเป็นลาน

มีบ่อหินในสวนที่มีคลื่นสีฟ้าเป็นระลอก และสะพานหยกขาวข้ามทะเลสาบใสบนสระน้ำ ต้นไทรใหญ่ปลูกอยู่ฝั่งตรงข้ามสะพาน ลำต้นหนาทึบ อายุกี่ปีไม่รู้

จากหางตาของเธอ เหวินเหยียนดูเหมือนจะเห็นกระต่ายสีเทาตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากใต้ต้นไม้ แต่เมื่อเธอหันไปมอง มันก็หายไปแล้ว

เหวินเหยียนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย และด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และถามพ่อตาที่เป็นผู้นำทาง "ขันที มีกระต่ายอยู่ที่ลานว่างแห่งนี้หรือไม่"

ดูเหมือนว่าพ่อตาจะได้ยินบางสิ่งที่ไร้สาระมาก ยกมือขึ้นพร้อมกับยกนิ้วดอกกล้วยไม้ขึ้น และปิดปากด้วยรอยยิ้มเบา ๆ "คุณเหวินแค่พูดติดตลก แม้แต่นกก็ไม่สามารถบินเข้าไปในลานพักผ่อนของคุณนายได้ . ไม่ต้องพูดถึงกระต่าย”

ถูกต้อง มีกับดักมากมายที่นี่ และกระต่ายที่แอบเข้ามาก็ไม่กลัวที่จะถูกบิดเป็นโคลนกระต่าย

"บางทีฉันอาจจะผิด"

"ไม่มีกฎ"

ทันทีที่เสียงของ Wen Yan เงียบลง เสียงที่เป็นกลางของเจ้าชาย Ning Yao ก็ดังมาจากด้านหลัง

เหวินหยานเม้มปากและไม่พูดอะไร

พ่อตาที่นำทางพาทั้งสองคนไปที่ประตูพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดในลานบ้าน

พ่อตาเดินขึ้นบันได ยืนก้มศีรษะอยู่หน้าประตูพระราชวัง และตะโกนเข้าไปด้านใน: "เจ้านายของข้า สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ และคุณหญิงเหวินรออยู่หน้าประตู ดู...?"

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ได้ยินเสียงที่เย็นราวกับหยกดังมาจากประตูพระราชวังเสียงนั้นทำให้ผู้คนนึกถึงน้ำพุเย็นที่ไหลรินบนภูเขาพร้อมกับความเย็นสดชื่น

"ซวน"

"ใช่."

เป็นเพียงคำพูด แต่มีความยิ่งใหญ่ทุกที่ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว

ประตูวังเบื้องหน้าเขาเปิดออกช้าๆตามเสียง

พ่อตายิ้มและเดินลงบันได ยืนอยู่ข้างหน้าคนทั้งสอง "ท่านอาจารย์กัวซีอยู่ข้างใน ได้โปรด ฝ่าบาท คุณเหวิน ได้โปรด"