บทที่ 17

ซู เสียนเย่เคยถูกผู้หญิงแบบนี้ลวนลามตั้งแต่เมื่อไหร่?ประโยคที่กำกวมทำให้หูของซู เสียนเย่ หน้าแดง

มือที่ถือดาบยาวกระชับขึ้น และคนทั้งหมดก็ถอยหลังหนึ่งก้าวและหยุดนิ่ง

“เหวินเหยียน!”

เหวินหยานยืนอยู่ตรงที่ซูเฉียนเย่เพิ่งยืน ยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

เหวินหยาน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นหัวขโมยในศตวรรษที่ 21 ไม่ใช่เพื่ออะไร เขาแข็งแกร่ง และรวดเร็วเหมือนผี!

Wen Yan ยอมรับว่าศิลปะการต่อสู้ของ Su Qianye นั้นไม่ได้ต่ำต้อย หากเธอเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ เธออาจไม่สามารถผ่านสามกระบวนท่าภายใต้มือของเขาได้ และเธอก็จะพ่ายแพ้ อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงทักษะการใช้ร่างกาย เธอกล้าพนันได้เลยว่ามีไม่กี่คนในโลกนี้ที่สามารถเอาชนะเธอได้

หากซู เสียนเย่ต้องการฆ่าเธอ เขาอาจต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

เหวินหยานเลิกคิ้วขึ้นและจ้องมองไปที่คอเสื้อหลวมๆ ของเขา ผิวที่เผยอออกนั้นราวกับหิมะสีขาวบนภูเขาที่สูงมากซึ่งทำให้ผู้คนหายใจติดขัด

ด้วยความอึดอัดที่ถูกเหวินเหยียนจ้องมอง ซูเฉียนเย่จึงยกมือขึ้นเพื่อลูบไล้ และแน่นอนว่าพอเขาแตะปุ่มหลวมๆ

กระดุมบนปลอกคอของเขาจะไม่ถูกปลดโดยไม่มีเหตุผล ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือ มันถูกปลดออกตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งลุกจากเตียง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของซู เสียนเย่ก็เปลี่ยนเป็นสีซีด

“ฉันรักษาคุณไว้ไม่ได้!”

Su Qianye กำดาบยาวในมือของเขา โจมตี Wen Yan อีกครั้ง คราวนี้การโจมตีของดาบยาวนั้นรุนแรงและมันจะต้องเจาะรูที่ Wen Yan

การเคลื่อนไหวนั้นรุนแรง เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เหวินเหยียนไม่สามารถหลบได้ทัน ดาบยาวฟันผ่านแขนของเธอ ดึงลูกปัดเลือดเป็นสายยาวออกมา เมื่อเห็นว่าดาบยาวกำลังจะฟันคอของเธอ Wen Yan ก็กัดฟันและยันมือของเธอไว้บนพื้นและล้มลงไปข้างหลัง ขนาดแปลก ๆ ทำให้ Wen Yan แทบจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

แต่เมื่อเขาก้มลงเช่นนี้ มีบางอย่างหล่นลงมาจากเอวของเขา กลิ้งไปที่พื้นพร้อมกับเสียงคำราม กดทับคราบเลือดบนพื้นและค่อยๆ หยุดลง

เลือดหยดจากปลายดาบ หยดลงบนพื้น และเหวินหยานยืนเงียบ ๆ ข้าง ๆ คว้าแขนของเธอไว้

ใน Cuiwei Palace มีความเงียบสงบที่น่าขนลุกอยู่ครู่หนึ่ง

สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่วัตถุที่ตกลงบนพื้น และไม่ยอมขยับเขยื้อน

สิ่งที่หยดลงบนพื้นอย่างเงียบ ๆ คือหยกคริสตัลชิ้นหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือหยกทั้งก้อนนั้นพันด้วยสีขาวและสีเขียวมรกต สิ่งนี้คือหยก 'เทียนเฟย'!

แต่ในเวลานี้ หยกกลิ้งอยู่บนพื้น เปื้อนเลือดอุ่นๆ หยกทั้งชิ้นพันด้วยสีแดง สีขาว และสีเขียว และมีความแปลกประหลาดสุดจะพรรณนาเกี่ยวกับมัน

"'เทียนเฟย' เจด!"

คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกบีบออกจากลำคอของ Su Qianye อย่างแรง ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องไปที่นั่นโดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

แต่เหวินเหยียนกำลังขู่ฟ่ออยู่ในขณะนี้ แต่กำลังคิดว่าจะนำหยก 'เทียนเฟย' กลับมาได้อย่างไร

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างทั้งสองก็ขยับ และเป้าหมายของพวกเขาคือชิ้นส่วนของหยก 'เทียนเฟย' ที่วางอยู่บนพื้น! เห็นได้ชัดว่า Wen Yan ผู้ได้รับบาดเจ็บไม่เร็วเท่ากับ Su Qianye ซู Qianye ก้าวไปข้างหน้าและยกมือขึ้นเพื่อหยิบหยก

รอยเท้าของเหวินหยานหยุดอยู่ไม่ไกล ให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวที่นี่เสมอ

ฉันเห็นว่าซู เฉียนเย่ก้มลงหยิบมันขึ้นมา แต่เมื่อสองนิ้วของเขาสัมผัสหยก เขาก็ถอนมันออกทันที

ดูเหมือนว่าเขาถูกไฟฟ้าดูด ซู เสียนเย่ ขมวดคิ้วแน่น

ลองหลายครั้งติดๆ กัน ก็เหมือนเดิม

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เหวินหยานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็คลายเชือกที่ตึงทันที คลุมแขนของเธอ และค่อย ๆ ยืดเอวของเธอให้ตรง

“เฮ้ บางคนก็นิสัยไม่ดี”

เมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันเล็กน้อยของเหวินเหยียน ซูเฉียนเย่มีสีหน้าไม่ดี

"คุณหมายความว่าอย่างไร?"

เหวินหยานยิ้มและเดินไปหาซูเฉียนเย่ช้าๆ เดินสบายๆ ราวกับว่าเธอกำลังเยี่ยมชมสวนหลวงของเธอเอง