บทที่ 18

เหวินเหยียนที่เดินออกจากพระราชวังมีความสุขที่ได้เกิดใหม่หลังจากหายนะ

ด้วยการผ่อนคลายนี้ แม้แต่บาดแผลที่ครูแห่งชาติ ซู เสียนเย่ กรีด ก็เริ่มปวด

“พ่อครับ อย่าไล่แม่ออกไปนะครับ”

เมื่อเสียงฝีเท้าของ Wen Yan เลี้ยวออกจากตรอก เสียงโหยหวนของ Wen Yuxi ก็ได้ยินมาจากระยะไกล

เหวินหยานมองไปที่ด้านหน้าของคฤหาสน์และขมวดคิ้วทันที

ฉันเห็นว่าประตูคฤหาสน์ของนายพลเซียวฉีเต็มไปด้วยผู้คน และผู้คนกำลังพูดไม่หยุด ชี้ไปที่ประตูคฤหาสน์

เกิดอะไรขึ้น

เหวินเหยียนเริ่มสงสัย ปิดบาดแผลที่แขนของเธอ และบีบเข้าไปในฝูงชน

“แม่เลี้ยงคนนี้ไม่ได้เรื่องจริง ๆ เธอกล้าที่จะฆ่าหญิงสาวของคฤหาสน์นายพล”

“ใช่ คนแบบนี้ควรถูกไล่ออก”

การสนทนารอบข้างยังคงหลั่งไหลเข้ามาในหูของเขา เหวินเหยียนขมวดคิ้ว และเข้าใจอย่างคร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

เหวินเหยียนไม่ได้ปรากฏตัวทันที แต่ยืนและซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนและดูความตื่นเต้นอยู่พักหนึ่ง

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเหวินถิงดำเนินการอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด แต่เหวินเหยียนไม่เคยคิดเลยว่าแม่และลูกสาวของซูรูจะสารภาพเร็วขนาดนี้

ในเวลานี้ ที่หน้าประตูคฤหาสน์ของนายพลเซียวฉี เหวินถิงยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าเย็นชา และคนที่คุกเข่าแทบเท้าของเขาคือแม่และลูกสาวของซูรู

เหวินเฟิงยืนอยู่ข้างๆ และต้องการดึงตัวก่อกวนทั้งสองออกจากพื้น แต่เขาประเมินความดื้อรั้นของแม่และลูกสาวของ Suru ต่ำไปจริงๆ

Suru ดึงชายเสื้อคลุมของ Wen Ting พลางร้องไห้พร้อมสายฝนโปรยปราย "อาจารย์ Ru'er รู้ว่าเธอคิดผิด และ Ru'er จะไม่กล้าอีกแล้ว ฉันขอร้อง Master ให้ Ru'er อยู่ในตำแหน่งนายพลเพื่อ เห็นแก่เวลาหลายปีของเรา "รัฐบาล"

แต่ตาของเหวินถิงไม่เคยหันมาที่พวกเขาทั้งสองเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เขาจ้องไปในระยะไกลโดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อเห็นว่าเหวินถิงไม่ไหวติง เหวินหยู่ซีก็ทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมต่อไป: "ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่มีที่ไป ท่านไล่นางออกเพียงเพื่อบังคับนางให้ตาย"

เหวินถิงได้ยินคำพูดเหล่านี้มากเกินไป จึงขมวดคิ้วทันที และเหลือบมองเหวินเฟิงเบา ๆ "คุณไปทำอะไรที่นั่นด้วยความงุนงง ทำไมคุณไม่พาคนออกไป"

เหวินเฟิงรับคำสั่งของพ่อ และก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อคว้ามือของ Suru "ปล่อยพ่อ ปล่อยลูกไปแทนที่จะฆ่าลูกตรงๆ มันผ่อนปรนอยู่แล้ว และความยุ่งเหยิงตอนนี้ยิ่งเพิ่มเข้าไปอีก" น่าเบื่อสำหรับ ไม่มีเหตุผลจะยุ่งทำไม”

“ปล่อยแม่นะ!”

ทันใดนั้นเสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ดังขึ้นจากด้านข้าง และก่อนที่มือของ Wen Feng จะสัมผัสร่างของ Suru เขาก็ถูกกระแทกอย่างแรง และเขาเซถอยหลังไปหลายก้าวก่อนที่จะทรงตัว

ไม่รู้ว่าใช้แรงไปเท่าไหร่ในการกระแทกนั้น เหวินเฟิงยกมือขึ้นลูบท้องเบา ๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด สายตาคู่หนึ่งสบเข้ากับชายหนุ่มที่กระโดดออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

เด็กชายดูอายุเพียง 10 ขวบเท่านั้น และรูปร่างหน้าตาของเขาก็คล้ายกับเหวินหยู่ซีอย่างคลุมเครือ Wen Yan นึกถึงบุคคลนี้ในใจและจำได้ทันทีว่าเด็กคนนี้เป็นใคร

นี่ไม่ใช่เหวินเซิงน้องชายของเหวินหยู่ซีหรือ?

ผู้ชายตัวเล็กคนนี้เป็นเจ้านายที่โหดเหี้ยมตั้งแต่อายุยังน้อย

หลังจากที่เหวินเซิงชนเหวินเฟิงแล้ว เขาก็ยืนอยู่ต่อหน้าแม่และน้องสาวของเขาราวกับอยู่ในท่าทางปกปิด

“เซิงเอ๋อ!?”

"น้องชาย!"

แม่และลูกสาวของ Suru อุทานทันทีที่เด็กชายลุกขึ้นยืน

พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเหวินเซิงซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในสถานศึกษาที่อยู่ห่างไกล จะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ และลุกขึ้นยืนทันเวลาเพื่อปกป้องแม่ของเขา หัวใจของ Suru ดูเหมือนจะละลาย เธอยกแขนขึ้นและกอดร่างของ Wen Sheng

“เฉิงเอ๋อร์ ทำไมคุณกลับมา”

ในวัยเด็ก เหวินเซิงมีดวงตาที่เหมือนนกอินทรีคู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองคนรอบข้าง และพึมพำเบา ๆ ว่า "ถ้าเซิ่งเอ๋อไม่กลับมา พวกเขาจะขับไล่แม่ออกจากโลก" บ้าน!"

เหวินถิงไม่คาดคิดว่าเหวินเซิงลูกชายคนสุดท้องของเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ สายตาจับจ้องมาที่เขา และยกมือกวักมือกวักเรียก "เฉิงเอ๋อ มาหาพ่อหน่อย"