บทที่ 19

ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์นายพลเซียวฉี มีเพียงสองคนคือเหวินหยานและเหวินถิง

หลังจากนั้นไม่นาน เหวินถิงซึ่งอยู่บนที่นั่งสูงก็พูดช้าๆ "ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น"

แล้วคืนนั้นล่ะ? Wen Yan คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และรู้สึกว่าสิ่งที่ Wen Ting กำลังพูดถึงควรเป็นคืนที่เจ้าของเดิมเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ

เหวินหยานไม่ชัดเจนเป็นพิเศษเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ดังนั้นเธอจึงได้แต่ฟังอย่างเงียบๆ หรี่ตาลงและไม่พูดอะไร

ฉันเห็นความเจ็บปวดลึกแล่นไปทั่วใบหน้าของเหวินถิง และเสียงของเขาก็เบาลง "บาดแผลทั้งหมดสิบแปดครั้ง มีดเห็นเลือด และฝ่ามือสุดท้ายก็ฟาดเข้าที่หน้าอก เมื่อถึงเวลาที่เขาถูกลากไปที่คฤหาสน์ของนายพล เขาก็ได้ ถึงแก่กรรมแล้ว” ”

ในประโยคสั้น ๆ เหวินถิงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ตัวเองสงบเมื่อเขาพูด แต่เหวินหยานยังคงรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงของเขา แม้แต่เหวินหยานเองก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเธอจะสงบลงได้จริงๆ เมื่อได้ยินคำพูดที่น่าสลดใจเช่นนี้

สิบแปดมีด มีดเห็นเลือด แน่นอนว่าบาดแผลทั่วร่างกายของเธอเมื่อเธอตื่นขึ้นไม่ใช่ของปลอม

เหวินหยู่ซีทำได้!

"เจ้าชายโยนร่างของเขาไปที่หลุมฝังศพจำนวนมากเพื่อแสร้งทำเป็นว่าเขาตกหน้าผาและเสียชีวิต"

เหวินถิงยังพูดไม่จบประโยคนี้ เพราะเหวินเหยียนได้ยินเสียงของเขาแหบแห้งแล้ว ฉันเห็นเขาห้อยหัวไหล่ของเขาสั่นอย่างรุนแรง

หลังจากการตายของลูกสาวของเธอเองอย่างน่าสลดใจ เหวินถิงดูเหมือนจะแก่กว่าสิบปีในทันที เหวินเหยียนลังเลอยู่พักหนึ่งและถามในที่สุดว่า "คุณรู้ทุกอย่างไหม"

Wen Yan ขยับฝีเท้าของเธอและเดินช้าๆ ต่อหน้า Wen Ting พยายามยื่นมือออกไปเพื่อปลอบโยนเธอ แต่มือของเธอยื่นออกไปครึ่งทางและหยุดลง

ก่อนที่เหวินถิงจะรู้ความจริง เธอสามารถแสดงเป็นลูกสาวของเขาและทำตัวตุ้งติ้งกับเขาได้ แต่ตอนนี้เมื่อความจริงเปิดเผยแล้ว เหวินเหยียนมีคุณสมบัติอะไรบ้าง

Wen Yan ดึงมือของเธอออกอย่างเงียบ ๆ แต่ถูกมือใหญ่ของ Wen Ting จับไว้ครึ่งหนึ่งของใบเสร็จ

เหวินหยานผงะไปครู่หนึ่ง “คุณ”

เหวินถิงมองไปที่เหวินเหยียนและถามเบา ๆ ว่า "ลูกเอ๋ย เจ้ามาจากไหน ทำไมเจ้าถึงช่วยเหยียนเอ๋อ"

เหวินหยานกระตุกมุมปากของเธออย่างช่วยไม่ได้ "คุณจะเชื่อฉันไหมถ้าฉันบอกว่าฉันยังเป็นลูกสาวของคุณจริงๆ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา Wen Yan รู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายของ Wen Ting สั่น

เรื่องของเธอจะไม่ได้รับการอธิบายอย่างชัดเจนในขณะนี้ ดังนั้น Wen Yan จึงต้องอธิบายให้ Wen Ting เป็นภาษากลางว่า "มันก็เหมือนกาน้ำชาใบนี้ หม้อยังคงเป็นหม้อเดิม แต่ชาข้างในถูกแทนที่ด้วยใบใหม่ หนึ่ง."

เหวินถิงมองดูกาน้ำชาในมือของเหวินเหยียนด้วยดวงตาสีเข้ม

เมื่อ Wen Yan คิดว่า Wen Ting ไม่สามารถยอมรับได้ เสียงของ Wen Ting ก็ดังขึ้นช้าๆ "ลูกผู้ชาย ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ในเมื่อเจ้ารอดชีวิตมาแทนที่ Yan'er เจ้าก็คือลูกสาวของ Wen Ting ของฉัน ถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะคุณ ชายชราคนนี้คงไม่ได้ค้นพบอาชญากรรมของแม่และลูกสาวของ Suru และถ้าไม่ใช่สำหรับคุณ ชายชราคนนี้ก็จะไม่สามารถล้างแค้น Yan'er ได้เช่นกัน"

“คุณยังจำฉันได้อยู่หรือเปล่า”

คำพูดของเหวินถิงทำให้เหวินหยานตกตะลึง

เหวินถิงลุกขึ้นยืนและจับมือของเหวินเหยียนที่ห้อยอยู่ข้างตัวเขา "จากนี้ไป เจ้าจะถือว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้า ส่วนข้าเป็นพ่อของเจ้า"

เบ้าตาของ Wen Yan ดูเหมือนจะมีความชื้น เธอมองไปที่ Wen Ting และเรียกอย่างระมัดระวังว่า "พ่อ"

"เด็กดี."

เหวินถิงหัวเราะและยกมือขึ้นเพื่อดึงเหวินหยานมาไว้ในอ้อมแขนของเขา "คุณสองคนมีนิสัยที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ถ้าหยานเอ๋อมีความกล้าเพียงครึ่งเดียวของคุณ เธอก็จะไม่เป็นคืนนั้นเช่นกัน"

“ท่านพ่อ ในเมื่อข้ามีชีวิตรอดมาในฐานะเหวินเหยียน ดังนั้นศัตรูของเหวินเหยียนก็คือศัตรูของข้า และข้าจะตอบแทนพวกเขาเป็นสิบเท่าของสิ่งที่พวกเขาเป็นหนี้ข้า!”