บทที่ 4

เหวินหยู่ซีกรีดร้อง เสียงที่แหลมคมกรอกหูของเขา เหวินหยานขมวดคิ้ว และยกมือขึ้นแคะหู

“ผีชื่ออะไร!รบกวนความสงบสุขของผู้คน”

“ไอ้เลว แกกล้าเล่นตลก ดูสิ ถ้าฉันไม่ทุบเธอให้ตาย!”

ดึง Wen Yuxi ไว้ด้านหลังเธอ Suru ยกมือขึ้นและตบหน้า Wen Yan อย่างดุเดือด

การตบนั้นรุนแรง และใบหน้าที่น่าเกลียดของ Suru ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ ซึ่งทำให้ความทรงจำของ Wen Yan ตรงกับเจ้าของเดิมในทันที และดูเหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงร้องไห้และร้องขอความเมตตาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในจิตใจของเธอ

"ไอ้ตัวเล็ก! คิดว่าตัวเองเก่งเพราะเป็นสาวแล้วงั้นเหรอ? อย่าส่องกระจกเพื่อดูว่าตัวเองน่าเกลียดแค่ไหน!"

“แค่คุณ คุณคู่ควรที่จะแข่งขันกับ Yu Xi ของฉันเพื่อหาสามีหรือไม่?

“เจ้ากล้าขัดขืน ดูซิว่าวันนี้ข้าไม่ฆ่าเจ้า!”

เมื่อหลับตาลง ดวงตาของ Wen Yan เต็มไปด้วยคำสบถของ Suru และฉากที่เจ้าของเดิมล้มลงกับพื้นและถูกต่อยและเตะ

เสียงของกระดูกที่เปราะบางเจาะเข้าไปในหัวใจของ Wen Yan อย่างชัดเจน เสียงร้องไห้ที่เสียดแทงหัวใจ และดวงตาที่ทำอะไรไม่ถูกกระทบหัวใจของ Wen Yan ทำให้เธอไม่สามารถหายใจด้วยความเจ็บปวดได้

Suru หลับตาลงเมื่อเห็น Wen Yan ต่อหน้าเธอ คิดว่าเธอกำลังประนีประนอมอีกครั้ง ความเย้ายวนบนใบหน้ายิ่งภาคภูมิใจ

เมื่อเธอตบเธอ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเหวินหยานอาจหายไป

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือของ Suru กำลังจะแตะแก้มของ Wen Yan แขนที่กำลังจะตกลงมาก็ถูก Wen Yan จับไว้

ดวงตาที่สดใสและสดใสเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่ามีแสงดาวนับพันรวมตัวกันอยู่ในดวงตาคู่นั้น และแสงที่แหลมคมก็พุ่งออกไปในทันทีและหันไปทาง Suru อย่างไร้ความปรานี

แค่ได้ยินเสียง 'คลิก' เหวินหยานก็บิดข้อมือของ Suru!

ทันใดนั้นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็มาจากแขน Suru มองไปที่ Wen Yan ต่อหน้าเธอและร้องไห้ออกมาอย่างน่าสมเพช!

อุบัติเหตุเกิดขึ้นในชั่วพริบตาและเหวินหยู่ซีซึ่งซ่อนตัวอยู่ข้างหลังซูรูมีใบหน้าเล็ก ๆ ตื่นตระหนกและตื่นตระหนก

“แม่...เป็นยังไงบ้างแม่?”

ข้อมือของ Suru ยังคงถูกใส่กุญแจมือของ Wen Yan ในขณะนี้ ใบหน้าของเธอซีดเซียว และเธอเจ็บปวดมากจนพูดไม่ออก

“คุณผู้หญิง คุณทนความเจ็บปวดไม่ไหวแล้วหรือคะ”

เหวินเหยียนดึง Suru ต่อหน้าต่อตา มองลงมาที่เธอ เสียงที่กลั้นไว้ของเธอโหยหวนและแหบแห้ง "Suru ความเจ็บปวดนี้ไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของสิ่งที่คุณใส่ฉัน!"

ดวงตาของ Suru เบิกกว้างและใบหน้าของผู้หญิงที่อยู่ใกล้เธอก็เหมือนเดิม แต่รูปลักษณ์นี้อารมณ์นี้ไม่ใช่ใบหน้าที่อ่อนโยนและหลอกลวงอีกต่อไป!

"เหวินหยาน ปล่อยแม่ของฉัน ปล่อย!" ขณะที่เหวินหยู่ซีซึ่งอยู่ด้านข้างพุ่งเข้าหาเหวินหยาน เหวินหยานปัดมือที่กำแน่นออกด้วยท่าทางรังเกียจ

การแกว่งอย่างแรงนั้นทำให้ Suru ถอยหลังไปสองสามก้าวทรุดตัวลงกับพื้น

Wen Yuxi วิ่งไปข้างหน้าเพื่อช่วย Suru เมื่อเห็นความลำบากใจของแม่ของเธอ Wen Yuxi ยืนขึ้นด้วยความโกรธ ชี้ไปที่ Wen Yan และกล่าวหาเสียงดัง: "Wen Yan! คุณกล้าดียังไงกับแม่ของคุณแบบนี้ เป็นอะไรกับคุณมาหาฉัน !"

“เล็งมาที่คุณ?”

เหวินหยานถามกลับด้วยรอยยิ้ม ลูบข้อมือของเธอและเงยหน้าขึ้นมองเหวินหยู่ซี "เอาล่ะ บัญชีของเราควรได้รับการชำระด้วย"

การถูกจ้องมองด้วยสายตาที่เฉียบคมของ Wen Yan ทำให้หนังศีรษะของเธอรู้สึกเสียวซ่า แต่เมื่อ Wen Yuxi นึกถึงการแกล้งทำเป็นสงบของ Wen Yan ก่อนหน้านี้ เธอก็หัวเราะเบา ๆ