บทที่ 16

ฉันไม่รู้ว่าซู่เสียนเย่ใช้แรงไปเท่าไหร่ แต่กริชจมอยู่ใต้น้ำมากกว่าครึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าจะถูกแหย่ลึกแค่ไหนหากสิ่งนี้ติดอยู่ที่ร่างกายของเธอ

กริชเรืองแสงด้วยแสงสีขาวเย็น และใบหน้าของ Wen Yan ก็สะท้อนกับใบมีดเย็น

“ไม่กลัวฉันหรือไง วิ่งหนีอะไรมา”

เสียงของ Su Qianye ดูเหมือนรอยยิ้ม แต่ไม่ใช่รอยยิ้ม และเขาเดินไปหาเธอทีละก้าวเหมือนชูร่า

เหวินเหยียนค่อยๆ หันศีรษะของเธอ จ้องมองใบหน้าของเขาที่มีเสน่ห์มาก และปฏิเสธที่จะยอมรับ "อาจารย์ของรัฐกำลังพูดถึงอะไร สาวน้อยของฉันไม่เข้าใจ"

ผู้หญิงที่พูดเรื่องไร้สาระโดยลืมตา!

ความอดทนของ Su Qianye ดูเหมือนจะดีมาก เขาหยุดอยู่หน้า Wen Yan หลับตาครึ่งหนึ่งแล้วพูดช้าๆ "ว่ากันว่านักแสดงที่มีชื่อเสียงมีทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยม คราวนี้ครูแห่งชาติของฉันคิดว่า คฤหาสน์ของนายพลเซียวฉี คุณหนูรอง คุณค่อนข้างสามารถแกล้งทำเป็นโง่ได้”

เขาค้นพบจริงๆ!

“คุณต้องการอะไร” เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเหวินเหยียนได้ขจัดความน่าสมเพชออกไป และดวงตาที่สดใสคู่หนึ่งก็มองไปที่ซูเฉียนเย่ที่อยู่ข้างหน้าเขาด้วยความขี้เล่นเล็กน้อย

เธอยืนพิงประตูสีชาดอยู่ข้างหลัง ท่าทางของเธอดูเกียจคร้านกว่าซูเสียนเย่เล็กน้อย

ในที่สุดผู้หญิงตรงหน้าเขาก็พูดกับเขาแบบไม่ใส่ใจ ซู เสียนเย่พอใจมาก เขามองเหวิน เหยียนขึ้นและลงและสายตาของเขาจับจ้องไปที่ผ้าคลุมหน้าของเหวิน เหยียน

"ทุกคนรู้ว่าลูกสาวคนโตของครอบครัวนายพลเซียวฉีนั้นอัปลักษณ์พอๆ กับยักชา และอาจารย์ของฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงอัปลักษณ์มาก่อนเลย ทำไมล่ะ"

ไม่ช้าก็เร็ว ซูเฉียนเย่ก้าวไปข้างหน้า ยกมือขึ้นเพื่อดึงผ้าคลุมออกจากใบหน้าของเหวินเหยียน

ในเวลาเดียวกัน เหวินเหยียนก็เคลื่อนไหวเช่นกัน หรี่ตาของเธอ และร่างที่น่ากลัวก็แวบไปข้างๆ

นิ้วที่เรียวยาวราวกับหยกมีเวลาสัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มของผ้าคลุมเมื่อปัดกับฝ่ามือเมื่อปลายนิ้วผ่านผ้าคลุมดูเหมือนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลบนแก้มของหญิงสาวและนิ้วก็ดึงกลับเล็กน้อย หากพวกเขาถูกไฟฟ้าดูด

ด้วยการเคลื่อนไหวเช่นนั้น เมื่อเขายกมือขึ้นจะคว้ามันอีกครั้ง ไม่มีที่ไหนเลยที่ร่างของสตรีที่ประตูพระราชวังสีชาด

ความเย็นที่ปลายนิ้วของเขาเมื่อมันผ่านแก้มของเธอ ราวกับหิมะแรกกระทบกับดอกไม้ และหัวใจของเขาก็สั่นเล็กน้อย เมื่อเธอยืนนิ่ง เหวินเหยียนหัวเราะคิกคัก "ปรากฎว่าครูแห่งชาติชอบสิ่งนี้ และเมื่อเหวินหยานออกไป ฉันจะเลือกผู้หญิงน่าเกลียดที่ดีให้กับครูแห่งชาติและส่งพวกเขาไปที่ศาลนี้อย่างแน่นอน"

ปลายนิ้วยังคงมีความอบอุ่นเหลืออยู่ ซูเฉียนเย่ลดสายตาลงเล็กน้อยเพื่อจ้องมองที่นิ้ว และดวงตาของเขาก็ขยับ เขาหันกลับมาช้าๆ พับแขนเสื้อกว้างแล้วพูดอย่างเย็นชา "คุณเหวินซ่อนทุกอย่างไว้จริงๆ ถ้านายพลเหวินคนนี้รู้ว่าลูกสาวที่เขาเลี้ยงมากว่าสิบปีมีนิสัยขี้โมโห รูปร่างหน้าตาก็งั้นๆ ของปลอม และแม้แต่ทักษะนี้ก็ยังถูกซ่อนไว้จากเขา ในใจของเขาจะรู้สึกอย่างไร?”

"ซู เสียนเย่! อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไป!" เหวิน เหยียนหรี่ตาของเธอและเสียงของเธอก็ควบแน่น

เกี่ยวกับการดูหมิ่นของเหวินเหยียน ซูเฉียนเย่ไม่ได้รู้สึกรำคาญเลย แต่กลับเลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มประชดประชันผุดขึ้นจากมุมปากของเขา "หยุดเสแสร้งได้แล้วเหวินเหยียน?"

เหวินหยานถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่ต้องการพูดคุยกับชายเจ้าเล่ห์ตรงหน้าเขา

ผู้ชายหน้าตาดีมีดวงตาสีเข้มแน่นอน!

ซู เสียนเย่ไม่ต้องการล้อเล่นกับเหวิน เหยียนเช่นกัน ดังนั้นน้ำเสียงของเขาจึงเย็นชา และเขาพูดตรงประเด็น: "ส่งหยกมา แล้วอาจารย์ของข้าจะช่วยเจ้าจากความตาย"

“หยกอะไร?”

เหวินหยานตกตะลึงกับคำถามของซูเฉียนเย่ และอดไม่ได้ที่จะถามกลับ

แต่ซู เสียนเย่คิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เต็มใจที่จะให้ และดวงตาสีดำสนิทก็ค่อยๆ รวมตัวกันในดวงตาใสของเธอ "ไม่?"

ไม่ใช่ว่า Wen Yan ไม่เห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของ Su Qianye แต่หยกที่เขาพูดถึงนั้นเธอรอจริงๆ ดูเหมือนว่าเธอจะมีหยกชิ้นหนึ่งอยู่บนร่างกายของเธอ