บทที่ 7

“ถอดสิ่งนี้ให้ฉันที!”

ทันทีที่เหวินถิงพูดจบ ผู้คนรอบๆ ก็วุ่นวายอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นาน ห้องโถงใหญ่ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

โคมไฟเคลือบบนหลังคางดงามมาก และควันลอยขึ้นจากกระถางธูปรูปสัตว์ร้ายทองแดงขนาดใหญ่ พัดเอากลิ่นเขม่าแรงกล้าออกไป โต๊ะนัมมูสีทองเสิร์ฟพร้อมชาคุณภาพสูง และสาวใช้ยืนอยู่ทั้งสองฝั่ง และทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

เหวินเหยียน ซึ่งคิดว่าเธอยังสามารถมองเห็นที่นั่งวิญญาณของเธอได้ ได้เห็นฉากดังกล่าวเมื่อเหวินเฟิงและเหวินเฟิงเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่

ดวงตาที่ปิดอยู่ของ Wen Ting ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ร่างของ Wen Yan เขายกมือขึ้นแล้วพูดว่า "Yan'er มานั่งสิ"

เหยียนเอ๋อร์? นางสาว? มิวายไม่อยู่แล้ว

ทันทีที่คำพูดของเหวินถิงออกมา ผู้คนที่ยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ก็ตกใจกลัว แต่เมื่อทุกคนนึกถึงอารมณ์ฉุนเฉียวของเหวินถิง พวกเขาก็ตระหนักได้ทันที

ปรากฎว่าผู้หญิงคนโตของพวกเขายังไม่ตาย เป็นแม่และลูกสาวของ Suru ที่โกหก!

เพียงครู่เดียว ทุกคนในห้องก็ดูเปลี่ยนไป

เหวินเหยียนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย และสีหน้าของเหวินเฟิงก็หดหู่เมื่อเห็นสิ่งนี้

“ไม่ต้องกลัว หยานหยาน ไปหาพ่อกันเถอะ”

ทุกครั้งที่เขากลับมาในอดีต สิ่งที่ปรากฏบนใบหน้าของ Wen Yan ไม่ใช่ความเขินอายที่เขาคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง แต่เป็นความขี้อาย!

ฉันกลัวว่ามีคนอันธพาลมากมายในหมู่ผู้คนในปัจจุบัน

เหวินถิงจ้องเขม็งไปที่แม่และลูกสาวของซูรูที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ยกนิ้วชี้ไปที่สาวใช้ในห้อง แล้วถามเสียงดังว่า: "หยานเอ๋อ มีใครในห้องนี้ที่เคยรังแกคุณในอดีตหรือไม่? อย่ากลัวไปเลย พูดมาเลย วันนี้พ่อจะตัดสินใจให้คุณเอง”

เหวินหยานเหลือบมองเธอด้วยท่าทาง และเย้ยหยันในใจ

คนที่รังแกเธอ? คนใดในปัจจุบันไม่รังแกเธอ?

มีการวิงวอนและคุกคามในสายตาที่ส่งไปยัง Wen Yan

เฮ้ ฉันขอโทษ แต่เธอมาที่นี่หลังจากที่เหวินเหยียนเกิดใหม่ เพื่อแก้แค้น ดังคำกล่าวที่ว่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

ดังนั้น เมื่อเหวินถิงถาม เหวินเหยียนได้แต่ก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร

เหวินเฟิงกอดน้องสาวด้วยความโศกเศร้า ตบหลังเธอด้วยความรักและปลอบโยนเธอ

เหวินถิงกระแทกโต๊ะอย่างแรง พลางชำเลืองมองคนรับใช้ของตระกูลเหวินอย่างเย็นชา เสียงทุ้มของเขาดูเหมือนจะถูกห่อหุ้มด้วยชั้นน้ำแข็ง

ทำได้ดีมาก” เหวินถิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตะโกนออกมาจากห้องโถงใหญ่ “พ่อบ้านอยู่ไหน”

Xu Bo ซึ่งยืนอยู่นอกห้องโถงใหญ่เข้ามาในห้องพร้อมกับเช็ดเหงื่อเย็น ๆ และคุกเข่าลงต่อหน้า Wen Ting

"ลุง Xu คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน"

“นายท่าน เป็นทาสชราที่ดูแลท่านหญิงไม่ได้ ทาสชรา”

เมื่อลุง Xu ตำหนิตัวเอง Wen Yan ก็ผลัก Wen Feng ออกไป วิ่งเหยาะๆ แล้วยกมือขึ้นเพื่อดึงลุง Xu ขึ้นจากพื้น

"ลุง Xu ไม่ใช่ความผิดของคุณ ผมไม่อนุญาตให้คุณพูด" เหวินหยานหันไปมองเหวินถิงและขอร้องลุง Xu: "พ่อครับ ลุง Xu ดูแลผมมาหลายปีแล้ว"

ลุง Xu ยืนอยู่ข้างหนึ่งด้วยความซาบซึ้งใจมาก และกล่าวขอโทษว่า "คุณหนู ถ้าข้าบอกท่านอาจารย์ก่อนหน้านี้ ท่านคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดนี้"