บทที่ 5

ไม่สมัครใจที่จะน่าเกลียด แต่ผิดที่แม่เลี้ยงและน้องสาวรังเกียจเพราะน่าเกลียด

เหวินเหยียนซึ่งนั่งทรุดอยู่กับพื้น ยกมือขึ้นปิดใบหน้าอีกครึ่งหนึ่ง ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

"คุณป้า เป็นเวลาหลายปีที่เหวินหยานให้บริการคุณไม่ช้าก็เร็ว และไม่เคยหย่อนยานเลยแม้แต่วันเดียว เวินหยานไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ชอบเหวินหยานอยู่เสมอ"

น้ำตาหยดใหญ่ไหลลงมาบนใบหน้าของเขา และเสียงสะอื้นทำให้เสียงที่อ่อนโยนนั้นฟังดูแหบเล็กน้อย

เสียงถามที่แผ่วเบาดังขึ้นข้างหูของทุกคน ซึ่งยิ่งเน้นให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของแม่เลี้ยง

Suru และ Wen Yuxi กำลังยืนอยู่ ณ จุดนี้ ใบหน้าที่สดใสบนใบหน้าของพวกเขาน่าเกลียดยิ่งกว่า

"อุ่น หยาน คุณ!"

เหวินหยู่ซีโกรธมากจนเธอก้าวไปข้างหน้าและอยากจะดุเหวินหยานอีกครั้ง แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวไป แม่ของเธอก็รั้งร่างของเธอไว้

Suru ยืนอยู่ข้าง Wen Yuxi ขมวดคิ้วและส่ายหัว

ตอนนี้หัวหอกทุกคนกำลังชี้ไปที่แม่และลูกสาวของพวกเขา และตอนนี้ Wen Yan ก็เป็นเหยื่อที่เปลือยเปล่าในสายตาของทุกคน การโกรธตอนนี้เป็นเพียงการปลุกระดมความโกรธของฝูงชน รอดูดีกว่าว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดูที่ สาวน้อยคนนี้เหวินเหยียน ลูกชายทิ้งกลอุบายอะไรไว้บ้าง?

ทั้งสองมองหน้ากันและเลือกที่จะเงียบ

ในที่สุดเสียงในหูก็หยุดลง ดวงตาที่หลบตาของเหวินหยานค่อยๆ เงยขึ้น และยิ้มในเงามืดที่ไม่มีใครมองเห็น

ด้วยการสนับสนุนจากผู้คน ร่างกายของเหวินเหยียนดูเหมือนจะมีกำลังเพิ่มขึ้น และเธอปีนขึ้นจากพื้นดินที่เย็นยะเยือกอย่างสั่นสะท้าน

น้ำตาในดวงตาของ Wen Yan ยังคงเปียกอยู่ และเธอมองไปที่คนทั่วไปที่อยู่ด้านล่างขั้นบันไดด้วยดวงตาที่ละเอียดอ่อนของเธอ และก้มหัวลงอย่างขอบคุณเพื่อเป็นการคารวะ

"เหวินเหยียนขอขอบคุณทุกคนที่ตัดสินใจเพื่อเด็กหญิงตัวน้อย"

ท่าทางของ Wen Yan นั้นสง่างามและเหมาะสม เมื่อมองแวบแรก เธอดูเหมือนลูกสาวที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย เมื่อเธอคิดถึงทัศนคติเจ้าเล่ห์ของ Wen Yuxi ในตอนนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขยะแขยง

“คุณเหวิน ไม่ต้องกังวล อยู่กับเราที่นี่ พวกเขาจะไม่ทำอะไรคุณ!”

“ใช่ บอกเราทั้งหมดเกี่ยวกับความทุกข์ของคุณ แล้วเราจะอธิบายให้คุณฟัง”

เหวินหยานขอบคุณฝูงชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเหวินหยานกำลังจะละสายตาจากฝูงชน ดูเหมือนว่าเธอจะมองเห็นร่างที่คุ้นเคยสองร่างที่หางตา

เหวินเหยียนถอนสายตาจากทั้งสองคน สงบลงเล็กน้อย หันหน้าไปทางซูรู เสียงของเธอค่อย ๆ เปล่งออกมา “คุณป้า เหวินเหยียนไม่เคยนั่งลงทุกเช้าและเย็นเลยหรือ?”

Suru ไม่เข้าใจว่า Wen Yan กำลังจะทำอะไร แต่มันยากที่จะปฏิเสธต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แล้วเหวินเหยียนก็รับใช้ป้าเหมือนวัวกับม้าไม่เก่งเหรอ?”

Suru ไม่พอใจอย่างมากกับคำพูดของ Wen Yan ใบหน้าของเธอจมลง และเธอโต้กลับ: "คุณทำอะไรเหมือนวัวกับม้า คุณเป็นผู้หญิงคนโตของคฤหาสน์นายพลของฉัน ที่กล้าให้คุณรับใช้ฉันเหมือนวัวและ ม้า?"

“ป้าคนนั้นทำโทษให้ฉันนอนในโรงไม้ ความผิดของเธอไม่ใช่เหรอ?”

เรื่องไร้สาระอะไร! ซูรุชำเลืองมองผู้คนทั่วไปที่อยู่ใต้ขั้นบันไดอย่างรวดเร็ว และพูดเสียงเบาว่า "ทำไมต้องนอนในโรงไม้? ฉันไม่เคยออกคำสั่งแบบนั้น!"

สัมผัสแห่งความเหงาแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของ Wen Yan "แต่ป้าเหยียบมือของ Wen Yan ต่อหน้าคนรับใช้ แต่ป้าชี้หน้า Wen Yan ทุกวันและดุว่า Wen Yan น่าเกลียด! Wen Yan รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ป้าขัง Wen Yan ไว้ในโรงไม้เป็นเวลาสามวันสามคืนโดยไม่กินหรือดื่ม เธอจำเรื่องนี้ไม่ได้จนกระทั่งเธอได้ยินคนพูดว่าพ่อและพี่ชายของเธอกำลังจะกลับมา!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เหวินเหยียนก็กอดอกของเธอและร้องไห้ด้วยเสียงต่ำ "ชีวิตของเหวินเหยียนในคฤหาสน์แม่ทัพนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าคนรับใช้ แต่ป้าของฉันขู่ว่าเหวินเหยียนจะไม่คุยกับพ่อและพี่ชายของฉัน"

ที่ด้านหลังซึ่งไม่มีใครมองเห็น เหวินเหยียนเงยหน้าขึ้นมองซูรูและยิ้ม "ท่านผู้หญิงไม่ได้วางแผนที่จะจำสิ่งเหล่านี้ใช่หรือไม่"