ตอนที่2 ฝันหรือจริง

หลินอวี่เหยาเป็นเพียงบุตรีของเสนาบดีฝ่ายพิธีนามหลินเหวินเฉิง แต่หลินอวี่เหยาเป็นบุตรจากภรรยารองซึ่งมารดาของนางมาจากตระกูลพ่อค้าแม้ร่ำรวยเป็นเศรษฐีแต่เมื่ออยู่ในจวน กลับถูกภรรยาเอกกลั่นแกล้ง หลังให้กำเนิดบุตรสาวที่แสนน่ารักได้ไม่เพียงไม่กี่ปี มารดาก็ล้มป่วยสิ้นใจไร้การแลเหลียวของบิดา ในจวนหลังใหญ่โตงดงาม นางเติบโตอยู่ท้ายจวนอย่างเดียวดาย จนเมื่ออายุสิบห้ามีการคัดเลือกหญิงงามเป็นสนมของฮ่องเต้ มิรู้ว่าเหตุใดฮูหยินใหญ่ส่งหลินอวี่เหยาเข้ามาและก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้รับคัดเลือกทั้งที่นางไม่มีความงดงามสะดุดตาเลยสักนิด อยู่บ้านบิดาก็ไม่เหลียวแล อยู่ในวังหลวงฮ่องเต้ก็มิเคยชายตามอง นางไม่เคยได้เข้าเฝ้าถวายการปรนนิบัติเลยสักครั้ง บางทีฮ่องเต้อาจไม่รู้การมีตัวตนของหลินอวี่เหยาก็เป็นได้ เข้าวังได้ไม่นานก็ถูกใส่ร้ายป้ายสีเป็นคนผิดที่ไม่ได้กระทำผิด ฮองเฮาตัดสินโทษให้มาอยู่ที่ตำหนักเย็น บิดารู้ข่าวก็มิได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ อยู่ที่นี่ราวกับรอวันตาย

หรือจะกล่าวให้ถูกต้องหลินอวี่เหยาตายไปแล้ว

หญิงสาวใช้มือสางผมที่ยุ่งเหยิงแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแข็งๆ ดึงผ้าห่มแสนเก่าขึ้นมาคลุมกาย หากหลับตาลงตอนนี้ ลืมตาอีกครั้งจะได้กลับไปศตวรรษที่ 21หรือเปล่านะ

โชคชะตาชิงชังกักขังข้าฯไว้

หนึ่งปรารถนาเพียงใจได้พบนาง

“เหยาเหยาขี้เซาจริงๆ”

“คุณปู่”

หญิงสาวงัวเงยเมื่อขยับตัวก็รู้สึกปวดหลังไม่น้อย เสียงชายวัยหกสิบปีที่ยังกระฉับกระเฉงอยู่หัวเราะออกมา แล้วใช้นิ้วโป้งกดแนวกระดูกสันหลังให้

“ง่วงก็ไปนอนดีๆ มาหลับหน้าคอมพิวเตอร์แบบนี้มันก็ปวดหลังนะสิ”

“ก็ไม่ได้จะหลับนี่ค่ะ มันหลับไปเอง” หญิงสาวหัวเราะเสียงใสอาการปวดหลังเพราะนอนผิดท่าลดลงไปมาก เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ถอนแว่นตาแล้วเหลียวมองรอบตัว “คุณปู่เปิดโทรทัศน์ไว้หรือเปล่าคะ”

“เห็นปู่ว่างขนาดดูโทรทัศน์เรอะ” แม้จะอายุหกสิบแล้วแต่ก็ยังชอบทำตัวเหมือนเด็ก เขายกมือขึ้นเขกศีรษะหลานสาวไม่แรงนัก

“คุณปู่ได้ยินเหมือนเสียงคนท่องบทกวีโบราณไหมคะ”

“ไม่นี่” ปู่หลิวส่ายหน้าไปมา “ละเมออีกแล้วนะเหยาเหยา”

“นั้นนะสิคะ น่าจะละเมออีกแล้ว”