บทที่ 106

เขาจะรักเธอมากขึ้น

เซลีนเชื่อแม่ของตน และปิดโทรศัพท์ตลอดทั้งบ่าย

“เซลีน ไว้รอเซบาสเตียนโทรมาทีหลัง เขาจะโทรมาในไม่ช้านี้หรอก” เจดยิ้มมองลูกสาวของเธอ

“แม่คะ วิธีการของแม่ได้ผลดีมาก” เซลีนหันกลับไปมองแม่ของเธอ ขณะที่เธอยิ้มอย่างอ่อนหวาน

ทั้งสองคนกำลังจะออกไปด้วย แต่ลินคอล์นยังคงนิ่งเฉย ใบหน้าของเขาเย็นชา

“พ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ?” เซลีนขมวดคิ้วมองไปที่พ่อของเธอ

“มีอะไรเหรอ? แกยังมีความสุขอยู่รึเปล่า? ในช่วงนี้เซบาสเตียนเป็นห่วงแกมาก ขณะที่อาการของแม่เขาทรุดลง การแต่งงานของแกก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เราจะทำยังไงกับเด็กในท้องของแกดีเล่า!”

เซลีนพูดไม่ออก

“มันเป็นลูกใคร?! แกท้องได้สองเดือนแล้ว แต่พ่อกับแม่ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นลูกใคร!?” ลินคอล์นคำราม

เซลีนตัวสั่นขณะที่เธอหดตัวเข้าหาอ้อมแขนของเจด น้ำตาของเธอก็เริ่มไหล

พ่อไม่เคยดุเธอแบบนั้น

เจดว่าตาม เธอชี้ไปที่เซลีน “แก นังลูกไม่รักดี เราทั้งสองเข้มงวดกับแกมาก และแกก็ทำตัวดีมาตลอด แกมาลงเอยด้วยการมีลูกกับใครก็ไม่รู้ได้ยังไง?

“แกไม่เคยบอกพ่อกับแม่ด้วยซ้ำ!

“แกยังกล้าปกปิดเรื่องนี้จากเซบาสเตียนอีก รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน?”

เสียงสะอื้นของเซลีนยิ่งหนักขึ้น แต่เธอก็ยังพยายามปกป้องตัวเอง “ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กในท้องของหนู พวกเราจะได้เซบาสเตียนมาไหม? หนูรู้สึกว่าลูกของหนูมาถูกเวลา!”

“มันเป็นลูกใคร!?” ลินคอล์นคำรามอีกครั้ง