บทที่ 6

เหวินหยานฝังหัวของเธอไว้ที่คอของเหวินเฟิง จมูกของเธอรู้สึกเปรี้ยว และหางตาของเธอก็ค่อยๆ เต็มไปด้วยน้ำตา

เธออยากจะบอกเหวินเฟิงมากแค่ไหนว่าน้องสาวของเขาถูกแม่และลูกสาวของซูรูวางแผนฆ่า! และสิ่งที่ได้รับความอบอุ่นในขณะนี้คือจิตวิญญาณที่อ้างว้างจากศตวรรษที่ 21

ในชีวิตที่แล้วของเธอ เหวินหยานเป็นเด็กกำพร้าและไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่นจากครอบครัวเลยสักครั้ง

ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ เวินเหยียนโลภมากกับความสุขที่ถูกขโมยไปนี้ ความรู้สึกได้รับการดูแลจากสมาชิกในครอบครัวนี้เคยชินและไม่อยากปล่อยไป

“เฮ้ เฮ้ เธอสองคนทำได้ คนข้างนอกกำลังดูอยู่เยอะ”

เสียงของเหวินถิงดังขึ้นในหูของเขาด้วยความไม่พอใจ แต่มันทำให้เหวินหยานหัวเราะออกมา

“พ่อ หยานเอ๋อก็คิดถึงพ่อเหมือนกัน”

Wen Ting มองไปที่ Wen Yan ด้วยความโกรธ จากนั้นยกมือขึ้นและแตะที่คิ้วของ Wen Yan เบาๆ

“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันจะล้างเธอทีหลัง”

เหวินหยานซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพี่ชายของเธอ กระพริบตาโตที่ไร้เดียงสาของเธอไปที่เหวินถิง เหวินเฟิงลูบผมน้องสาวของเขาอย่างเป็นทุกข์ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและสำนึกผิด "หยานหยาน อย่ากลัวเลย จะไม่มีใครรังแกคุณในอนาคต"

กลายเป็นว่านี่คือบ้านและนี่คือความรู้สึกของการได้รับการปรนเปรอจากสมาชิกในครอบครัว

ในพริบตานั้น เหวินถิงได้เดินผ่านคนสองคนและยืนอยู่ต่อหน้าซูรูและเหวินหยู่ซี

บนใบหน้าของเหวินถิง ความรักได้หายไป มองไปที่แม่และลูกสาวของ Suru ดวงตาของเขาเฉียบคมและเย็นชา "คุณสองคนจะไม่อธิบายให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้"

เหวินถิงข่มขู่หลายปีอยู่ที่นั่นไม่โกรธ

ใบหน้าของ Suru ซีดลง เธอดึง Wen Yuxi และคุกเข่าลงต่อหน้า Wen Ting

Suru ไม่เคยคิดว่า Wen Ting และลูกชายของเขาจะมาที่นี่อย่างรวดเร็ว ห่างกันหลายพันไมล์! คำพูดเดิมทั้งหมดกลายเป็นหลักฐานโดย Wen Yan เพื่อสังหารหญิงสาวของคฤหาสน์นายพล และ Suru ก็พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

เหวินถิงมองลงไปที่พวกเขาสองคน และตะคอกอย่างเย็นชา "ฉันไม่มีอะไรจะพูด? เป็นไปได้ไหมที่หยานเอ๋อพูด พวกเจ้าร่วมมือกันสังหารหยานเอ๋อ"

ทันใดนั้น Suru ก็ตื่นตระหนก เธอคุกเข่าลงไปหา Wen Ting ร้องไห้และตะโกนว่า "ท่านอาจารย์ นายท่าน ท่านต้องเชื่อว่าข้าถูกอธรรม ข้าถูกอธรรมจริงๆ"

“ผิดเหรอ?” เหวินถิงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เหวินหยู่ซีซึ่งอยู่ข้างๆ เขา และพูดอีกครั้งว่า “หยูซี บอกฉันตรงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลุมฝังศพหมู่? คุณอธิบายเมื่อคุณสองคนแต่งตัวแบบนี้!”

เหวินถิงเป็นพ่อที่เข้มงวดแต่ก็เป็นพ่อที่รัก ทุกครั้งที่เขากลับมา เขารักเธอในทุกวิถีทาง แต่วันนี้พ่อของเธอมองเธออย่างเย็นชา! การมองเหวินหยู่ซีด้วยสายตาเย็นชานั้นเหมือนกับการมองคนแปลกหน้า!

ไม่ เธอไม่อยากเป็นแบบนี้ พ่อของเธอเป็นของเหวินหยู่ซี ทำไมเธอต้องอ่อนโยนด้วย!

เหวินหยู่ซียกมือขึ้นและคว้าเสื้อผ้าของเหวินถิงด้วยความตื่นตระหนก "พ่อ! คุณต้องเชื่อหยู่ซี ทุกสิ่งที่หยู่ซีพูดเป็นความจริง พี่สาวคนโตตายแล้ว ตายจริงๆ!"

เหวินหยานอดเย้ยหยันไม่ได้ เหวินหยู่ซีผู้นี้ต้องการตำหนิเธออย่างไร้เดียงสา ฉันควรจะพูดว่าเหวินหยู่ซีโง่หรือฉลาดเกินไป?

ในเวลานี้ เหวินหยู่ซียังคงไม่บอกความจริง!

เหวินถิงกลั้นลมหายใจด้วยความโกรธไว้ในอก และกำลังจะโกรธ เหวินเหยียนรีบไปข้างหน้าและดึงแขนเสื้อของเหวินถิง

เหวินหยานยกนิ้วขึ้นและชี้ไปข้างหลังเธอ ผู้คนจำนวนมากขึ้นรอบๆ คฤหาสน์นายพลลดเสียงลงและกระซิบว่า "พ่อ กลับไปที่คฤหาสน์กันเถอะ"

Wen Ting ยังเป็นคนรักษาหน้า เมื่อได้ยิน Wen Yan พูด ความโกรธในใจของเขาก็ยังไม่ลดลง ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจยาวและเดินจากไป

“พวกเธอสองคนออกไปกันเถอะ”

เสียงที่แหลมคมดังมาจากคฤหาสน์ ทั้งสองคนกล้าดียังไงที่จะไม่เชื่อฟังความตั้งใจของเหวินถิงในตอนนี้ พวกเขาลุกขึ้นยืนและรีบเดินเข้าไปในลานบ้าน

เมื่อพวกเขาออกไป มีเพียงเหวินเฟิงและเหวินหยานเท่านั้นที่อยู่นอกคฤหาสน์