บทที่ 20

กลายเป็นว่าเด็กคนนั้นเหวินเซิงไม่ได้กลับมาจากการเล่นตัวปลอมจากสถาบันการศึกษา แต่หลบหนีเพื่อหลีกเลี่ยงการแฉ

มันน่าสนใจที่จะอ่านตอนนี้

"ออกไป ออกไปดูหน่อย"

นายและคนใช้สองคนออกจากสนามไปทีละคน และเมื่อพวกเขาผ่านห้องโถงด้านหน้า พวกเขาได้ยินเสียงดังไม่รู้จบนอกห้องโถงด้านหน้า

"คุณหนู ดูนั่นสิ นายอำเภอของเซียนเฉิง"

ตามการชี้ของชุนหยิง เหวินเหยียนเห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่ทางเดินของห้องโถงใหญ่ Cui Yong นายอำเภอของ Xiancheng ดูประมาณสามสิบ มีหมวกสี่เหลี่ยมบนหัวของเขาและมีเคราบนใบหน้าของเขา สีหน้าของเขาจริงจัง และเขาดูเหมือนนักวิชาการเก่าเมื่อมองจากระยะไกล

เมื่อมองไปรอบ ๆ Cui Yong อีกครั้ง เขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งบนไม้ค้ำ

เด็กชายคนนั้นมีขนาดพอๆ กับเหวินเซิง แต่อารมณ์ของเขาค่อนข้างแตกต่างจากเหวินเซิง คนหนึ่งดุร้ายและอีกคนอ่อนโยน

Cui Yong กำลังยืนอยู่ที่ลานบ้านในขณะนี้ ลากลูกชายของเขาให้ Wen Ting แสดง

“ดูสิ่งที่ลูกชายของคุณทำกับลูกชายของฉัน ตระกูล Cui ของฉันเป็นลูกคนเดียวในสามชั่วอายุคน เป็นเพียงต้นกล้าเดียวเท่านั้น ถ้าฉันถูกทุบตีและพิการ ฉันจะร้องไห้ที่ไหน”

เหวินถิงจ้องเขม็งไปที่เหวินเซิงซึ่งก้มหน้าและไม่พูดอะไร และเดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าสงบเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเด็กชาย

รอยฟกช้ำแบบนี้พบได้ทั่วไปในค่ายทหาร และเหวินถิงแทบจะบอกได้ว่าอาการบาดเจ็บนั้นไม่ใช่ของปลอมด้วยการยกมือขึ้น

Cui Yong ทนไม่ได้ที่จะเห็นมันและตะโกน: "บางทีนายพลเหวินคิดว่านายอำเภอสามารถโกหกคุณด้วยอาการบาดเจ็บปลอม"

การแสดงออกของเหวินถิงน่าเกลียด แต่เขายังคงกำหมัดที่ Cui Yong และทำความเคารพ "อาการบาดเจ็บนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ฉันเกรงว่าเราต้องค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้น"

หากเหวินหยานจำได้ดี เมื่อเหวินเซิงกลับมาในวันนั้น ข้อแก้ตัวที่เขาทำคือต้องการหลบเลี่ยงจากสถาบัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาอาจจะกลับบ้านเพื่อซ่อนตัวจากไฟแก็ซ

“คุณคอยดูเถอะ ผมจะออกจากบ้านแล้ว”

Wen Yan พูดกับ Chun Ying ด้วยเสียงที่เบามาก แม้ว่ามันจะเป็นเช่นนั้น แต่ Wen Yan ก็ยังพบว่าสายตาของเธอจับจ้องมาที่เธอตั้งแต่วินาทีที่ร่างของเธอปรากฏในห้องโถงใหญ่

ราวกับรู้ทัน Wen Yan เดินตามสายตานั้น และเห็น Wen Sheng ยืนอยู่ตรงทางเดิน เงยหน้าขึ้นมองตรงมาที่เธอ

ทำไมเด็กคนนี้ถึงมองเธอ?

เหวินหยานถอนสายตาออกเล็กน้อยด้วยความงุนงงและจากไปอย่างรวดเร็ว

"เล่มที่แล้วว่าครูแห่งชาติพลิกกระแสเองช่วยสมเด็จจากวังใต้..."

มีเสียงตะโกนก้องอยู่ในหูของฉันไม่รู้จบ พร้อมด้วยการเล่าเรื่องที่สดใสของผู้เล่าเรื่อง เหวินเหยียนซึ่งนั่งอยู่บนห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ส่ายหัว และค่อยๆ วางถ้วยชาที่เธอกำลังลูบไล้อยู่ในมือ

ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา Wen Yan มาที่โรงน้ำชา Yundu แห่งนี้เพื่อนั่งพักสักครู่ทุกวัน ฟังนิทาน และฟังเรื่องซุบซิบตามท้องถนนและตรอกซอกซอยตลอดทาง เวลาผ่านไปสักระยะ เรื่องซุบซิบข้างถนนก็เปลี่ยนสิ่งใหม่ๆ ไปมากมาย แต่ถึงกระนั้นเรื่องเล่านี้ก็ยังเป็นเพียงวีรกรรมอันน่ายกย่องของครูแห่งชาติ

หูของ Wen Yan เกือบจะเป็นตุ่ม แต่คนที่นั่งด้านล่างยังคงฟังด้วยความเอร็ดอร่อย

เหวินเหยียนยกมือขึ้นแคะหูแล้วหันกลับไปมองอีกด้านของ Yundu Tea House

ด้านนี้เป็นสถานที่ต้อนรับของ Yundu Tea House สิ่งที่พูดในห้องโถงชั้นล่างไม่ใช่การเล่าเรื่องแต่เป็นการร้องเพลงโอเปร่า