บทที่ 113

เซบาสเตียนมีท่าทางเคร่งขรึม ผิวสีบรอนซ์อย่างผู้ชายของเขาแบกรับความรู้สึกเศร้าอยู่ลึก ๆ

แต่เขาก็ยังไม่ยอมแสดงอารมณ์ออกมา

ด้วยใบหน้าที่ดูเศร้าและเหนื่อย เขามองซาบริน่าและไม่ขยับเขยื้อน

ซาบริน่าเดาไม่ออกเลยว่าเซบาสเตียนกำลังคิดอะไรอยู่

เธอเคยคิดมาโดยตลอดว่าเธอแน่วแน่และไม่ยอมเปิดใจรับใคร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเธอรู้สึกเหมือนกับกระดาษแผ่นใส

เช่นเดียวกับตอนนี้ เขาอาจมีออร่าของความเศร้าอยู่รอบตัวเนื่องจากอาการของแม่ แต่เขายังคงไม่หลั่งน้ำตาแห่งความเจ็บปวดใด ๆ เพียงระงับความโศกเศร้าไว้กับตัวเอง

ภายนอกเขายังคงดูเย็นชาและสง่างามในชุดสูทของเขา

แล้วเธอล่ะ?

เธอสกปรกและใบหน้าของเธอดำคล้ำ เธอเคยถูกเซลีนหลอก ถูกไนเจลเยาะเย้ย หรือแม้แต่โดนนายท่านอาวุโสชอว์ด่า แม้แต่มินดี้ก็เคยพูดดูถูกเธอ

เซบาสเตียนก็เช่นกัน

ซาบริน่าไม่รู้ว่าเซบาสเตียนจะจัดการกับเธออย่างไร หลังจากที่เขามีอิสระที่จะทำเช่นนั้นได้

เขามีนิสัยที่ลึกล้ำ โหดเหี้ยม และไม่ลังเลใจ

เธอแข็งขืนกับเขาไม่ได้แม้แต่น้อย เธอไม่ได้อยากจะต่อต้านเขา เธอไม่เคยคิดที่จะทำให้คนที่มีหน้ามีตาของเซ้าท์ ซิตี้อารมณ์ขุ่นเคือง

แต่เธอก็เหมือนตัวตลกที่หิวกระหายและน่ารังเกียจ เธอมีเพียงรอยยิ้มที่น่าเกลียดและละโมบ เธอถูกย่ำยีจากบรรดาคนรวยที่นำตัวเธอมาเป็นของเล่นฆ่าเวลาของพวกเขา