บทที่ 8

เรื่องราวที่สร้างขึ้นโดยแม่และลูกสาวของ Suru นั้นสมบูรณ์แบบมากจนไม่สามารถหยิบข้อบกพร่องออกมาได้ แต่ภาพลักษณ์ของ Wen Yan กลายเป็นผู้หญิงที่ขมขื่นและใจร้ายที่เกลียดชังเพราะความหึงหวงในปากของทั้งสอง

เมื่อประเด็นของ Wen Yan เข้ามาเกี่ยวข้อง Wen Feng เป็นคนแรกที่ทนไม่ได้ เขาตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น ชี้ไปที่แม่และลูกสาวของ Suru และดุพวกเขา

“คุณสองคนช่างเลือดเย็นเหลือเกิน! ฉันไม่เข้าใจน้องสาวของฉันเลยเหรอ? เธอมีนิสัยอ่อนโยนและไม่เคยสนใจคนอื่น เธอทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!”

แต่ Suru ตะคอกอย่างเย็นชา "นายท่าน ท่านและท่านแม่ทัพจากไปหลายปีแล้ว ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านหญิงคนโตไม่ใช่นิสัยว่านอนสอนง่ายอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป!"

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเหวินถิง เหวินหยู่ซีก็สะท้อนจากด้านข้าง: "พ่อ! หากคุณไม่เชื่อสิ่งที่เราพูด คุณสามารถไปดูหน้าอกของเหวินหยานได้ ตอนนี้มีฝ่ามือเปลวเพลิงสีแดงเพลิงที่เจ้าชายทิ้งไว้หรือไม่" เครื่องหมาย!"

ทันทีที่คำพูดของเหวินหยู่ซีออกมา ดวงตาของเหวินหยานก็หรี่ลง

เพียงเพราะมีรอยฝ่ามือบนหน้าอกของ Wen Yan จริงๆ รอยฝ่ามือจึงเป็นสีดำอมเทา และยังมีรอยฟกช้ำอยู่ แม้ว่า Wen Yan จะไม่รู้ว่า Red Flame Palm คืออะไร แต่เธอก็เกือบจะแน่ใจว่ารอยฝ่ามือบนหน้าอกของเธอต้องเป็นแบบนั้น

ดูเหมือนว่าอย่างน้อยครึ่งหนึ่งของเรื่องราวของชายสองคนนี้จะเป็นความจริง

เกี่ยวกับความทรงจำเมื่อคืนนี้ จิตใจของ Wen Yan เบลอมาก Wen Yan สามารถรู้สึกได้ถึงความกลัวที่รุนแรงและความเจ็บปวดที่เสียดกระดูกจากก้นบึ้งของหัวใจของเธอ แต่เมื่อเหวินเหยียนต้องการคิดอย่างลึกซึ้ง หัวของเธอก็เริ่มปวด

อาจเป็นเพราะความทรงจำของเมื่อคืนนี้ช่างน่าเศร้าเสียจนเจ้าของเดิมไม่อยากนึกถึงมันเลย

เกิดใหม่ด้วยเลือด เสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมขาดวิ่น และเลือดที่เหนียวเหนอะหนะเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างกายของเขา ดูเหมือนจะไม่ได้ปนเปื้อนมาจากที่อื่น แต่ไหลออกมาจากตัวเขาเอง กลิ่นแรงของเลือดเกือบกลบกลิ่นเหม็นที่โชยมาจากหลุมฝังศพจำนวนมาก

"หยานเอ๋อ หยานเอ๋อ?!"

เสียงเรียกต่ำๆ ของเหวินถิงทำให้เหวินเหยียนฟื้นจากความทรงจำของเธอ และเหวินเหยียนหันศีรษะไปสบกับดวงตาที่เป็นกังวลของเหวินถิง

"พ่อ."

เหวินถิงพยักหน้าให้เหวินหยาน "หยานเอ๋อ คุณมีรอยฝ่ามือเพลิงแดงที่หน้าอกของคุณทิ้งไว้หรือไม่"

ขณะที่เหวินเหยียนกำลังจะพูด นางก็ถูกเหวินเฟิงหยุดด้านข้าง ในทางกลับกัน ท่าทีของเหวินเฟิงแข็งกร้าวมาก "ท่านพ่อ! หยานหยานไม่ใช่คนประเภทนั้นแน่นอน!"

ด้วยการตบหลังมือของเหวินเฟิงที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างปลอบประโลม เหวินเหยียนหันศีรษะของเธอและตอบเหวินถิง: "พ่อ มีรอยฝ่ามือเปลวเพลิงสีแดงที่หน้าอกของหยานเอ๋อจริงๆ"

"อะไรนะ!" เหวินเฟิงฟังคำพูดของเหวินเหยียนอย่างไม่เชื่อ

Wen Yan เพียงแค่จ้องมองที่ Wen Ting และพูดอีกครั้ง: "พ่อ ถ้า Yan'er ถูกตัดสินด้วยฝ่ามือเปลวเพลิงสีแดง Yan'er ก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่ Yan'er ยังต้องการให้พ่อค้นหาความจริง ให้ Yan' เอ่อไร้เดียงสา"

"ไร้เดียงสาอะไร" Suru เยาะเย้ย "ความจริงก็คือเราถูกหลอกโดยคุณปลอมตัวมาหลายปีแล้ว! Miss Wen ตัวจริงเป็นผู้หญิงที่โหดเหี้ยมและขี้หึงมาก!"

เกี่ยวกับคำพูดของ Suru Wen Yan ไม่ต้องการใส่ใจกับมัน แต่คำนับ Wen Ting อย่างเคร่งขรึมและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจว่า "ฉันขอให้พ่อรักษาความยุติธรรมให้กับลูกสาวของฉันด้วย"

“เหวินเหยียน คุณ!”

"เพียงพอ!"

Wen Ting วางถ้วยในมือลงอย่างหนัก สายตาของเขาจับจ้องไปที่แม่และลูกสาวของ Wen Yan และ Suru อย่างรวดเร็ว ตัดขาดสิ่งที่ Suru ต้องการจะทำต่อ