บทที่ 115

ไนเจลแต่งตัวดีเลิศ และใบหน้าของเขาก็จริงจัง ดูเหมือนเขากำลังทำงานอยู่เพราะมีเครื่องมือสำหรับใช้วัดค่าอยู่ตรงหน้าของเขาด้วย เขาดูตัวเลขที่ออกมาจากเครื่องมืออย่างจริงจัง จนเหมือนว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นซาบริน่า ในตอนที่เธอชนเข้ากับเขา

เขามองซาบริน่าอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเขาสงบ "เธอเองเหรอ? ไม่เห็นเหรอว่าฉันทำงานอยู่? กระโดดเข้ามาในอ้อมแขนฉันแบบนั้นได้ยังไง? เธอนี่มันไม่รู้จักโตจริง ๆ! เรื่องส่วนตัวควรเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัว และงานก็คืองาน คราวหน้าอย่าใช้ลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้อีก โดยเฉพาะเวลาที่ฉันทำงาน”

น้ำเสียงของเขาดูเหมือนไม่ได้พูดเล่น และตั้งใจจะทำให้ซาบริน่าผิดหวัง เขามุ่นอยู่กับงานของเขา เมื่อเธอชนเขา เขาก็เสียสมาธิ

ซาบริน่าเม้มริมฝีปากของเธอ "ขอโทษค่ะ!"

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอก้มศีรษะลงและเดินผ่านไนเจลไปยังไซต์ก่อสร้าง เธอตั้งใจจะบอกไนเจลว่าอีกสองวันเงินเดือนของเธอก็จะออกแล้ว และพอได้เงินนั่นมา เธอจะสามารถคืนเงินสามพันที่ไนเจลเคยให้ยืนได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อซาบรินาเห็นว่าไนเจลทุ่มเทกับงานและเขาก็หงุดหงิด เธอก็ไม่พูดอะไร และมุ่งหน้าไปไปที่ไซต์งานแทน

เมื่อซาบริน่าเดินไปได้ระยะหนึ่ง ไนเจลก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขามองไปที่เซย์นที่อยู่ในรถและตะโกนว่า “เซย์น มานี่สิ!”

เซย์นลงมาจากรถ “ไนเจล ท่าทางของนายเมื่อกี้นี้เหมือนวิศวกรจริง ๆ ไปเรียนทำแบบนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่? โคตรเหมือนอ่ะ!”

ไนเจลลูบตอหนวดที่คางของเขา เขาบอกเซย์นอย่างภาคภูมิใจว่า “นายเห็นนั่นไหม? เธอทำตัวเหมือนครั้งแรกที่ฉันพบเธอ ซึมเศร้า ห่างเหิน เย็นชา นิ่งเงียบ ดูน่าสงสารและทำอะไรไม่ถูก ฉันชอบเธอที่เธอเป็นแบบนี้จริง ๆ!”

เซย์นพูดไม่ออก เขามองไปที่ไนเจลและถามว่า “ไนเจล นายกำลังพยายามทำอะไรอยู่? ผมไม่เห็นจะเข้าใจนายเลย เธอเป็นพี่สะใภ้ของนาย นายกำลังพยายามจีบเธออยู่เหรอ? ไม่กลัวว่าญาติผู้พี่ของนายจะกัดเอาเหรอ?”