บทที่ 2

หัวใจของ Wen Yan เต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอไม่กล้าหันกลับไปมองใบหน้าหล่อเหลาของชายในฤดูใบไม้ผลิ

หลังจากมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็วด้วยดวงตาทั้งสองข้าง เหวินเหยียนยิ้มอย่างแข็งทื่อ "พี่ชาย คุณกำลังพูดถึงอะไร ทำไมสาวน้อยของฉันถึงไม่เข้าใจ"

"อา."

ชายคนนั้นเย้ยหยันอย่างรังเกียจที่อยู่ข้างหลังเขา "กล้ารับ แต่ไม่กล้ายอมรับ?"

ชายคนนั้นดูห่างเหิน ทำให้เหวินเหยียนชุยกำมือที่อยู่ข้างตัวเขาแน่น และเมื่อชายคนนั้นพูดจบ เขาก็หันกลับมาพร้อมเสียงโครมคราม

“ถ้ามีอะไรที่คุณไม่กล้ายอมรับ ฉันจะรับไว้อย่างเปิดเผย แล้วคุณจะทำอะไรฉันได้”

เหวินเหยียนจ้องมองไปที่ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าครึ่งท่อนของชายคนนั้นโดยปราศจากความยับยั้งชั่งใจใดๆ และไม่มีความกลัวในดวงตาที่สดใสของเธอ

ฉันคิดว่าใบหน้าด้านข้างของชายคนนั้นสวยงามไร้ที่ติอยู่แล้ว แต่ใบหน้านั้นน่าทึ่งยิ่งกว่า

นัยน์ตานกฟีนิกซ์ที่สวยงามคู่หนึ่งหรี่ลงอย่างเอื่อยเฉื่อย และสีใสในดวงตาคู่นั้นทำให้ผู้คนนึกถึงภูเขา แม่น้ำ และทะเลสาบที่ซึ่งท้องฟ้าและแสงมาบรรจบกัน

ด้วยดั้งจมูกที่สูงและริมฝีปากสีแดงเข้มที่สวยราวกับดอกซากุระ ทำให้ทุกโครงร่างดูสมบูรณ์แบบ

ท่ามกลางหมอกควัน ร่างของเขางดงามอย่างน่าอัศจรรย์ท่ามกลางหมอกควัน

บุรุษผู้นั้นเงยศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองดูสตรีผู้นั้น บนส่วนเปิดของลำคอที่สง่างามดุจหงส์ ริมฝีปากบางของเขาเม้มเบา ๆ “เจ้าขโมยเสื้อผ้าของข้า ข้าก็เป็นแบบนี้ ข้าทำอะไรไม่ได้จริง ๆ” คุณ."

หมอกบาง ๆ เป็นเหมือนม่านชั้น ๆ เหวินหยานหัวเราะคิกคักและก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

เขายืนพิงกำแพงน้ำพุด้วยท่าทางที่เฉื่อยชาและผ่อนคลาย หยดน้ำสองสามหยดไหลลงมาที่คางอันบอบบางของเขาอย่างสนุกสนานและตกลงบนไหล่กว้างของเขา

หยดน้ำดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่นานเกินไป มันหันกลับมาและค่อยๆ เลื่อนลงมาที่หน้าอกของเขา และสายตาของเหวินเหยียนก็ค่อยๆ เคลื่อนลงมาตามมัน

หยดน้ำตกลงสู่ทะเลสาบพร้อมกับ 'ป๊อป' และชั้นของระลอกคลื่นก็เหมือนกับทะเลสาบในใจของเหวินหยานในขณะนี้ มันดูสงบ แต่ทะเลสาบกลับสั่นเล็กน้อย

ทันใดนั้นเหวินเหยียนก็ถอนสายตาออกและไอสองครั้ง “คุณต้องการถอดเสื้อผ้าของฉันตอนนี้จริงๆ เหรอ?”

ชายคนนั้นไม่ได้สนใจความจริงที่ว่าเขาถูกมองทั้งหมด แต่เขาสนใจเกี่ยวกับสิ่งยั่วยุในสายตาของผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา

ผู้ที่สามารถท้าทายเขาได้ในโลกนี้คงไม่เกิด

มุมปากของชายคนนั้นกระตุก เขากัดฟันและพูดว่า "คุณคิดว่าฉันถอดมันออกไม่ได้เหรอ"

แต่เหวินเหยียนเทียนไม่กลัวที่จะยื่นนิ้วชี้ไปที่ชายที่อยู่ในน้ำ "ผิวอันบอบบางของคุณจะเปลี่ยนเป็นสีขาวหลังจากแช่ในบ่อน้ำพุร้อนเป็นเวลานาน แล้วคุณขึ้นมาให้ฉันดูไหม"

นัยน์ตานกฟีนิกซ์ของชายผู้นั้นปิดลงครึ่งหนึ่ง ราวกับเสือดาวที่สงบนิ่งอยู่ที่นั่น รูปลักษณ์ของเขานั้นอันตรายอย่างยิ่ง

ในควันที่ม้วนตัว พายุลูกใหญ่ดูเหมือนจะก่อตัวขึ้นบนใบหน้าที่บอบบางของชายคนนั้น เหวินเหยียนไม่กล้าที่จะยั่วยุมากเกินไป ตบมือของเธอและยืนขึ้น "ในเมื่อคุณต้องการแช่ตัว งั้นคุณก็สามารถแช่น้ำได้ ช้าก่อน ถ้าเธอจากไป จะไม่มีอนาคต"

ร่างที่หันกลับมาไม่ถูกควบคุม แต่เท้าที่เพิ่งก้าวออกไปหยุดกะทันหัน

มีเสียงน้ำดังขึ้นข้างหลังเขา และวินาทีต่อมา Wen Yan รู้สึกว่าคอเสื้อของเธอถูกคว้าไว้แน่นจากด้านหลัง

เหวินหยานไม่กล้าหันศีรษะ แต่หลุบตาลงเล็กน้อย

บนเส้นทางบลูสโตนด้านหลังเธอ น้ำหยดลงบนพื้น และมีเท้าเปล่าคู่หนึ่งยืนอยู่บนนั้น และเขาต้องยืนอยู่ข้างหลังเธอ!

ชายคนนั้นโน้มตัวไปข้างหน้า ล้อมรอบด้วยรัศมีความเป็นชาย ชายรูปงามที่มีสัดส่วนสมบูรณ์แบบผุดออกมาจากจิตใจของเหวินหยานทันที

เชือกที่หย่อนเล็กน้อยก็ตึงอีกครั้งและร่างกายก็แข็งทื่อ

ลมหายใจอุ่นๆ ของชายคนนั้นพ่นรดที่คอของเขา และหลังจากนั้นไม่นาน น้ำเสียงของเขาที่ดูเหมือนกึ่งยิ้มก็ดังขึ้น "ทำไม คุณอยากออกไปหลังจากไปขโมยของจากคนอื่นมา"

เหวินหยานกลืนน้ำลายลงคออย่างรวดเร็ว

ความงามนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่ง ในการเลือกระหว่างความงามกับชีวิต เหวินเหยียนมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็วเมื่อก้าวต่อไปของเขามาถึง

ด้วยความสิ้นหวัง แรงดึงจากปลอกคอทำให้ Wen Yan ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่อยู่บนตัวเธอออกโดยตรง

หลังจากถอดเสื้อผ้าออกหนึ่งชิ้น มีเพียงเสื้อผ้าอนาจารหลวมๆ บนร่างกายของ Wen Yan ชายผู้นั้นยืนอยู่ไม่ไกลเหมือนเสือดาวที่รออย่างเงียบๆ ดึงเสื้อผ้าชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ออกมา!

ตอนนี้ Wen Yan มั่นใจแล้วว่าชายคนนี้ทำตามที่เขาพูดจริงๆ!

ชายคนนั้นถือเสื้อคลุมเปล่าไว้ในมือ เขายิ้ม “คุณจะถอดเองหรือให้ฉันช่วย”